En route pour l'aventure

Meeexiiicoooo. De eerste twee (schone) weken

2010-11-14T19:13:00.000-08:00

Na ontzettend veel tijd en moeite te verspillen in Phoenix, eindelijk onze auto voor veel te weinig geld verkocht gekregen. Het probleem was dat we enkel Canadese, en geen Amerikaanse papieren hadden en dit MOET. Zodus, slechts 450 ervoor gekregen, wat toch tamelijk weinig is, gezien wij 750betaald hebben, en voor nog een heleboel andere dingen hebben mogen dokken ook, om hem dan aan een stomme rijke auto-exporter te moeten geven voor bijna niets. Soit. Tis maar geld.
Dezelfde dag de bus genomen (al ons geld al bijna op!), vanuit Tucson Arizona (verrassend cool daar!!!) naar Mazatlán, Mexico (22h bus, ong.1500km verder).
Max ging voor couchsurfers kijken, maar vond enkel een kerel die al andere surfers had, maar waar we eventueel wel onze zakken konden laten. Jammer maar helaas, toen we hem belden bij aankomst bleek dat hij er niet was. Gelukkig kwam een sandwichverkoper een beetje babbelen met ons, en even later bevonden we ons in zijn huisje, met heel zijn familie.
Heel kort misschien: Mexico is heerlijk en alles wat je verwacht dat Mexico is. Ik vergelijk het wegens gebrek aan beter met Marokko, maar anders. Geen soeks, geen couscous, geen authentieke beroepen meer zoals babbouchemaker, geen muntthee en geen muezzins die 5 keer per dag het exotische gevoel geven, maar wel veel hectisch-heid: veel volk op straat, overal kleine eetkraampjes, dolle chauffeurs, heerlijke warmte, en vaneigens heel ander eten.
De sandwichverkoper heette Jorge, zijn pa was Jorge Luis, en verder woonden ook Jorge zijn vrouw en twee kinderen, en zijn broer in het kleine huisje dat bestond uit een klein keukentje, een slaapkamer, een open ruimte met een minitoiletje en wasplaats, en nog een slaapkamer allemaal op het einde. We verstaan nog altijd niet hoe zij daar met zoveel volk sliepen, maar gezellig was het alleszins wel. Wij placeerden ons op het dak en sliepen er 2 heerlijke nachten.
De eerste nacht was het Dag van de Doden, wat zogezegd heel bekend is, maar eerder iets voor toeristen is, want alle mexicanen zeiden dat het voor hen eigenlijk een trieste dag is (de eerste is de dag voor de dode kinderen, de tweede de dag voor de dode volwassenen, en net zoals bij ons is het de dag waarop iedereen het graf van zijn geliefden bezoekt en een beetje bloemen legt en kuist), en wisten niets van festiviteiten -ik ben mijn draad kwijt, er zitten er hier heeltijd twee superluid te kussen naast me, bweuk- maar toen we in het centrum met Jorge en een paar van zijn vrienden botsten we ineens toch op een gigantische parade van geschminkte kinderen, muziek, en veel gratis bier. Zodus dat zat al goed, voor onze eerste avond mexico!
Zeker omdat we ervoor in de zee gaan zwemmen waren bij zonsondergang, en het water nog zo ongelofelijk heerlijk warm was dat we het bijna niet konden geloven. Akkoord, in Phoenix was het ook superwarm weer, en altijd zonnig, maar zelfs het kleine openluchtzwembadje bij onze couchsurfer raakte voor de een of andere reden nooit opgewarmd, en hier was de heeeeeeeeeeeeeeele zee heerlijk. WAW!

De volgende dagen deden we dus niets anders dan hele dagen gaan zwemmen, tot ik er een zonneslagje aan overhield peis ik. Na twee nachten in het huis van Jorge zijn vader switchten we ook naar zijn eigen huisje-in-making, ergens op een illegaal stuk grond, waar een deel mensen ineens hun eigen dorpje begonnen waren: elk kreeg een eigen stukje grond, mocht zijn eigen huisje bouwen, er is nog niet echt veel stromend water (laat staan wcs! Pipi mocht in de tuin, voor kaka had hij een kartonnen doos in zijn schuurtje), en eletriek werd gestolen van een paal ergens in de buurt. Zijn huisje was helemaal briekabrak, gemaakt van alles wat hij maar kon vinden, en bestond uit 2 kamertjes. Hij was zo trots op zijn maaksel, en zo trots dat hij zelfs een stoof had, en een betonnen vloer, en een bed voor ons (zelf getimmerd uit planken, keihard!). Daar hebben we ook twee gezellige nachten geslapen, en veel met zijn vrienden gebabbeld. En ochotte, hij was de velomaker van de buurt

Roadtrip USA

2010-10-26T21:28:00.000-07:00

Tot nu toe was Amerika kort maar prachtig. Waarlijks.

Het begon in Portland, een enorm coole stad, met veel groen, veel goedkoop organisch eten, veel toffe mensen, alternativo's, goeie muziek. En uiteraard een coole host. We kwamen toe, zondag 3oktober, na eerst die duitser op te halen in seattle, om 2h snachts, en Michael (de host dus) had er totaal geen probleem mee. Integendeel. Bier werd gekocht, gitaren bovengehaald, en de hele nacht hebben we samen gezongend, gespeeld, gelachen en gebabbeld. Die kerel heeft een stem als een klok, tis ongelofelijk. We gingen er oorspronkelijk maar een paar dagen blijven, hoogstens drie, maar bleven uiteindelijk een kleine week omdat het er zo geestig was. En we deden pertangs niets. Pas na 3 dagen bezochten we eindelijk downtown, maar daar bleek behalve de meest reusachtige boekenwinkel ter wereld (powells) niet veel soeps te zijn. Wat dan wel zo leuk was? De zon, eerst en vooral. Hun huis, ten tweede, een mooi groot huis, met rode deuren en een grote porch met een comfy zetel. Ook de huisgenoten waren cool, Xander en Lucas. En de locale bar was heel dichtbij en tof, met een buitenkoer met een groot vuur, waar iedereen zijn gitaar meenam om een beetje samen te jammen, en waar we algauw iedereen kenden. Op een mooie dag bezochten we ook grotten, ontstaan door een vulkaanuitbarsting, waar Mike vroeger gids was. Het was ongelofelijk groot en uitgestrekt en maakten er een grote wandeling van bijna 2h in, het was echt wel supercool en indrukwekkend. En enorm stil en donker!

Na Portland reden we met onze Lucy naar Crater Lake, een meer ontstaan door een vulkaanuitbarsting. Onderweg kampeerden we illigaal op een gesloten camping, het was er heel mooi, en toen we de volgende dag toekwamen in Crater Lake was het zodanig mistig dat we niets van het meer zagen. Gelukkig klaarde het snachts op, waardoor we een prachtige sterrenhemel te zien kregen, en de volgende dag het meer. We deden een paar kleine wandelingen en reden er eens rond, en trokken toen verder naar de Redwoods.

Mens, dat is echt wel niet te geloven. Zulke bomen zeg! Je moet de foto's maar eens bekijken op facebook, tis echt wel niet om mee te lachen!

En na een nachtje daar kamperen naast de rivier waar michiel hem de volgende dag in waste reden we weer verder. We pikten een paar lifters op, waarvan er eentje bij ons bleef voor een tijdje. Zijn naam was Dylan, en hij was een vriend van een meisje dat ik ken dat model is en in NY woont, als dat niet zot is! De volgende 3 dagen reden we langs de prachtige kust van California, stopten in kleine dorpjes om koffie te drinken, stopten op verlaten stranden om te kaarten en een beetje rond te tjoolen, en tegen de avond zochten we naar plekjes om onze tent op te zetten. We maakten elke avond een groot warm kampvuur, roosterden worstjes en marshmellows, dronken liters en liters bier en zagen miljarden sterren en honderden vallende sterren. We werden elke ochtend gewekt door de stralende zon, hebben maar 1 keertje gezwommen in de pacific want het was eigenlijk veel te koud het water, en herhaalden alles tot we in san francisco waren.
Gezien we al die tijd in de natuur waren hadden we geen slaapplaats kunnen regelen, en belandden de eerste nacht in dolores park op 2 containers waar we de heroinespuiten van onze matjes moesten wegborstelen na een dolle avond in de stad, waarbij we heel kort straatmuzikanten waren en de rest van de tijd ronddoolden en met iedereen praatten die we tegenkwamen. De volgende dag gingen we naar het golden gate park (wat vol daklozen en kinderen zit), en zagen een gratis optredentje van die antwoord in een grote muziekwinkel en sliepen savonds in een ander park, waar ik deze keer een groot roestig mes onder mijn matje vond en waar het zodanig steil was, dat max een paar keer wakker werd snachts omdat hij naar beneden aan het glijden was, haha.
De derde dag had ik via mat een kerel gevonden waar we mochten douchen maar niet slapen, en omdat we ons strand misten besloten we san fran achter ons te laten. Je mag zeggen wat je wil, het was eens een geweldige stad, maar tegenwoordig heeft het alles van zijn charme verloren. Toegegeven, de trams zijn cool, en het is gek een stad te zien met zulke steile heuvels dat we op een gegeven moment het gevoel hadden dat we op een rollercoaster zaten, echt niet om te lachen. En de huizen zijn ook wel mooi. Maar voor de rest is er niets meer over van de magische 60s. Een paar tieners die denken dat ze cool zijn omdat ze rondzwerven met hippiekleren en weed, en enorm veel vuile daklozen. Maar echt geestig was het daar niet, geloof me.
Terug op het strand namen we weer onze tijd om naar LA te rijden, hoewel een beetje rapper want het was zo warm niet meer als voordien.
In LA bleven we ook niet te lang, want we hadden weeral geen slaapplaats. We konden 1 nacht bij vrienden van Dylan slapen, een kerel die een script voor een tamelijke kutfilm geschreven had (supersweet 16) en er toch wat geld aan overgehouden had en nu in een mooi huis in hollywood woont. De volgende dag bezochten we het hollywoodding, reden we beverly hills op, naar een adres dat we gekregen hadden van die kerel, waar ze een huis gingen bouwen maar waarvan de bouw was stilgelegd, waar je zicht had op heeeel LA. Het was er supercool en we kaartten tot de regen ons wegjaagde, en toen namen we afscheid van Dylan en reden naar de Mojave woestijn waar het regende.
De volgende dag deden we het rustig aan, en savonds arriveerden we in Vegas, waar we wat geld opmaakten aan slotmachines, waar we onder de eifeltoren zwommen, waar een kerel ons geld aanbood voor een hotelkamer maar we te verlegen waren om ja te zeggen (stom!) en waar we max ineens kwijt waren en hij onze auto niet meer wist staan. Om 5h dan toch eindelijk ons bed ingekropen, pardon onze auto bedoel ik, en de volgende dag terug op pad.
Ik weet al niet meer waarheen. Oja, eerst nog ergens in de woestijn geslapen, met een andere lifter die maar stom was -de nacht was ijzig koud-, en de volgende dag in Grand Canyon toegekomen. De eerste nacht sliepen we boven, de tweede nacht beneden. Het was een afdaling van 6km, met een hoogteverschil van 1.6km. We sliepen vlak naast de coloradorivier op een prachtig zandstukje, tot om 4h smorgens de parkranger ons wakker schudde met een boete van 75dollar wegens illegaal kamperen. Michiel en ik waren natuurlijk slim genoeg om te zeggen dat onze paspoorts boven lagen en een valse naam te geven, maar max stond al te zwaaien met zijn paspoort. Maar ja, we gaan hoedanook niet betalen dus het kan geen kwaad. We waren wel verplicht om terug naar boven te hiken en dat was waarlijks prachtig. Het was heerlijk zwoel, en er hing een volle maan aan de rechterkant, terwijl de zon langzamerhand opkwam aan de linkerkant.
Het ging trouwens verrassend goed om die klif te beklimmen, zelfs met al ons kampeergerief!. 4h later stonden we al boven, uitgeput maar content.
Van daar reden we naar Phoenix, met tussenstops ergens aan een boom om een tukje te doen, en in Flagstaff om een reusachtige creme te eten die heerlijk was. En nu zitten we hier. In de staat van executies en jagers. Maar tis geestig want tis warm. Eergisteren hebben we de befaamde bierpong gespeeld, gisteren heerlijk gechilld, vandaag in het openluchtzwembad gaan zwemmen, en morgen, als er een mooie film is, naar de drive in.
Zodus ja, we hebben het een beetje rap gedaan, maar altijd op het gemak. Nooit extreem lang gereden, altijd overal onze tijd genomen, overal van genoten. Het was heerlijk.

View Larger Map

British Columbia en byebye Canada

2010-10-02T19:52:00.000-07:00

Veel gebeurd sinds we Banff verlaten hebben.

Het was raar om na zo'n stilte zonder verplaatsing ineens weer onderweg te zijn, en vooral om weer te liften. We hadden er niet echt naar uit gekeken, zo weer beginnen liften en al, maar uiteindelijk viel het al bij al allemaal goed mee. Een dag later vertrokken dan gepland, wegens slecht weer, en een verjaardagsfeest van 1 van de meisjes van het hotel, wat ons goed uitkwam omdat we het als ons afscheidsfeest ook konden beschouwen. Het was een toffe avond, met alle collega's, een perfecte afsluiter.

Het liften ging verrassend goed, we werden eerst opgepikt door een heel cool koppel van Montreal, dat een beetje dezelfde plannen had als wij, eerst tot het eiland, en dan naar het Zuiden, tot in Mexico, maar alles een beetje rustiger dan wij. En vervolgens een gekke kerel die veel te rap reed in zijn klein autootje waar wij op de achterbank gekneld zaten met onze zakken. Maar hij zette ons wel lekker af vlak voor de deur van onze eerste nieuwe host sinds lang.

Jeff, in Kamloops leek heel schuchter in het begin, maar ontpopte zich al gauw tot perfecte gastheer, verrassend actief, en met heel veel coole projecten. Hij had zijn eigen huis gekocht, er heel veel aan gerenoveerd, zelfs een eigen sauna gebouwd, was nu bezig een hele oude caravan op te knappen om ermee te reizen, maakt zijn eigen (heerlijke!) pasta, is een fanatieke longboarder en fietser, ... Het was een waar plezier om daar te blijven, we hebben veel geleerd van en aan elkaar en we hebben enorm lekker gegeten en ons goed bezig gehouden. Wij hielpen hem zijn kelder op te knappen en te verven etc, en hij hielp ons met onze zoektocht naar een auto. We waren eigenlijk van plan om een auto te kopen in Vancouver, maar toen bleek dat je daar door een strenge keuring moet, wat elders niet moet, dus dachten we dat het misschien best was om in Kamloops al eens te beginnen kijken.

Daar vonden we wonder boven wonder, de (of toch, wat op het eerste zicht leek op de) perfecte auto: een ford escort station wagen, weinig km, alles aan de moteur leek in orde, en bovendien niet al te duur - ons geluk kon niet op. Jeff raadde ons aan hem te kopen, het leek hem ook een supergoeie deal. Maar natuurlijk, toen we naar Vancouver reden ermee begon hij te sputteren en enorm veel problemen te hebben met bergop rijden. Ik zal jullie niet vervelen met de details, maar het kwam er op uit -na veel weg en weer gemail met mijn onkeltje Peter de garagist en bespreken met een amateur garagist die we in Vancouver hadden leren kennen dat het echt niet opgelost kon worden tenzij we bereid waren meer geld te spenderen dan we al hadden gedaan om hem te kopen. Zodus, werd het varkentje verkocht.

Onze tijd in Vancouver zal in onze gedachten blijven als de plaats met de automiserie, maar ook een heel zonnige, mooie, vredige stad, vol coole mensen met goeie groene ideeen, veel toffe buurten, veel te doen, veel leuke cafeetjes, ... We hebben er een grote week doorgebracht, bij 3 verschillende mensen in 3 verschillende buurten, en het was allemaal even tof.

We kenden iemand die de ferry naar Vancouver Island wilde nemen, en gezien wij geen auto meer hadden reden we mee met hem, en liftten vervolgens naar Tofino aan de westkust. Of althans, dat was ons plan, maar spijtig genoeg raakten we er niet. Een hele vriendelijke man, -in de jaren 50 ge-emigreerd uit Holland, die hier voor een jaar op een boerderij kwam werken toen hij 19 was, maar toen de vrouw van zijn leven tegenkwam, ook van Hollandse afkomst, en dan hier blijven steken is- nodigde ons uit om in zijn huis te slapen toen het donker werd. We zeiden uiteraard van ja, en werden uitstekend verzorgd, kregen lekker eten voorgeschoteld, en hadden ons eigen kamertje. Zijn vrouw was jammer genoeg een paar maanden overleden, en uit alles bleek dat ze elkaar enorm graag gezien hebben, maar hij houdt hem goed, blijft groenten kweken in zijn tuin, maakt zijn eigen wijn van zijn eigen druiven, en maakt elke morgen zijn eigen heerlijk brood. En hij was er op voorbereid, -ze had kanker-, en is boven alles blij dat ze vredig gestorven is en nu bij haar God is. Heel triestig allemaal, is het niet?

Maar goed, de volgende dag gingen we terug op pad, maar het liften lukte echt niet goed. Na lang wachten toch eindelijk aangekomen in Tofino maar we hadden eigenlijk geen idee wat we wilden doen, iedereen raadde ons af om op het strand te slapen omdat de politie daar heel streng tegen is, en we wilden graag een walvistoer doen, maar het was zo belachelijk duur, dus besloten we maar om meteen rechtsomkeer te maken (vooral omdat we naar Rifflandia wilden in Victoria, dat al de volgende dag begon) en begonnen terug te liften. Haha.

Toen het donker werd werden we opnieuw door iemand uitgenodigd om te overnachten bij hem en zijn gezin, een heel vriendelijke lachgrage mens En bij hem vonden we onze nieuwe auto: een Dodge Caravan, van 97. Een enorm grote bak, met al wat kilometers, maar nu weten we tenminste dat er niets mis mee is.

De volgende dag reden we met onze nieuwe kar naar het zuiden van het eiland: Victoria, de hoofdstad van de provincie British Columbia. Het was er enorm druk, voor het festival, maar desondanks de drukte kwam het over als een klein gezellig stadje. Vier dagen aan een stuk vulden we onze dagen met muziek en kunst op verschillende plaatsen, we zagen een paar coole dingen die we graag wilden zien, een paar dingen die we nooit eerder hadden gehoord. Hoogtepunten waren oa. Aesop Rock, Tommy Guerero, Mount Kimbie, Yukon Blonde, Great Lake Swimmers, en natuurlijk onze vrienden van Hey Rosetta! Dat was, zonder zever, echt het beste optreden van heel het festival. ZO veel sfeer, ZO veel goeie nummers, het was echt tof. We hadden geen idee dat ze zo populair waren hier in Canada (hoewel geheel terecht). De hele zaterdag hebben we rondgehangen met hun, het was ongelofelijk leuk om ze terug te zien, deze keer aan de hele andere kant van het land. Ariel Pink, die diezelfde dag ge-overdosed had hebben we spijtig genoeg gemist, voor de rest was het festival meer dan bevredigend.

Na 4 vermoeiende dagen, en een email van een duits kereltje dat zei dat hij wel meewilde met ons op onze roadtrip en dat hij op 3 oktober in Seattle zou toekomen besloten we dat we van onze extra tijd wel een paar dagen aan het strand wilden spenderen.

We reden naar 3 verschillende prachtige plaatsen, waar je eerst door het regenwoud moest wandelen op vervolgens op een heel erg mooi strand uit te komen. De eerste dagen waren maar slecht weer, hoewel enorm mysterieus met al de mist, maar uiteindelijk kwam de zon toch tevoorschijn en hebben we ten volle van de natuur kunnen genieten. Onze auto deed goed dienst als slaapplaats, hoewel het eventjes zoeken was hoe we het allemaal het best placeren, want het is zodanig groot en er staan zodanig veel zetels in dat het nog geen makkelijk klusje was. Nu hebben we het alleszins.

En toen brak onze laatste dag in Canada aan: we reden terug naar Victoria, (een stad gekenmerkt door de vele tweedehands boekenwinkels, koffieshops en thrift stores) brachten een paar internet zaken in orde, zeiden nog eens gedag aan een paar maten en namen toen de boot naar Vancouver (geen walvissen gezien jammer genoeg, wel veel zeehondjes en -leeuwtjes, en het was eerlijk gezegd een prachtige rit, tussen de vele eilanden in) en reden van daar de States in.

Klootzakkenland. We hadden al ongelofelijk veel moeite om binnen te raken, want ze konden het precies niet vatten dat we geen terugticket hadden. De eerste kerel dacht dat Belgie en de UK het zelfde waren, en toen we binnen zaten voor een interview moesten we een paar keer uitleggen wat we nu weer juist kwamen doen, en of we toch wel zeker waren dat we het land weer zouden verlaten. En hoe komen we aan al dat geld? En moeten jullie dan niet naar Belgie voor jullie werk? En waarom waren jullie in Canada? En wat zijn jullie in plan in Mexico? Waar gaan jullie blijven in Seattle, welke vriend, welk adres?

Pff.

Maar na veel gedoe en veel geduld zijn we er toch geraakt. En zo zitten we hier en nu in de Verenigde Staten van Amerika. Met name in Seattle. En tis hier zo slecht nog niet.

We merken wel een paar dingen op als verschil met Canada. Het lijkt groter, hoewel het niet groter is dan bijv Vancouver, er lijken meer slechte buurten te zijn -wij wonen hier in Chinatown, de eerste avond Chinees gaan eten in van die restaurants waar van die dode gefrituurde beesten in de etalage hangen weetjewel, bleu, maar michiel is natuurlijk helemaal in zijn nopjes, en om terug te keren naar de slechte buurtheid: snachts is het altijd ruzie op straat, van fuck you bitch en fuck off asshole en we zijn altijd bang dat we ineens gunshots gaan horen. En er is een kerel uit zijn huis gezet, en al zijn spullen staan buiten op het trottoir, ochottediemens, en alle schooiers zitten er in te graaien. Brr-, minder netjes dan Canada weetjewel, minder braaf. Hoewel, het kan ook zijn omdat dat cliche nu eenmaal in mijn hoofd zit, ik weet het niet. Veel meer bakstenen ook hier, dat had je in Canada precies toch niet. Maar voor de rest, toch tamelijk hetzelfde.

We hebben hier al 2 dagen rondgelopen, beetje de stad verkend, met onze gastheer Tiernan die wel nog cool is en een enorm strak appartement heeft. En morgen gaan we die duitser gaan ophalen in de luchthaven en rijden we naar Portland.

Seattle is wel nog cool! Veel goedkope boeken gekocht vandaag, pff tis moeilijk om je in te houden!

Portland gaat ook cool zijn peis ik.

Voila, nu gaan we quiche eten mmmmmm met frietjes en bier.

Tata!

Ps ik wou dat ik foto;s kon opzetten, maar apples kunnen mijn kodak lik niet aan, stomme bakken. Zodus tzal een momentje wachten zijn!

View Larger Map

View Larger Map

FEEST!

2010-09-03T21:22:00.000-07:00

Hoeraa, vandaag is een vrolijke vrolijke dag! Het is namelijk onze 1 jaar-weg-verjaardag!
Wie had dat kunnen denken? Exact een jaar geleden namen we het vliegtuig uit ons klein landje naar dit grote gigantische gekke land, landden in Montreal, werden opgewacht door onze host die ons op een heerlijke zomeravond meenam naar haar dorpje niet ver van Montreal City waar we een eerste slapeloze nacht doorbrachten met een bende leuke mensen naast het water van de St. Laurence rivier.
Ondertussen hebben we al een paar maaden al werken gespendeerd, en hebben een paar maanden puur genoten. We hebben ongelofelijk veel mooie dingen zien, coole mensen leren kennen, nieuwe dingen gedaan, enorm veel bijgeleerd, zodus we zijn wel tevreden over deze trip.
En hier in Banff is alles ook nog in orde. We zijn op veel vlakken ontmaagd: eerste keer raften, eerste keer helicopteren, eerste keer bighorn sheep en berggeiten zien, eerste keer op een gletsjer wandelen (hoewel? Ik heb er misschien in Frankrijk wel al op geboard vroeger) en gletsjerwater gedronken, eerste keer in een hotel werken, enzovoorts en zoverder. Het was dus zeker de moeite waard hier!

Maar zondag vertrekken we weer, en ik denk niet dat we het spijtig vinden. Het is goed en wel geweest, nu is het weer tijd om on the road te gaan, en we kijken enorm uit naar wat nu zal komen.
Natuurlijk klinkt alles in ons hoofd zo geweldig goed en geestig en perfect, en kunnen we alleen maar hopen dat alles afloopt zoals gepland.
Hier is ons voorlopig plan: (het kan eigenlijk wel zijn dat ik het al eens geschreven heb, ik weet het nu niet meer)

we vertrekken zondag naar British Colombia, onze eerste stop zal ofwel Kamloops ofwel Kelowna zijn, wat ongeveer 6h van hier verwijderd is op de weg naar Vancouver. Daar gaan we een paar dagjes blijven, beetje couchsurfen, beetje toerist spelen. Dan gaan we naar Vancouver, waar we een auto gaan zoeken, een paar mensen moeten bezoeken die we onderweg hebben leren kennen, waar we onze vaccinaties in orde moeten zien te krijgen, maar al bij al willen we er niet TE veel tijd verliezen, tenzij het er heel erg cool lijkt te zijn (grote steden trekken ons niet meer zo aan nu we zo lang te midden van de natuur gewoond hebben).
Volgende stop (die zeker is) is Vancouver Island. Daar hebben we ook een paar vrienden overal wonen die we vast en zeker een bezoekje willen brengen, en voor de rest gaan we ook naar het Rifflandia Festival, waar onze maten van Hey Rosetta! moeten spelen, naast een paar andere coole bands.
Voor de rest, moesten we toevallig heel veel tijd over hebben, kunnen we desnoods nog altijd eens een weekje of twee werken, gezien we nog een lange tocht voor de boeg hebben en verzeker veel geld gaan moeten uitgeven, of wat leuker zou zijn: een kleine tocht naar het noorden, de Yukon, (als we een hele goeie auto zouden kunnen scoren toch) om hopelijk het noorderlicht te kunnen zien. Maar verzeker niet. We zullen zien, het zou cool zijn alleszins.

Wat vervolgens op ons plannetje staat: naar de VS, de westkust afrijden, niet te veel tijd verspillen aan zever, want we zijn die stomme vetzakkencultuur toch wel al een beetje beu ondertussen, we willen gewoon zien wat we willen zien (the usual weetjewel: Seattle, Portland, Yosemite Park, Redwood Park, Grand Canyon, San Fransisco, LA, Vegas, en dan een paar dingen in New Mexico misschien -White Dunes, ziet er supersupersupermooi uit), dan hup, de grens over, in 1 trek doorrijden- rap weg van de grens en de drugsmoorden, en in het centrum van Mexico stoppen, waar onze vrienden en ex-collega's van hier in het hotel wonen. Een beetje Mexico doen, erdoorrijden, door Guatemala, Nicaragua, Honduras, Belize misschien, Costa Rica, Panama misschien. We zien wel hoe lang onze auto het volhoudt, we rijden door tot hij opgeeft, en dan van daar vliegen we naar Brazilie -tenzij hij al in Amerika of Mexico opgeeft, dan liften/ridesharen/bussen we verder.
Hopelijk doen we een tussen stop in het noordwesten van Brazilie, daar waar het amazonewoud is, want dat is iets wat ik al sinds mijn kleine kleinheid wil zien, maar ons uiteindelijke doel is het oosten, dichtbij Porto Seguro, waar mijn liefste nonkeltje en tantetje, en babyschatteboutneefje zullen zijn.
Als zij weer weg zijn vertrekken wij richting Rio, en dan 5 maart begint het Carnaval, wat natuurlijk niet te missen is!

En daarna keren we verzeker naar huis voor michiel.
Maar hopelijk vertrekken we kort na onze aankomst in Belgie al weer naar de andere kant van de wereld: Azie.

Tgoh, als dat geen plan is, je kan je wel voorstellen dat we supersupersupersupersuperenthousiast zijn en enorm blij dat we eraan kunnen beginnen. En ik hoop echt dat we een hele goeie auto vinden, want hoewel liften geestig is moet je er toch veel tijd voor hebben en flexibel zijn, en gezien we echt geen tijd meer aan de N-Amerikaanse cultuur willen spenderen maar meer tijd in Centraal Amerika maar toch hier en daar de belangrijkste mooiste dingen willen zien zou een auto perfect zijn. Snel en efficient!

We hebben eigenlijk nog enorm veel te doen vóór ons vertrek, zondag, want we werken alletwee nog altijd, en het is ambetant want bijv vandaag deed ik de ochtendshift en michiel smiddags, dus hebben we geen tijd gehad om samen dingen in orde te brengen, en morgen moet ik heel de middag tot 23h werken, maar het komt wel in orde denk ik. Zo niet vertrekken we maandag, tis ook het einde van de wereld niet.
Zodus voila, we gaan weer op weg, we proberen jullie zo veel mogelijk op de hoogte te brengen, en doen jullie vooral het zelfde.
Schrijf ons over jullie school, je werk, je toekomst, je keuzes, je liefdesleven, je zomer, je winter, en je plannen om ons te bezoeken, we apprecieren dat!

Cheerio!!

Uit pure verveling...

2010-06-28T13:18:00.000-07:00

Beste iedereen en allemaal,

ik zit hier nu aan de balie van 'ons' hotel, the Rundlestone Lodge, en ik verveel mij een beetje, dus schrijf ik maar. We zijn ondertussen al een kleine week bezig hier, dit is de allereerste keer dat ik helemaal alleen ben en alles zelf moet doen (incheckers, uitcheckers, telefoon- en emailreservaties, klachten, info, ...) en behalve af en toe een klein beetje stress lukt het toch wel tamelijk goed.
Michiel ligt nu in zijn bed, ik ben hem vanmorgen om 7h komen aflossen, die arme mens heeft hier heel zijn nacht gespendeerd, maar ja, dat is zijn job nu eenmaal tegenwoordig.
Hij doet het ook nog graag zegt hij, eerst valt er veel te werken, en vanaf een uur of 2 kan hij een beetje relaxen en lezen en dingen op internet kijken (als ze niet geblokkeerd zijn), en hij krijgt er nog veel geld voor.
Wat heel geestig is aan onze job zijn alle gratis dingen. Zo zwemmen we (tot nu toe) bijna elke dag een uurtje in het zwembad van het hotel (en nadien relaxen in de jaccuzi die veeel te warm is), zijn we eergisteren gratis gaan kano-varen dankzij onze staff-pass, en gaan we ons seffes inschrijven voor een gratis wildlife toer om grizzlyberen te gaan bezichtigen.
Ons appartement, waar we sinds een dag of 4 in wonen, is ook heel cool, het is enorm groot, met een grote living, een propere keuken, een balkon met zicht op het bos en 1 tamelijke coole (uit de Filipijnen) en 1 coole kerel (uit Quebec). We hebben een bbq, een dvd speler (met dvds die we gratis kunnen huren van het hotel) en alles wat we moeten hebben, plus het is recht over ons werk, zodus we zitten goed.
We kunnen ook auto's huren voor 10% korting, wat ons zeker nog van pas zal komen, want we zijn niet naar dat dinosaurus park gegaan, waar we eigenlijk wel naartoe wilden, dus als we eens conge hebben kunnen we dat doen.
Ook, moesten er (een beetje rijke) mensen zijn die ons willen bezoeken: 't is 't moment, want jullie kunnen ook van al die dingen genieten dankzij ons, en daarenboven kan je ofwel in ons appartement blijven slapen, ofwel tegen reductieprijs in het hotel, zodus 't is't waard om er (nog) eens over na te denken. Tis hier trouwens ook tmooiste deel van heel Canada peis ik. Moest ik jullie zijn zou ik vliegen naar Calgary en dan hier een beetje tijd spenderen, en dan doorreizen naar Vancouver en van daar terugvliegen. Maar ja, ik weet al wel dat niemand er geld genoeg voor heeft, dus tgeeft niet.
Ha, de tijd vliegt toch tamelijk. Ik moet nog 45min en dan ben ik klaar, dus ik ga al een beetje afronden want ik moet nog mijn kassa doen en een shiftreport maken. Het is binnenkort Canada-day, 1 juli, dan zal het hier groot feest zijn, wat heel leuk klinkt.
Ik zal hier nog eens zo'n geestig GoogleStreetview ding placeren zi, dat jullie kunnen zien waar we werken en vervolgens een beetje virtueel door ons stadje kunnen wandelen.
De leute!

View Larger Map

The touristy town of Banff

2010-06-20T20:14:00.000-07:00

View Larger Map

Gedaan met de vlakte, nu zitten we hier temidden van de bergen. De naam? Banff. (inderdaad met twee 'f"-en). Voor het eerst in onze hele tocht zijn we genoodzaakt om in een jeugdherberg te blijven, en hoewel het tamelijk duur is (32 per persoon per nacht!!) is het wel tamelijk geestig. In tegenstelling tot Couchsurfing, waar je altijd bij de locals zit, zit je nu eens bij heel de rest van de wereld en hoor je van verschillende mensen hoe zij Canada/Banff in hun reis gebreid hebben, en dat is altijd wel eens interessant om te vergelijken.En... ge raadt het nooit, maar we hebben al een job gevonden! We hebben lang zitten zwoegen de eerste dag om onze cv's in orde te krijgen en overal binnen te brengen, en de volgende dag wat job interviews te doen, maar het loonde precies wel! De eerste dag waren we al aangenomen als kamermeisjes (is er een mannelijke term voor dat eigelijk?), maar toen waren we er nog van overtuigd dat we kersen zouden gaan plukken in het Zuiden. Wat nu? We zijn de volgende dag toch gezwicht voor een aanbieding in de Rundlestone Inn (een hotel dus, inderdaad) als front desk assistants. Judith mag overdag de balie doen, ik 's nachts en wat bewaking erboven op. We verdienen er een aardige kluit aan (10 dollar voor Jud, 11 tot 12 dollar voor mij), het is enkel jammer dat we onze kamer (die zij aanbieden) moeten betalen tegen een slordige 10 dollar/persoon/nacht (wat goedkoop lijkt maar het niet is, want als je het uitrekent 2x10x31=620 per maand, terwijl we in Montreal 420 betaalden voor een hele mooie kamer in een mooi appartement met perfecte locatie). De job biedt gelukkig ook wat extra's, namelijk: kortingen in cafe's en restaurants, voedselkortingen, en - houd je vast-eventuele gratis raftingtochten, helicoptervluchten en andere tours, zogezegd om de klanten te overtuigen hetzelfde te doen. Amai, we hebben onze hoofden erop gebroken of we nu toch fruit zouden gaan plukken (verdient meer, minder comfort, meer hard werken, maar coole sfeer) of de horeca in (contra) te gaan, maar we hebben de knoop doorgehakt en besloten dit een maandje te doen (mondje dicht, want de baas denkt dat we het tot ten minste midden september gaan doen), en dan pas naar het zuiden te trekken. Morgen beginnen we, en goh, we zijn allebei heeeeel benieuwd naar wat het allemaal gaat worden!

Ziezo beste vrienden, dat was weer een kleine update. Ah ja, en mocht ge nog eens willen google maps uit willen proberen: zoek naar Lake Louise, daar zijn we vandaag gaan wandelen tot aan de glaciers. Gene kak, wel mooi!

Winnipeg tot hier en nu, plus fotoos (eindelijk!)

2010-06-16T13:53:00.000-07:00

View Larger Map
Ik denk dat veeeel mensen content gaan zijn met de grote lading fotoos, het werd inderdaad eens tijd, want het was een maand of 2 geleden dat er nog eens visueel nieuws was.
De laatste keer had ik dus gezegd dat Michiel werk had bij Elliot zijn pa, als grasafmaaier en als dakwerker. Ik heb ook een dag als grasmaaier gewerkt, en moest eigenlijk boekhouding doen, maar dat is er niet van gekomen, en uiteindelijk bleef ik dan thuis om naar documentaires en The Office te kijken. Maar uiteindelijk heeft Michiel, van de 2 weken dat we daar gebleven zijn, maar een 4-tal dagen gewerkt, wat wel veel geld opleverde.
De rest van onze tijd in Winnipeg bestond vaak uit uiterste verveling (en frustratie tov Elliot, die op sommige dagen gewoon NIETS deed, terwijl wij stonden te popelen om iets te zien van de stad- maar gezien we zo ver van het centrum woonden konden we er nooit zonder auto naartoe, dus waren wij op die momenten genoodzaakt van ook niets te doen), waarbij ik wel ettelijke kilo's afgevallen ben denk ik, want ik deed niet anders dan Wii Fit spelen. We zijn wel eens naar Gimli gereden om te kamperen, en hoewel het 's avonds regenachtig was (maar wel enorm gezellig, met gitaar en gezang en worstjes en bier), was het de volgende dag stralend weer. We visten op de pier, en zwommen in het meer, en moesten toen naar huis want Leah moest werken.
De volgende dag was het mijn verjaardag. Ik werd gewekt met een heerlijk ontbijt op bed, gevolgd door het meest perfecte kado: een nieuwe koptelefoon, want de mijne was ineens kapot. Vervolgens gingen we met de bus de stad in (het was nog steeds enorm mooi weer), waar Michiel gevonden had dat er een goochelaar en jongleur optraden. Het was een coole show.
Nadien gingen we naar de Forks, de bekendste plaats in Winnipeg waar de 2 rivieren (Red River en Assiniboine River) samenkomen. Daar aten we onze heerlijke picknick (door Michiel klaargemaakt). Vervolgens had Michiel eigenlijk een kanotrip gepland, maar door de hevige regenval was de rivier te hoog en was er te veel stroming en werden er geen kano's verhuurd. Jammer maar helaas.
Dan aten we maar pannekoeken in de plaats. Mmmm heerlijk, met aardbeien en creme fraiche.
Na een beetje op het terrasje gezeten te hebben moesten we al weer terug, want Elliot zijn ouders hadden een reservatie in een restaurant gemaakt voor mijn verjaardag. We aten fancy eten en dronken fancy cocktails, en ik kreeg een zilveren armbandje als kado van under, wat heel lief was!
Na het eten wilde Elliot me ergens mee naartoe nemen, maar zijn mama wilde ons niet brengen, dus gingen we eerst naar huis, waar bleek dat de reden waarom Chris (zijn mama) ons niet wilde brengen een heuse chocoladetaart was. We aten allemaal een groot dik stuk van de heerlijke taart, en toen kwamen een paar van Elliots vrienden ons oppikken. Dit was deel van Elliot zijn verrassing.
Ze brachten ons naar een golfterrein, want een van de vrienden werkte daar, en het was zijn job om alle vlaggen te verzamelen. We reden met 2 golfwagentjes het enorme veld af in de donkerte (botsten bijna tegen een hert op), en amuseerden ons te pletter.
Na afloop was het inmiddels middernacht, en we waren doodmoe, dus gingen we naar huis, om Disneyfilms te kijken. Het was een heerlijke verjaardag, zeker gezien ik de laatste 10 jaar altijd in de examenperiode verjaarde en nooit niet veel aan mijn verjaardag gehad heb. Iedereen was enorm lief en attent en het was echt geestig.

Wat we nog allemaal in Winnipeg deden? Af en toe een bubbelbad in de tuin nemen, een beetje frisbeen, naar Elliot zijn hockeymatchen gaan kijken, met zijn vrienden op cafe gaan, zoals gezegd veeel Wii spelen, en ook veel Office gekeken, Michiel en ik gingen soms eens gaan fietsen, en dat was het zoal.
Hoewel het geestig was om Elliot terug te zien en we af en toe geestige dingen deden was ons verblijf in Winnipeg toch een klein beetje teleurstellend. Maar het heeft ons wel een enorm gevulde maag en wat geld in de portefeuille opgeleverd. Dus we klagen niet echt.

Blij dat we weer on the road konden, vertrokken we op een vrijdagmorgen. Elliot en Leah zetten ons af op de autostrade en het kostte ons niet al te veel moeite om in het Riding Mountain National Park te geraken. Toen we de camping eindelijk vonden (we waren zodanig verdwaald dat toen we de weg vroegen, iemand ons er moest afzetten) bleek dat die belachelijk duur was dus trokken we maar het bos in en zetten ons daar. We hingen ons eten netjes in de boom om geen beren aan te trekken, en gingen met de kippen op stok want onze zaklamp is kapot.
De volgende ochtend was een druilerige dag. We wilden gaan wandelen, maar onze voeten werden zelfs op het gemakkelijkste pad enorm nat. Dus plantten we ons in het bezoekerscentrum voor de haard, met een beetje boeken over de fauna en flora van de regio, en brachten onze middag al lezen door.
Nadien dronken we koffie, en vond Michiel dat we naar de bizonrange moesten gaan en daar slapen. We besloten te liften, maar wisten niet waarheen. Gelukkig kwam de bakkersvrouw, die ons eerder al een gratis stokbrood gegeven had, juist langs, en terwijl zij ons op weg hielp kwamen 2 jongeren voorbij (het meisje dat in het bezoekerscentrum werkte en haar lief) en zij boden aan om ons te brengen.
Het was een prachtige rit, het klaarde ineens op en we zagen 4 beren, een heleboel wapiti's, een fisher, en bizons. Ze zetten ons af op de camping (waar we quasi alleen waren), en het was er echt ongelofelijk prachtig. De zonsondergang was magnifiek, en ons knetterend vuur was geweldig. Maar toen de nacht kwam waren we toch niet meer zo vrolijk. We hoorden constant wolven huilen, en rare vogels akelige geluiden maken, en natuurlijk van zodra het eindelijk eens een momentje stil was beeldden we ons vanalles in, en bij elk geritsel schrokken we wakker omdat we dachten dat het een beer was. We werden ook enorm geplaagd door teken!
Maar we overleefden alles, en de volgende nachten gingen al beter.
Een gebrek aan eten noodzaakte ons om terug naar de bewoonde wereld te gaan (want er was zelfs geen water op heel die camping), spijtig want we konden er wel voor eeuwig blijven.
We zagen ook nog een kolibrie (we wisten niet eens dat dat hier zat!) en een coyote.
Terugraken ging al heeel wat moeilijker, gezien het ondertussen geen weekend meer was en er bijgevolg veel minder volk op toer was. In vijf uur tijd raakten we gelukkig wel uit het park, maar amper verder dan de autostrade die we nodig hadden om onze tocht verder te zetten. Daarenboven was de zon enorm sterk, en hadden we alletwee bijna een zonnesteek, dus besloten we maar om een plekje te zoeken om onze tent op te zetten naast de autostrade.
We vonden het meest perfecte stukje veld, met lang gras, en grote madelieven, en we zetten onze tent mooi tussen een paar struiken en bomen om niet te veel in het zicht te staan. We sliepen goed en lang, en de volgende ochtend liftten we verder.

Ook dat lukte niet onmiddellijk erg goed, maar de eerste rit die we vonden, ging naar Regina Saskatchewan, wat toch 5h verder was dan waar we waren. Het was een vriendelijke vent, die zelfs aanbood dat we een nacht of 2 bij hem thuis mochten doorbrengen, en gezien wij al superlang niet meer gedoucht waren zagen we dit wel zitten.
Nu zijn we hier bij hem en zijn lief. We hebben gisteren een gezellige avond doorgebracht, en vandaag al heel de dag de computer ingepalmd om die foto's op internet te krijgen. Het is spijtiggenoeg ook weer regenachtig, maar gelukkig zitten we binnen.
Morgen gaan we weer verder. Onze volgende stop zal het Dinosaurus park zijn, waar enorm veel skeletten van dino's gevonden zijn. Ik ben eens benieuwd.

Alez, tjow he.

Newfoundland tot Winnipeg

2010-05-31T17:47:00.000-07:00

Onze tijd in St. John's, Newfoundland was enorm vermoeiend omdat we moesten meeleven met onze vrienden van daar, wat een hele omslag van bioritme betekende: tussen 3 en 6h smorgens gaan slapen, opstaan rond 15h en rond 17h weer beginnen drinken. Hebben wij hier toch een zwaar leven!
Hoewel onze dagen niet zo productief waren daar, zijn we er toch in geslaagd om het meest oostelijke punt van Noord-Amerika te bereiken -Cape Spear-, nu op naar het meest westelijke punt. We hebben ons daar enorm geamuseerd, en het deed bijna pijn aan ons hart om al onze vrienden te verlaten. Als stad stelt St. John's niet veel voor. Het mag dan al de eerste stad van Noord-Amerika zijn, veel oude, interessante gebouwen zijn er toch niet te vinden. In tegendeel: downtown bestaat uit 1 party-straat, George Street, waar er meer cafees per vierkante meter zijn dan elders in Noord-Amerika (ja, veel records hier in die stad), en dan een paar straten waar ze de marginalen steken, met mooie huisjes in verschillende kleuren, maar met enorm veel afval en vuiligheid. Ik persoonlijk ben geen grote fan van St. John's, Michiel wel een beetje.
Na een zestal dagen besloten we dat het tijd was om te vertrekken omdat we anders nooit weg zouden raken.
Eigenlijk wilden we van St. John's rechtstreeks naar de boot in Port aux Basques liften, en 's avonds de boot nemen om 's anderendaags vroeg toe te komen in Sydney Nova Scotia, maar spijtiggenoeg is het ons niet gelukt. Toen we beseften dat we de boot niet meer gingen halen besloten we te stoppen in Corner Brook, waar we al eerder waren en dus mensen kenden waar we konden slapen. We hadden Ryan echter niet gewaarschuwd, en toen we aan zijn huis kwamen bleek dat hij er niet was, en niet ging zijn de hele avond. Gelukkig kwamen 2 van zijn vrienden ook net op bezoek zonder dat ze wisten dat hij er niet was, en we mochten mee met under. Die avond werden we onofficieel ingescreecht: in een zuidwester een bevroren kabeljauw kussen, een shot rum nemen (Screech) en de onuitspreekbare zin 'deed I is me ol' cock, and long may your big jib draw' antwoorden op de vraag 'Is ye an honourary Newfoundlander?'(kheb het op wikipedia moeten opzoeken wi, want ik was het al compleet vergeten), en voila, dan ben je een echten. Wij hebben wel geen kabeljauw gekust en hebben geen officieel certificaat, maar er was wel meer dan genoeg screech aanwezig om een echten genoemd te worden (vind ik).
De volgende avond namen we de boot naar Nova Scotia om vervolgens naar Halifax te liften, en het was enorm gezellig, want we hebben veel mensen leren kennen, waaronder Caitlin, een meisje dat ook naar Halifax zou gaan.
Eens daar aangekomen (netjes vlak voor de deur afgezet door onze vriendelijke lift), werd het ineens stralend weer, en op slag leek het zomer, mede door de grote mooie groene bomen in de straten en de vriendelijke mensen.
Onze host leek ook wel cool, maar zijn huisgenoten waren allemaal Quebec-ers, die niet echt ons type mensen waren. Soms heb je dat weetjewel, je kan niet met iedereen overeenkomen. Ze waren wel heel erg vriendelijk en lief en attent en wat dan nog, maar het klikte gewoon echt niet. In het begin wel: we speelden voetbal en frisbee samen in het park, en het was gezellig. Maar 's avonds ontpopten ze zich als saaiste mensen ter wereld. Ze besloten spelletjes te spelen, met als topspel een handjesklapspel (zo dat waarbij je in een cirkel zit met iedereen zijn handen gekruist, en dan moet je 1 of twee klopjes geven om de richting aan te geven, als je weet wat ik bedoel. Zo niet: het meest kinderachtige spel dat je meestal niet meer speelt als je ouder dan 10 bent), en lachten echt met alles wat niet grappig was, en spraken de hele tijd over gemeenschappelijke vrienden die wij niet kenden, om 23h was het al hoog tijd om dodo te doen volgens hen enz ... Het was niet zo heeel leuk voor ons. We sliepen er twee nachten, en toen was het zaterdag, markttijd voor Halifax, DE place to be op zaterdagochtend, veel gezonde groenten, veel straatmuzikanten, enorm veel volk. En dat is waar we Caitlin terug tegenkwamen. We vroegen meteen of we daar konden blijven slapen, en dat was absoluut geen probleem. Zo lieten we de Quebec-gemeenschap achterwege, en kwamen terecht in een huis vol jonge hippiemeisjes en 1 homo.
's Avonds hadden we met Romesh (van Hey Rosetta, die ondertussen in Halifax toegekomen waren om hun nieuwe plaat op te nemen) afgesproken en Caitlin kwam mee. Na een kort bezoekje aan de studio gingen we naar een van de bekendere cafes met de hele band en producer (die praktisch alle albums van oa Mogwai en Belle and Sebastian heeft geproduced) die uiteindelijk alles voor ons betaalde. Het was -uiteraard- gezellige avond.
De volgende avond zijn we gaan kamperen. Het was nog steeds prachtig weer, en we hadden de perfecte kampeerspot aan een meer, maar toch geschut tegen de wind door een paar bomen, en er was al een vuurpit, en enorm veel goed brandhout. We maakten meteen een groot vuur aan, en roosterden hotdogs en marshmellows. Het lekkerste ter wereld: 'smores = geroosterde marshmellow tussen 2 koekjes met een reepje chocolade. Een beetje zoals mellowcakes maar dan zelfgemaakt, heerlijk warm en met een tikkeltje gesmolten marshmellow. mmm.
De volgende dag was enorm warm, en we hebben de hele dag in de zon gelegen, in het meer gezwommen, van een brug gesprongen, ... Heerlijk, eindelijk zomer! 's Avonds hadden we terug met Romesh afgesproken, want de volgende dag zouden we vertrekken.

Ons doel van de volgende lift-sessie: Winnipeg, exact 3595km verder! Dag 1 was ongelofelijk onsuccesvol. We raakten maar tot Truro, wat exact EEN uur verder dan Halifax is. Een geluk bij een ongeluk: sommige mensen op de wereld zijn nog zo ongelofelijk vriendelijk en lief dat je ze wel kan opeten. Na heel veel gesukkel en gewandel met onze dikke zware zakken kregen we een lift, zo rond 16h, en we waren zodanig depressief dat we besloten hadden dat we maar tot Truro zouden gaan, waar we de eerste nacht in Nova Scotia ook hadden geslapen. We wisten wel dat het meisje er niet meer zou zijn, maar we konden desnoods wel vragen aan haar ouders of we weer onze tent in hun tuin mochten zetten. Toen we dit vertelden aan de meneer die ons had meegenomen, en hij woonde ook in Truro. Hij vertelde ons dat hij een vriend had die een motel had, en dat hij wel een goed prijsje voor ons kon krijgen, maar toen zeiden wij dat het niet nodig was, dat we wel in onze tent zouden slapen, en uiteindelijk heeft hij ons die motelkamer betaald. En wat voor een kamer! Je zou denken dat het waarschijnlijk de goedkoopste, vuilste, meest stinkende kamer van het motel zou zijn, maar nee. Er stonden twee dubbelbedden in, er was een hele keuken met alles wat je maar kon bedenken (behalve eten natuurlijk, maar wel koffie en thee en chocolademelk en zout en peper en patatteschellers en kweetnietwatnogmeer maar vooral dingen die je niet zou verwachten in een motelkamer).
En de volgende ochtend, na weer een heleboel gesukkel, kregen we een rit van Moncton, New Brunswick tot Winnipeg! Met een vent van Prince Edward Island, die in Alberta of Saskachewan ging gaan werken in de olievelden. En het was nog geen slechte kerel ook niet. Tamelijk intellegent, af en toe grappig, een roker maar het was niet erg. Michiel kwam goed overeen met hem, en ik zat gezellig vanachter met mijn ipod en mijn boeken.

Nu zijn we hier, bij Elliot, die bij ons in Leuven 2 weken komen logeren is. Hij is nogmaar thuis sinds gisteren, maar de dag ervoor zorgden zijn vrienden al voor ons. Het was een meisje haar verjaardag (18), en haar kado was een 3l fles whiskey. Hoe de avond afliep moet ik niemand meer vertellen, alleen de tamelijk verstandigen hebben het overleefd.
Het was leuk om Elliot terug te zien. Nu zijn we hier in zijn huis, hebben in een heerlijk donsbed geslapen, eten goed eten, Michiel werkt voor Elliot zijn pa (gras maaien, daken repareren, vanalles), en ik help met zijn ma (vandaag planten gekocht, eten gemaakt). Het is een beetje zoals op de boerderijen werken, maar met extra geld en aanwezigheid van jonge mensen. Niet slecht dus.

Foto's gaan nog een tijdje duren. Voor de een of andere reden kunnen apple computers mijn kodak niet aan of zoiets. Maar we blijven proberen. We laten weten van zodra het lukt.
In the meantime: take care.

cheerio!

We zijn weer weg zi..

2010-05-12T15:49:00.000-07:00

Ons plan van vorige keer was dus extreem onderhevig aan verandering. We hebben niets gedaan zoals gepland, behalve naar Quebec City gelift (waar we 2 nachten bleven slapen bij een kerel die we leerden kennen in een supermarkt -Maar goed ook, want we hadden nog geen slaapplaats). Het was er tamelijk mooi en geestig, want het was mooi weer, maar als je Europa kent dan is de 'oudheid' van Quebec natuurlijk niet veel waard.

Vervolgens gingen we dus alles doen wat we vorige keer geschreven hebben, maar onderweg hebben we een gigantisch goeie lift gevonden die helemaal naar Halifax, Nova Scotia ging, en dat konden we natuurlijk niet laten liggen. We reden helemaal mee tot Truro, Nova Scotia, omdat -hoewel we nog niets geregeld hadden- daar een paar boerderijen in de omtrek lagen waar we misschien wilden gaan werken.

We kwamen toe rond middernacht, en gezien we daar ook geen slaapplaats geregeld hadden, belden we aan bij mensen om te vragen of we onze tent in hun tuin mochten zetten. Een meisje van onze leeftijd deed de deur open en vond het een cool idee, maar haar ouders waren een beetje te paranoia. Dus bracht ze ons maar naar een veld waar we wel konden slapen en nodigde ons uit de volgende dag in haar huis. Het was een ijskoude nacht, enorm vochtig, en onze nieuwe slaapzakken konden het jammergenoeg niet echt aan, maar desondanks hebben we het toch overleefd onze eerste nacht in de tent.

's Ochtends gingen we naar haar huis, alwaar we ontbijt kregen en mochten douchen en alles wat we maar wilden. We zochten naar boerderijen op internet, maar de meesten hadden nog niemand nodig of waren zodanig zot (ja, je mag komen, maar je moet wel 8 tot 10h per dag werken, 5 dagen in de week, en dat in ruil voor kost en inwoon) dat we niet onmiddellijk iets vonden. Maar uiteindelijk waren we meer dan welkom op de boerderij die we het liefst wilden. Het lag ietsje meer noordelijk, bij Baddeck, en naast normale boerderij-activiteiten verhuurden ze ook (helemaal zelfgebouwde!) cottages en er was een potterij. Terry en Linda, een ouder koppel van rond de begin 60, waren echt heel lief en vriendelijk en enorm relax. In tegenstelling tot de meeste boerderijen waar je om 8 of 9u moet beginnen werken mochten we opstaan wanneer we wilden, beginnen werken wanneer we wilden, stoppen of pauzeren als we wilden, alles eten wat we maar tegenkwamen enzovoorts. We deden allerlei klusjes, van cottages kuisen tot onkruid wieden tot houthakken tot muurtjes bouwen tot compost op het veld verdelen, tot eten maken. Allemaal zonder stress en met heel veel plezier. Hoewel het weer niet altijd meezat hebben we ons daar toch altijd nuttig kunnen maken en ons vooral goed vetgemest met zelf versgebakken brood, groenten uit de tuin en af en toe iets heerlijk lekker vettigs. We leerden een beetje pottebakken, en hebben elk een zelfgemaakt kopje meegekregen voor onderweg. We hebben daar 10 dagen gebleven, heerlijk uitgerust (niet dat we het nodig hadden, maar dat doet altijd deugd weetjewel).

Zondag 2 mei besloten we de oversteek te wagen naar Newfoundland. Terry en Linda brachten ons naar North Sydney, waar de boot vertrok, maar we misten hem op een haar na. We wachtten van 11h tot 21h30, maar het was al bij al een goeie dag. Het was tamelijk warm, we speelden wat muziek buiten, kochten boeken voor 2dollar, en de rest van de middag speelden we pool met een paar lokale dronkelappen. De boottocht verliep ook tamelijk smooth. We vertrokken met (enorm veel!) vertraging, maar hebben de hele weg geslapen.
Toen we de volgende ochtend vroeg toekwamen in Port-aux-Basques regende het pijpestelen.
Iedereen had ons gewaarschuwd (in goeie zin) voor de vriendelijkheid van de Newfoundlanders, en dat het een makkie zou zijn om te liften van de ene plaats naar de andere, maar niet die dag. We werden al gauw helemaal nat, en we zaten nog niet eens op de snelweg. Uiteindelijk wandelden we heel de weg naar het mini centrum van PaB, trakteerden we ons op een ontbijtje van Tim Hortons (de grootste koffiekeet van heel Canada) en probeerden we een rit te versieren.
We vonden een kerel die voor Pepsi werkte en en nieuwe truck-ontlader moest helpen, en gezien we niets beter vonden besloten we mee te gaan met hem. Hoewel hij ons zei dat het hoogstens nog een uurtje zou duren hebben we de hele middag van klein microdorpje naar nog kleiner microdorpje gereden om pepsi uit te laden. Maar dat was perfect voor ons, gezien we koud hadden en moe waren en zo lekker heel de dag in de warme auto konden zitten.

's Avonds nam hij ons mee naar zijn huis, waar zijn ouders eten gemaakt hadden voor ons, -we aten smakelijk!- en bracht ons vervolgens naar onze CS-host in Corner Brook. Wat een aangename verrassing! Onze host was een lachgrage supervriendelijke kerel (hij zag eruit als Sammy van het Eiland en lachte -ECHT WAAR!- gelik Alain de Protput). Hij installeerde ons een plaatsje voor de haard tussen de piano en de platenspeler in. We dronken een paar pintjes met alle huisgenoten, en luisterden naar zijn platen die hij de volgende dag allemaal zou weggeven omdat hij vond dat hij er te gehecht aan werd en niet materialistisch wilde zijn. We kozen een tiental platen uit en stuurden ze op naar Belgie voor weinig geld, joepie!
De volgende paar dagen deden we het rustig aan, want het weer was nog altijd tamelijk enorm slecht, we keken een paar films, deden een paar korte wandelingen in de stad (JCVD heeft hier een boot liggen en Oprah een huis! Maar die hebben we niet gezien), kookten samen, en warmden vooral lekker op.

Toen het na een paar dagen weer tijd was om door te gaan liftten we tot Rocky Harbour, waar we weeral geen slaapplaats geregeld hadden. We klopten aan bij een huis en vroegen of ze soms een goeie plaats wisten om onze tent op te slaan, en de vrouw raadde ons het veld van haar buren aan. Zo kwamen we terecht bij 2 oude mensen van 84 en 86 jaar, Rosie en Sydney. We stapten eerst binnen voor een kenningsmakingsgesprekje en een kopje thee, en uiteindelijk zeiden ze dat we wel in hun schuur mochten slapen. Bij het ontbijt kregen ze compassie met ons en zeiden ze dat het ongehoord was dat zij ons op zo'n koude nacht in de schuur hadden gestoken. We kregen aldus een upgrade naar een van de warme kamers binnenshuis. De familie stapte van tijd tot tijd eens binnen en iedereen sprong in om ons een meer dan goed verblijf te bezorgen. We kregen elke dag warm eten, een lunchpakket voor de bergwandelingen, en een degelijke regenjas. Hoewel het weer niet altijd meezat hebben we een gedeelte van de Gros Morne beklommen (zogezegd hoogste berg van Newfoundland, maar eigelijk is het de tweede hoogste) en deden we verscheidene andere tochten langs post-ijstijdperkse bergen, rivieren en fjords. We zijn geen beren tegengekomen maar hebben toch wat wildlife op ons lijstje staan. Hier een voorbeeld van onze topdag: 15 elanden, 6 rendieren, 1 speciale typisch Newfoundlandse patrijs, en een poolhaas. Niet slecht toch?

Omdat we niet langer ten laste van het oude koppel wilden zijn (want Rosie was slecht te been, en Sidney is ook niet meer van de jongste) besloten we om verder te liften naar de overkant van het eiland richting de oudste stad van Noord-Amerika: St. John's. 't Heeft ons veel moeite gekost eer we de juiste lift kregen, maar een geschifte trucker nam ons tenslotte mee voor een goeie 6 uur. We hadden al wat slaapplaatsen geregeld op voorhand, maar we hadden nog niemand verwittigd. Uiteindelijk hebben we iemand kunnen contacteren, maar toen we aan zijn huis aankwamen was hij nog steeds niet daar en hebben we een tijdje buiten gestaan tot de buurman ons binnenriep. Die bleek een sympathieke komiek te zijn en hij heeft ons wat beziggehouden met straffe verhalen over zijn snowboarden totdat onze host binnekwam met het nieuws dat hij ons "eerlijk gezegd vergeten was". Geen probleem voor ons... de avond was meer dan geweldig. We hebben wat pinten gedronken met een 6-tal vrienden van hem, en een extreme contrast avond beleefd dan wat we de laatste paar avonden met de ouderlingen gedaan hadden en zijn deze ochtend om 6h gaan slapen. Het zijn echt allemaal coole kerels, allemaal muzikanten met een indrukwekkend repertoire. De meeste van hen spelen in Hey Rosetta! Een band die ik niet ken, maar die hier wel groot is, en enorm goed klinkt. Ze hebben al in Parijs en London gespeeld. Anderen hebben al samen gespeeld met oa. Broken Social Scene, Stars en the Acorn. We leren hier veel nieuwe muziek bij!
Nu zitten we al heel de dag tetris op de wii te spelen. Het kan niet beter!
En morgen en eigenlijk heelt weekend kan ik (Judith) een avond gaan werken als vestiairevrouw in een cafe voor 80dollar per avond. Goed he.
Als we meer fotos op internet zetten laten we wel iets weten.
Bye.

Weer weg

2010-04-19T18:22:00.000-07:00

Beste iedereen,

morgen vertrekken wij weer, echt terug op pad zoals we in het begin deden: liften en couchsurfen. We hebben net 2 weken luxueus reizen met de ouders achter de rug. We hebben een mooie toer gedaan in Ontario: Niagara Falls, Bruce Peninsula, Killarney, Algonquin, Ottawa, Montreal, Toronto. De foto's worden op dit moment op Facebook gezet, een link volgt gauw.
Maar belangrijk dus: morgen zijn we weer weg, dus gelieve niets meer te sturen naar ons adres, we komen immers nooit meer terug naar Montreal (normaal toch). We trekken noordoost: Nova Scotia en Newfoundland voor we weten niet hoe lang. Morgen beginnen we met liften naar Quebec, daarna een tussenstop in Fredricton, New Brunswick, nog eentje in St. John, NB waar we onze vriend Winston voor de laatste keer gaan zien, en daarna de boot op. 't Zal daar een half uur tijdverschil zijn met wat we nu gewend zijn, als dat niet raar is. We gaan er in onze tent slapen als het mooi weer is, of bij mensen, en we zijn ook van plan op minstens 2 boerderijen te werken. Maar er kan natuurlijk vanalles gebeuren, we laten ons gewoon meevoeren met eender welke flow we tegenkomen. We kijken er naar uit.

Voila, twas maar dat jullie het wisten. Meer kunnen we er niet over zeggen want meer weten we niet.
Hou jullie goed, wij doen hier 't zelfde.
Cheerio!

En voila, hier zijn de fotoos:
Laatste week montreal: http://www.facebook.com/album.php?aid=423997&id=508670710&l=968e278fe0
2 weken trip: http://www.facebook.com/album.php?aid=423857&id=508670710&l=b8506e7a05 Enjoy!

Tegenwoordig

2009-12-08T12:31:00.000-08:00

Omdat we het wel altijd naar onze ouders sturen maar nooit naar onze vrienden en de rest, en het te vermoeiend is om het aan iedereen afzonderlijk te vertellen, nog maar eens een kleine update van ons dagelijks leven.

Michiel, mijn goede vriend en tevens bedpartner, heeft sinds een weekenhalf werk gevonden in de Métro, een grote supermarkt à la GB of Colruyt, als visverkoper. Wonder boven wonder doet hij het graag en is hij er -ondanks het belachelijk lage loon- erg positief over.

Het is veel te erg eigenlijk, die hongerloontjes hier. Minimumloon is 9 dollar per uur, wat exact 5.74518 euro is, en daar worden dan nog eens de taksen van afgetrokken, kan je dat nu geloven. Een voorbeeld van de poverheid: Michiel heeft gisteren voor één dag betaald gekregen: voor negen uur werken heeft hij 75 dollar (=net geen 48 euro) gekregen. Erg he. En het ergste is dat hij op sommige dagen belachelijk veel werkt, van 9 tot 20 bijv. Maar ja, zoals ik al zei, hij blijft er positief over en hij doet het graag, dus ja.

Wat mij betreft, ik heb een week in La Belle Provence gewerkt, een provenciale fastfoodketen hier vlak naast de deur maar ik ben gisteren vervangen door iemand die (zogezegd) beter was dan ik. Spijtig, want 1. het was belachelijk dichtbij, ik kon een kwartier vòòr ik moest gaan werken opstaan, en om één voor vertrekken en ik was nog ruim op tijd. 2. Het waren goeie uren, van maandag tot vrijdag van 11 tot 19. 3. Ik kreeg eerlijk gezegd veel geld, want a. ik werd onder de tafel betaald (dus geen belastingen) en b. ik kreeg fooi, voor mij alleen. Op een dag had ik eens 61 dollar fooi, maar meestal was`t gemiddeld 40. En 4. Ik mocht eten wat ik wou daar, dus dat spaarde ook weer geld uit. Spijtig dat ik geen vlees eet of ik zou al een goeie speklaag voor de winter aangelegd hebben daar, jonges toch, maar vlees fretten dat die mensen hier doen, tis er gewoon walgelijk over. Als je sous-marin bestelt, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ìk verwacht dat gewoon een broodje eigenlijk, met een beetje groenten, een beetje mayonaise, misschien wat hesp, allezja, ik wéét niet he. Hier krijg je een broodje, opengesneden (dus de bovenkant ligt naast de onderkant), met een STEAK op, en spek, en ui en champignons en bbqsaus en ik weet niet wat nog allemaal maar tis zòveel en zò vadsig.

Soit, ik zou wel kunnen blijven verder babbelen over mijn ex-werk, maar ik krijg er alleen maar honger van en word depressief van`t feit dat ik nu nooit geen hotdogszonderworstjemaarmetgesmoltenkaasenketchup,mayo,mosterd,kool,relish-en-uitjes gratis krijg.

Zodus ben ik weer huisvrouw. En een goeie wi! Eergisteren heb ik heel het huis gekuist (het was wel een beetje op commando van JP maar kom), onze kamer helemaal in orde gebracht, kleine boodschappen gedaan en heerlijke (echt waar!) tomatensoep gemaakt voor michiel. Gisteren heb ik met onze huisgenoten heel de middag grote boodschappen gedaan, een beetje alles inslaan voor de winter, en dan een lekkere groentensoep gemaakt. En voorts maak ik altijd michiel zijn ontbijt klaar, doe zijn afwas als hij vertrokken is naar zijn werk, warm de soep al op en dek de tafel als ik weet dat hij bijna naar huis komt voor zijn lunchpauze, ruim en was vervolgens alles af en savonds begin ik al aan het eten.

Nu wacht ik op een telefoontje van michiel om te zeggen hoelaat hij naar huis komt zodanig dat ik de vis al kan bakken (jaja, raad eens waar we hem gehaald hebben de vis?) en de patatjes kan bakken en de broccoli kan stoven.

Voorts ga ik seffes, als michiel weer vertrokken is, naar de bib, een beetje films gaan halen want ze hebben voor morgen een sneeuwstorm voorspeld, met minimumtemperaturen van -17graden, zodus je kan je wel inbeelden dat ik geen goesting heb om dan buiten te komen. Michiel heeft dan gelukkig ook congé dus we kunnen een gezellig dagje houden en als het gedaan is met stormen kunnen we in de sneeuw gaan spelen, whii!

Voila da wast weer

ps. Dit was 7december, het zicht uit onze kamer

Voor al die kaartjes, brieven en grote postpakketten

2009-12-04T16:08:00.000-08:00

Judith en Michiel

1654 Avenue Mont Royal apt. 4

Montreal, QC H2J 1Z5

CANADA

Tadaam!

2009-11-23T13:58:00.000-08:00

En dan nu… EINDELIJK… een nog eens een blogpost, deze keer mét fotoos , omdat het nu eenmaal leuker is om prentjes bij de tekst te zien.

Zoals te zien was op de fotoos hebben we dus ondertussen een paar steden gezien (Toronto, Ottawa, Kingston, Niagara Falls), maar zijn we ondertussen terug in Montreal.
Hier hebben we eerst nog serieus veel gecouchsurft, tot we het kots- en kotsbeu waren (hoewel er ook voordelen aan zijn hoor pasop, we hebben nu veel mensen leren kennen die we kunnen uitnodigen voor onze housewarmingsparty, en we hebben nu veel verschillende kwartieren van de stad van binnenuit leren kennen). Maar toch, het is goed – héél goed – om een eigen stekje te hebben, te kunnen slapen en opstaan wanneer we willen, te kunnen koken als we willen koken, en te kunnen thuisblijven of weggaan als we dat willen.
Oja, hier ik heb er eentje : nog een voordeel aan couchsurfen : je leert enorm veel bij. Hier bijv, bij Milene en Gabriel hebben we de theorie achter de Rubiks Cube`s geleerd, maar ik moet eerlijk toegeven: int beste geval lukte het van mij maar om één kant in één kleur te krijgen, en ondertussen zou het verzeker toch niet meer lukken. Tis gewoon een kwestie van oefenen en de techniek doorhebben, maar das absoluut niets voor mijn niet-wiskundige hersenen.

Oke. Vanaf nu alleen interessantere fotoos.

Eentje van de leuke zondagen hier misschien. Ik weet nu niet of we al een vorige keer verteld hebben over de Tamtams? Een hippiegebeuren waarbij alle rare mensen hun tamtams, drums en soms zelfs andere instrumenten meenemen om muziek te maken voor wie er op wil dansen. En dat allemaal in het park aan het einde van onze straat. Klein uitlegje misschien, wij wonen tegenwoordig in de Avenue Mont Royal (de buurt wordt hier `Plateau` genoemd, een beetje de hippe buurt, waar bijv Patrick Watson ook woont), en aan het eind van onze straat is er een bergje, de Mont Royal, dat een park is, en elke zondag gebeuren er naast het tamtamgebeuren ook nog andere dingen. Iedereen neemt gewoon zijn talent mee naar de voet van de berg, en doet wat hij wil. Jongleren, touwlopen, muziek spelen, wat je je maar kan inbeelden en meer. Veel meer. Zoals het zwaardvechten bijv. Geloof het of niet, maar mensen komen daar serieus om te zwaardvechten. Tis simpel: je maakt je eigen wapens (liefst zo veilig mogelijk om niemand pijn te doen), en je vecht. Je verdeelt jezelf in 2 teams, en de enige regel is (denk ik toch) dat als een ledemaat geraakt wordt je deze niet meer mag gebruiken, en als je in de borst geraakt wordt ben je dood en moet je wachten tot de volgende ronde om mee te doen. Voor de rest mag iedereen meedoen: jong, oud, vrouwelijk, mannelijk en alles ertussen (jaja, lach maar met mijn `alles ertussen`! We gingen hier eens meedoen aan een gratis velo-vermaakles, maar het was alleen voor vrouwen en traverstieten die dag, dus nu moeten we wachten tot volgende week want michiel wou hem niet verkleden). Spijtig genoeg wordt het nu hoe langer hoe kouder, dus er komt telkens maar minder en minder volk, en uiteindelijk zal het stoppen, als het nog niet gedaan is ondertussen.

En toen werd het Halloween. De mensen gaan hier crazy voor Halloween, iedereen versiert zijn huizen, iedereen verkleedt zichzelf en gaat op toer.

En omdat wij hier nu eenmaal wonen, waren we verplicht van hetzelfde te doen. Met plezier. We gingen opnieuw naar de Village des Valeurs, ofnee, twas Armée du Salue deze keer, en ik kocht er vanalles rood om roodkapje te zijn, terwijl Michiel een skelettepak kreeg van onze toenmalige host Nicolas. Daarmee fabriceerden we een priesterkostuum, met een boordje van papier, een kruis van karton, en veel griezelige make up, zodat Michiel the Priest from Hell werd of zoiets. We hadden afgesproken bij Alaya, met Jay en nog een paar vrienden van under. Jay was een dronken piloot, Alaya was een emo, Matt een vampier, zijn lief een Russische kweetnietwat, David een vrouwelijke prostituee, en dan was er nog een Peter Pan en zijn Tinkelbell.
We gingen eerst (zonder Peter Pan en Tinkelbell, vandaar dat ik hun echte naam niet eens weet) met de metro (grappig: een hele metro vol verklede mensen) naar een feestje van een vriendin van Alaya, maar het was daar zo doods en saai (het raakte een beetje aan het zielige: je komt binnen in de living, waar er 4man naast elkaar in de zetel zitten met hun handen in hun schoot en naar sport op tv zitten kijken) dat Matt en David al na 3 seconden zeiden `don`t worry, we`ll get you out of here`, en dat gelukkig ook effectief deden. Aldus kwamen we terecht op een feestje in iemand anders zn appartement, met coole muziek en coole mensen en daar bleven we heel de avond. Mensen waren verkleed in alles wat je maar kan denken. Een weedblad, Edward Scissorhands (wat ik ook eerst wilde zijn, maar uiteindelijk was Roodkapje zoveel makkelijker), the Joker, UFO`s, slager, monster, vrijheidsbeeld, ... Op straat ook nog een Ghostbuster gezien, maar echt een zotgoednagemaakten met zo`n machine op zijn rug dat echt flikkerlichtjes had. Amai wi.

Voorts hebben we nog wat de toerist uitgehangen, we zijn naar de oude haven gegaan op een prachtige avond met volle maan (voller dan je je kan voorstellen, alleen spijtig dat dat zo niet kan getrokken worden op foto), alwaar ik mijn allereerste poutine gegeten heb (want dat is normaal gemaakt van vleessaus, maar deze dus niet). Daar bestaat een foto van, maar wegens één van de drieduizend fouten hier lukt het niet om hem up te loaden. Ik zie er alleszins heel gelukkig uit, al zeg ik het zelf. En omdat het vanaf nu niet meer lukt om fotoos erbij te zetten (geloof me, ik heb vanalles geprobeerd en lang genoeg gesukkeld) ga ik toch maar weer een mapje op facebook moeten maken.

Ps, ik denk dat dit het allerlaatste blogbericht ooit was (van mij in elk geval), want ik heb er een hele dag aan verkloot en het ziet er nog altijd superslecht uit.

Het vervolg van de foto`s is hier te vinden: http://www.facebook.com/album.php?aid=350630&id=508670710&l=de4e4063dd

Veel plezier en sorry voor mijn ongeduld. Er zijn nog veel fotoos te kort, maar deze computer herkent mijn foto-geheugenkaart niet, dus ik moet wachten tot Jean Pierre terug is met zijn laptop. Nog eventjes geduld dus, en jullie zien waar we nu wonen en met wie. Ik zal het proberen morgen te doen, maar kan uiteraard niets beloven.
Nu ga ik de blues spelen op ukelele en michiel zijn internetgitaar les laten volgen.
Ps, met een beetje geluk zal michiel ook morgen eens iets schrijven op deze blog, want het is een beetje niet meer eerlijk he, dat ik meestal schrijf en hij meestal niet. Onze excuses daarvoor.
Bye!

Fotoos

2009-11-10T20:06:00.001-08:00

Bij deze een overzicht van alle fotoos die tot nu toe op internet gezet zijn.
(hopelijk werkt het!)
1. http://www.facebook.com/album.php?aid=314473&id=508670710&l=1dc8e3fa53 - Het begin: St. Anne de Bellevue, Ormstown, Montreal
2. http://www.facebook.com/album.php?aid=318440&id=508670710&l=8a3ebb9749 - Trip naar het Oosten: New Brunswick, Prince Edward Island, Iles de la Madeleine
3. http://www.facebook.com/album.php?aid=325991&id=508670710&l=b27c843a88 - Downtown Montreal
4. http://www.facebook.com/album.php?aid=326009&id=508670710&l=561c28f431 - Platteland: terug op bezoek in St. Anne de Bellevue en Franklin (appels plukken), en het folk en bluegrass festival in Ormstown
5. http://www.facebook.com/album.php?aid=326014&id=508670710&l=5495fd06c1 - Ottawa en Outaouai
6. http://www.facebook.com/album.php?aid=335929&id=508670710&l=e35349f8f0 - Toronto, de eerste keer
7. http://www.facebook.com/album.php?aid=335941&id=508670710&l=95f1a41e1a - Niagara Falls
8. http://www.facebook.com/album.php?aid=335962&id=508670710&l=5c641b51f2 - Toronto, platteland Kingston en terug in Montreal.

Voila, hier is iedereen wel een tijdje mee zoet. Er zijn misschien geen woorden bij, maar gebruik een beetje je verbeelding, de juiste tekst voor bij de prentjes volgt (hopelijk, doch waarschijnlijk niet echt) snel.

Oja, snel toch een klein belangrijk weetje: zaterdag (of misschien zelfs vrijdag al) kunnen we in ons appartment! Vanaf dan beginnen we de zoektocht naar werk. Ondertussen couchsurfen we hier in Montreal, en verkennen we de verschillende buurten. We stellen het hier nog altijd heel erg goed, en we zien elkaar nog heel graag (hout vasthouden!!!). Zodus geen reden tot paniek.

Toedeloe!

Iles de la Madeleine

2009-09-24T12:39:00.000-07:00

Wat later dan verwacht krijg je dan toch hier het laatste verslag van onze tiendaagse naar het Oosten:

Na PEI (Prince Edward Island) zijn we met een vijf uur-durende ferrie richting de prachtige eilandengroep Iles de la Madeleine vertrokken. De boottocht verliep rustig, en was eerder een verademing (denk aan de lange ritten in de auto) dan een noodzakelijke overzet. We aten wat van de duur aangeprezen producten van de cafetaria en doodden de tijd met rondwaggelen op het dek en fantaseren over wat we te zien zouden krijgen. Ons droombeeld lag echter ver van hetgeen we te zien krijgen, maar wees gerust, in positieve zin! Voor zij die al meteen wat achtergrondinfo willen: http://en.wikipedia.org/wiki/Magdalen_Islands
De eerste indrukken waren meer dan portretwaardig. Het eiland, zoals een eiland behoort te doen, was volledig omringd met water en op sommige plekken kon je aan weerzijde van de weg de oceaan bespeuren. Winston, Jay, Anna , Jud en ik zagen het meteen zitten! We deden snel nog wat inkopen, en gingen op zoek naar de perfecte wild-kampeer plaats, en ja hoor, die vonden we! Terwijl de zon stilaan alle kleuren begon uit te stralen zetten we ons tentje op aan de achterzijde van een hoge zandduin aan de ene kant (op slechts 50m van het strand) en met uitzicht op diezelfde zon en struikgewas met uitloop in de oceaan aan de andere kant. Dit zou eveneens de setting worden voor de volgende avond. Nu, direct na het opbouwen van onze nederzetting (de ene tent al meer waardig om 'tent' genoemd te worden dan de andere) hebben we wat zitten rondrijden in het donker op zoek naar voedsel. Pizza voor Judith, de lokale specialiteit 'Poutine' (owv het gebrekkige frans, oftewel dialect, uitgesproken als [poutzien]). Je moet hier maar eens kijken om te zien hoe dat er uitziet, opgepast, niet voor gevoelige kijkers!: http://en.wikipedia.org/wiki/Poutine
Nu, buikje vol, terug naar de duinen voor een kampvuurtje op het strand met hout dat we daar hadden gevonden, bier dat we hadden ingeslaan, en gesprekken die op het moment zelf tot stand kwamen. Iedereen gelukkig.

Voor dag 2 stond het noorden van het eiland op het programma. Maar eerst een plonsje in de oceaan. Noot aan mezelf: draag altijd een wet-suit in de oceaan! Voor ons eerste plekje verwijs ik graag door naar de foto's want we zijn begonnen met het spontaan beklimmen van een van de hoogste heuvels om een overzicht te krijgen van het eiland. Pe-rach-tig! Ware het niet voor de meest agressieve muggen ooit, dan was het een van de meest dromerige plekjes van het eiland. (ocharme jud met haar teenslippers). We reden van her naar der, van de ene mooie plaats naar de andere. Bijna nergens waren bomen te bespeuren, maar rotsen al evenmin, want het eiland is bedekt met gras van het lange type.We wisselden het land af met het strand, en namen genoeg momenten om wat te kuieren en strandkiekjes te nemen. De avond hebben we nogmaals afgesloten met een vuurtje. 't Was verdomme schrikken toen er een pick-up truck tot 2 maal toe als een zot over het strand reed en een volgende keer tot hoog in de duinen langs ons raasde. We hebben ons gezellig vuurtje met poging tot het lekker vinden van marshmellows dan maar gelaten voor wat het was. Oh ja, heb ik al verteld dat we een wilde vos hebben gezien? Wel, bij deze dus...
Dag 3 was bestemd voor het zuiden van het eiland. Voor we't wisten kwamen we uit bij de lokale dorpsgek. In dit geval gaat het om Marie Marteau (Marie Hamer). Ze had een klein winkeltje met de meest kitsche geschilderde schelpjes en andere prularia, en belangrijker: een hoed met een hamer op haar hoofd. Jay verdacht haar van 'vrijmetselaar' te zijn, wij gingen vooral voor 'idioot'.Nu, iets verder van haar huisje aan het meest zuidelijke punt hadden we uitzicht op een klein zeehonden eilandje. Jammer dat het net iets te ver lag, maar hey, nu kunnen we 'zeehond' toch ook al schrappen van onze checklist van dingen die we willen zien. Door wat rond te rijden van de ene plaats naar de andere kwamen we uit op een soort van rood-mars-achtige rotsformatie met het geluid van de klotsende golven. Perfecte lunchpauze. Dan wat verder over de resterende stukken van de heuvel tot het uiterste puntje. Rode heuvelgrond, lichtgroene bovenkant als een korstje op de rotsen. Bekijk zeker deze foto's! Jammer dat we meestal iets te laat aan de dag zijn begonnen, anders hadden we daar nog voor uren kunnen liggen en rustig wat keuvelen. Maar voor het donker werd moesten we onze laatste slaapplaats zien te vinden. Deze was niet echt wat we op het oog hadden, maar wel, gratis is gratis. De regen en de wind zaten ons wat tegen, dus besloten we om naar het naburige dorpje te gaan waar we wonder bij wonder een schitterende kroeg vonden waar quasi al de locale jeugd in samenkwam. We hebben daar wat gekaart, en een poging gedaan om andere gezelschapsspelletjes te spelen. Gezellig, gezapig. Daarna was het terug richting vochtige tent, en de dag erop terug richting Sussex om nogmaals te genieten van de meest luxueuze omstandigheden bij de ouders van Winston. We kregen 'Chowder' als diner. (http://en.wikipedia.org/wiki/Chowder) Smaakt naar de vulling van St Jacobsschelp, maar is een soep. De topper was echter het dessert: 'maak-je-eigen-ijscoupe-met-werkelijk-alles-wat-in-een-ijscoupe-hoort'. Zalig lekker. Kort kampvuurtje, nog wat biertjes, een noodzakelijke douche, en vroeg naar bed voor de lange rit die zou volgen de dag erop. Wij waren voldaan, en dit is nog maar het begin...
Michiel

Ondertussen zijn we terug in Ormstown, bij Winston, maar we zijn misschien van plan van straks naar montreal city te gaan en bij Jay te slapen.
Wat we intussentijd gedaan hebben -tussen de trip en hedentendage bedoel ik- is weer niet al te veel. Michiel en ik hebben nog een heerlijke dag aan de wharf gespendeerd in de zon en het ijskoude water, we zijn een dag naar Montreal city gegaan, alwaar ik mijn kodak gekocht heb en we nieuwe coole buurten ontdekten (we zien het ondertussen meer en meer zitten om hier te wonen, maar aan de andere kant hebben we nog miljarden vierkante kilometers land te verkennen ook natuurlijk zodus we hebben nog steeds geen plan). 's Avonds kwamen we wonder boven wonder Jay tegen op straat (het was niet supersupersuper toevallig want we waren eigenlijk onderweg naar zijn huis, maar het was wel een beetje toevallig want hij wist niet dat we kwamen). Hij was met zijn vriend en een vriend van die vriend, 2 engelsen Chris en Jamie, en samen gingen we naar een paar cafees, en rond 22h30 zijn wij ook winston gaan ophalen en toen hebben we nog tot in de vroege uurtjes het montreaalse nachtleven verkend, inclusief de nachtelijke poutine (omelet voor mij, met een reuzeberg frieten, mmm). Gisteren zijn we naar st anne gelift, om eindelijk eens mijn zonnebril te gaan halen. Het was echt een beetje thuiskomen, omdat we zo veel mensen en plaatsen kenden daar. Alleen al in de supermarkt kwamen we 3 mensen tegen die we kenden, heel leuk. We aten bij Karen en haar lief, en hoewel het plan was om diezelfde avond nog terug te liften besloten we toch maar te blijven slapen. Dat was gisteren.
Vanmorgen zijn we terug gelift (je krijgt niet altijd even makkelijk een lift, maar als er dan toch iemand stopt zijn ze wel supervriendelijk. Zo kregen we gisteren 20 dollar van een kerel met wie we meereden 'om een sandwich van te kopen' en vanmorgen werden we ergens onderweg afgezet door een koppel omdat ze elders naartoe moesten, maar toen we uitgestapt waren stonden ze er 5 min later al terug, omdat ze bedachten dat ze het eigenlijk niet erg vonden om ons helemaal tot aan de deur van ons huis te brengen). Vandaag zijn we 's morgens naar Franklin gereden, omdat het appelseizoen is. We hebben wat rondgelopen in een appelboomgaard met hele mooie oude bomen, en zijn vervolgens terug gereden naar hier, want appels plukken kostte te veel geld naar onze goesting. Michiel en ik hebben deze middag inkopen gedaan, wat met mijn kodak geexperimenteerd en wat op de computer gepruld, en onze gastheer kijkt heeltijd tv. Nu gaan we patatten met brocolli maken, mmm.
Ps, ondanks het feit dat michiel heeltijd zegt 'check de fotoos check de fotoos' staan er nog nergens fotoos van deel 2 van onze trip, dat is nl een heel gedoe want ze staan op een andere computer, en daar is winston heeltijd mee bezig en we willen hem niet te veel lastig vallen. Maar ze komen ooit, binnenkort wel eens.
byebye!
Judith

trip naar de East Coast

2009-09-15T19:12:00.000-07:00

Ondertussen zijn we bezig aan onze 10-daagse trip naar het Oosten, we zitten op Prince Edward Island. Wat er tussen het vorige bericht en vandaag gebeurd is is het volgende:
Dag 6 zijn we inderdaad gaan surfen met Winston, onze gastheer, of beter gezegd: Michiel is gaan surfen met hem. Ik durfde niet (hehe). Het was niet echt surfen surfen zoals surfen normaal is, het was in een rivier, en het was echt heel raar: door een rots in het water ontstaat er een soort eeuwige golf, en als je echt heel goed bent erin, kan je gewoon je plank erin placeren, en dan tja, ga je niet vooruit, blijf je gewoon heeltijd op dezelfde plaats en kan je een beetje doen alsof je wel beweegt. MAAR eer je in die golf geraakt is er overal naast die golf een zotte stroming en ik zag het echt niet zitten omdat ik een beetje vreesde dat ik met mijn minimum aan spieren nooit meer uit die stroming zou geraken en ergens verdwaald in de rivier terecht zou komen en uiteindelijk een eenzame dood in de oceaan zou sterven. Zodus las ik de humo. Pas op, voor degene die de fotoos gezien hebben en zagen dat ik wel een surfoutfit droeg, ik ben daadwerkelijk in het water gegaan int begin, om het peddelen te oefenen. Michiel durft alles natuurlijk, maar over zijn surfavonturen zal hij jullie zelf moeten vertellen. Toen Michiel en ik honger kregen (ik vooral) namen we de metro naar een raarsoortig metrostation om een winkel te zoeken om eten te kopen, en kwamen perongeluksgewijs terecht in een heel cool park, vol hobo's en punkers, maar wel met eric clapton en beatlesmuziek die door de boxen speelde, en reuzeschaak. Twas er heel cool. Na onze schranspartij (stokbrood met humus en komkommer) gingen we terug naar Winston en samen met hem gingen we naar een Indisch restaurant omdat hij nog niet gegeten had en daarna terug naar huis. De volgende 2 dagen ofzo deden we absoluut niets, echt niets, behalve genieten van het mooie weer, rondhangen aan de dwarf (=wharf=dat houten minipontonnetje in het meer), zwemmen in het meer, korte golfpartijtjes, eten koken, enzovoortsenzoverder. Geestig!
We keken ook naar de Jacket, een film met Adrien Brody(!!) die opgenomen was in Ormstown, echt nog een tamelijk goeie film. Voor zij die hem kennen of van plan zijn hem te bekijken, als hij die dokter gaat zoeken en die juist uit de kerk komt, dat is bijv in Ormstown. Niet veel soeps hoor pas op, maar wel een beetje cool als je die kerk dan int echt ziet.
Toen was het tijd voor de trip. We ontmoetten de andere 2 die meegingen op de ochtend van ons vertrek, Jay, een 27-jaar oude grappigaard, zo'n drogen weetjewel, maar wel heel cool, en Anna, een 31-jarige uit Zweden, vre-se-lijk. Verrassingsgewijsgenoeg ontpopte Winston zich tijdens de trip als de ultieme grappigaard, een beetje absurd grappig wel, maar echt om je krom te lachen en kan ik hem nu wel helemaal terug verdragen. Die anna daarentegen is echt de hel, ze vindt alles fantastisch, zelfs koeien in de wei, en laat haar fascinatie altijd blijken door heel hoog "oooeeeeh what is this?? Some cows! how niiiiice!" te schruwelen. Tis echt de hel. Pas op, ze is vriendelijk, en lief en bezorgd en al, het is zeker en vast een goed mens, maar ze is traag maar traag maar traag! Zelfs geduldige Michiel krijgt het vaak op zn heupen door haar.
Soit. De eerste dag reden we tot Sussex, het huis van Winston zn ouders. Een hele dikke ma, en een oude pa, helemaal gelik John Locke zn pa, zo'n kerel die wel heel vriendelijk is maar toch een beetje dodgy lijkt. We werden wel heel goed verzorgd. Eerst moet ik ook wel nog vertellen over onze stop in Quebec city, tis daar eigenlijk wel heel mooi. Ik vond het nooit echt zo aantrekkelijk klinken 'Quebec'(vooral door die vrouw in De Mol), maar waarlijks, ik was aangenaam verrast. We kochten eten in een supermarkt, en picknickten op een mooie plaats met zicht op het water, geestig. Terug naar Sussex nu. Ze maakten hamburgers voor ons, er werd een buitenvuur gestookt, en we kregen veel bier en cocktails te drinken. We bleven buiten zitten tot vroeg in de morgen, het was een mooie avond. De volgende ochtend werden we gewekt toen het ontbijt klaarstond, echt super lekker: ei, worstjes, sla (met mayo!!! smorgens), fruitsap, koffie en zo van die krokante patatjes. Na een morgenzwemmertje in het verwarmde zwembad gingen we op pad naar het fameuze ballonfestival van sussex. Gezellig daar, en vooral erg vadsig. ZOOOOveel eetkramen!! Allerlei verschillende soorten vetmakers, een krakkemikkige kermis, legerrekrutanten, veel dikke mensen, slechte live muziek, handcraftkramen, een kraam waar je je eigen hand in wax kon laten maken en kleuren (haha), en natuurlijk heel veel ballonnen. En savonds, toen de zon onderging, waren er glow-in-the-dark ballons, mooi. 's Avonds 't zelfde scenario: vettig eten eten, bij het vuur zitten en cocktails drinken (mm zijn pa maakte margharita's voor ons), decadent maar leuk. En de volgende ochtend moesten we alweer op weg. We maakten een stop in de Bay of Fundy, supermooi daar, en de snelste tij-en (?) ter wereld, snelste eb en snelste vloed. Cool ook omdat er mist hing, en er waren rotsen, en het leek er zo verlaten. We wandelden naar het water, maar voorts keerden we snel terug omdat het tij opkwam en metdat het daar zo snel opkomt gingen we er maar snel vandoor. Volgende stop was Hopewell Rocks. Michiel en ik, stoer als we zijn, betaalden uiteraard de ingang niet (tis ook zo ongelofelijk stom, ze hebben zo'n gigantisch land, ze maken er natuurparken van, maar je moet wel ingang betalen om die natuur te zien, stom toch? En trouwens, het binnensluipen lukt verdacht gemakkelijk, alsof niemand het ooit echt probeert). En uiteindelijk was het er wel heel mooi. Je moest heel ver naar beneden wandelen, om vervolgens op een klein baaitje uit te komen, waar er Paaseilandachtige rotsen stonden. Toen ook daar het tij opkwam zetten we onze trip maar weer verder. 's Avonds reden we over de Confederation Bridge, een 9 km lange brug, - de langste brug over ijswater!- om vervolgens op Prince Edward Island uit te komen. Aangezien het nacht was zagen we niet veel van het uitzicht, we reden meteen naar het huis waar we zouden blijven, bij een vriend van Jay: Josh. Die avond hebben we met zn allen wat Wii gespeeld, series gekeken en andere dingen die je doet als je in Canada bent.
De volgende dag was ik ziekachtig, maar desondanks gingen we 's morgens met zn allen naar Brackley Beach, het was uberwinderig, en tamelijk koud, maar toch ging Anna zwemmen, en Winston surfen. Ik stond maar een beetje te trillen en rillen en pijnlijke keel en oren te hebben. Waardoor ik maar naar huis ging, en Michiel, mijn allerliefste Michiel vergezelde mij. Ik sliep het meeste van de middag, terwijl Michiel de avonturen van King Arthur las, en mij af en toe iets te eten of te drinken bracht. We gingen vroeg slapen. De eerste nacht sliepen we allemaal in de kelder (hm, misschien is een beetje basic info niet niet op zijn plaats hier: dit huis is eigenlijk van ene Bruce, maar die is weg naar ergens en komt pas morgen terug, Josh woont hier ook, en sinds drie weken ook Andrew, het is een raar huis, het heeft geen bovenverdieping, als je binnenkomt is er een living en daarachter een keuken, en tussen de living en de keuken is er een gang naar links, met aan weerszijden 2 deuren, links is eerst een klein kamertje, en op't einde van de gang Bruce zijn kamer, met een eigen prive badkamer met bubbelbad en superchique douche, en de eerste deur rechts ook een klein kamertje, en de tweede deur rechts een vuil klein badkamertje. Het huis heeft wel een grote kelder, een soort clubhuiskelder, met veel zetels, een pingpong tafel en veel gemorst bier op de grond. Daar sliepen wij dus allemaal de eerste nacht). De tweede nacht, toen wij vroeg gingen slapen in de kelder, verwisselden michiel en ik van bed, want de rest kwam midden in de nacht toe, en stapte nogal hard op de grond, en toen stelde Josh voor dat wij Bruce zijn kamer maar moesten nemen. Goed idee! We sliepen tot vanochtend 10h, en toen we allemaal wakker waren reden we naar Cavendish beach. We zetten Anna af in de Anna of Green Gables huis (een boek over een meisje dat naar PIA gestuurd werd ofzoiets, en dat was daar een soort museum van). Michiel en ik glipten ook snel eens naar binnen voor een kort toertje, maar het was het niet echt waard. Er was niet echt veel te zien, wel een mooi bospad met veel wilde bloemen langs de kant van de weg, en af en toe een bord met een tekst uit LM Montgomery's boeken, maar het was echt geen geld waard eigenlijk. We lieten anna daar achter, zij was wel bereid er geld voor te betalen, en wij gingen naar't strand. Twas daar ook heel mooi, met rode rotsen. We speelden wat op het strand: boomwerpen en evenwichtsmatchen, baseball, we wandelden wat rond op het duinenpad. Toen gingen we Anna terug op halen, reden we naar de winkel om etensinkopen te doen en eventueel kampeerspullen te kopen, en toen terug naar huis om te bbq'en met Josh. Het was best gezellig. Nu zijn we allemaal tamelijk moe. Winston en Andrew slapen, Jay en Josh zijn de stad in (maar wij zijn eigenlijk te moe en gierig om mee te gaan), en michiel anna en ik kijken series (hoewel ik al zodanig lang aan het typen ben dat er ondetussen nog vanalles gebeurd is hoor maar kom, kben het hier beu).
Zo, dit was het dan weer. Morgen nemen we de ferry naar de Magdalen Islands/Iles de la Madeleine, alwaar we gaan kamperen, 3 nachten in het bos. Zodus als we binnenkort niets laten weten zijn we misschien wel vermoord, opgegeten, verdwaald, verdronken of nog iets anders, je weet maar nooit.
Byebye!
Fotoos zijn hier te zien:
http://www.facebook.com/album.php?aid=318440&id=508670710&l=8a3ebb9749
en michiel heeft geen zin om te schrijven

Montreal the sequel

2009-09-07T08:19:00.000-07:00

Ondertussen dag 5. Nog altijd geestig hier!
We 'woonden' tot gisterenavond nog altijd in St Anne de Bellevue, echt super mooi daar, met een haventje, en een meer met veel eilandjes erin. Heel gezellig, kleine straatjes met van die huizen gemaakt van houten planken met zo van die porches ervoor weetjewel, zoals in de westernfilms. Meestal ook echt met schommelstoel, helaas wel zonder oude pijp-rokende kerels met shotguns. Onze tweede dag was ook nogal ideaal. 's Morgens zijn we met Karen naar een soort Canadese kinderboerderij/zoo gegaan. Eigenlijk een opvanghuis voor gewonde dieren, maar dan wel met Canadese beesten zoals beren, wolven, otters, elanden. 's Middags zijn we gaan kano-varen met Olivier, een vriend van Karen, naar een plaats waar je kon zwemmen (zonder te veel rotsen), en daarna nog rond een eilandje gevaren. Toen terug naar zijn huis om te bbq'en, en een beetje te zitten en pintjes drinken.
De volgende dag hebben we 's morgens de lokale markt van st anne bezocht en daarna zijn we naar Montreal-city gegaan om het eens te bekijken, maar we wisten niet goed wat te doen eigenlijk, dus hebben we naar een honkbalwedstrijd gekeken, en een beetje in't park gelegen. Er was ook een braderie waar we een beetje dingen gekocht hebben (ik vooral natuurlijk), twas vooral ook heel gezellig. En geestig dat het hier nu al heel de tijd supermooi weer geweest is. 's Avonds zijn we dan gewoon teruggekeerd naar ons huis met de metro en bus, en gewoon film gekeken.
De dag daarop was gisteren, smorgens zijn we naar een garagesale gegaan in't dorp, waariik een hoed voor vijf dollar gekocht heb, ook hebben we nog een beetje rondgetjoold in st anne, hebben we een beetje gekeken naar de boten die vaszaten in de sluizen, hebben eens een kerkje bezocht. En toen Karen wakker was (ze werkt in de weekends in een cafe tot 5h snachts) zijn we met de auto naar Montreal city gereden voor Picnic Elektronique. Elektro muziek in open lucht van 14 tot 21h, in een super raar park, dat 2 eilanden groot is, en vol met entertainment dingen zoals een strand, een zwembad, een racebaan voor formule 1 racen, een soort technopolismuseum, enzovoorts enzoverder, kweet het zelf allemaal niet wat er allemaal te doen was, maar alleszins vree veel. En dan dus elke zondag picnic elektronique. Twas wel nog cool, heel festivalsfeer achtig, en vooral veel homo's, echt village people-style, brr.
Toen we terug thuis waren savonds heb ik naar die kerel gebeld met wie we die 10-daagse trip gaan maken, om eens goed en wel af te spreken. Het was een beetje een overdonderende telefoon die begon met 'ik bel eens om gewoon af te spreken waar en wanneer we donderdag moeten samenkomen' en eindigde in die kerel die ons stante pede ging komen ophalen ter plekke en dat we dan daar zouden slapen. Eerst hebben we nog een paar pintjes samen gedronken in de bar waar Karen werkt, en toen zijn we onze zakken gaan halen en zijn naar een nog kleiner gat gereden, genaamd Ormstown. Nu zijn we hier, we hebben hier geslapen in een peperkoekenhuisje, echt zot. Hij heeft het huis geerfd van zijn oma die in juli gestorven is, en alles is hier nog zoals het was, eigenlijk zoals honderd jaar geleden. Er zijn 4 slaapkamers in dit huis, en er staat een spinnewiel in de living; De wc heeft een kussentje ipv een bril, en de hele keuken is rood. Tis een beetje ongelofelijk.
Onze nieuwe host is Winston, een 32-jarige kerel, een beetje een raren. Hij zit in de reserve navy, heeft net 2 jaar in Australie gewoond, heeft een baardje en nerveus lachje, een heel Amerikaanse stem en een raar gevoel voor humor. Maar het kon erger. Alhoewel. Hij kwam net terug van een science fair haha. Echt zoiets als waar Family Guy of de Simpsons mee lachen: allemaal nerds die samenkomen en zich verkleden in darth vader en die met leonard nimoy op de foto willen (echt waar, hij heeft zo'n foto!). Maar pas op, hij is wel nog cool. Hij heeft zo'n 600 films en series gedownload, we zullen ons hier dus zeker niet vervelen moesen we ineens ingesneeuwd raken. Gisteren hebben we hier nog naar een True Blood gekeken, en zijn toen gaan slapen. Deze ochtend echte amerikaanse pannekoeken gegeten met syrop en michiel met spek. En Tim Horton koffie gedronken (de nationale koffie hier). Twas wel lekker.

Zometeen gaan we hier eens in de maisvelden gaan wandelen, eens naar het meer hier gaan zwemmen alst niet te koud is, en verder zien we wel. Morgen gingen we misschien gaan surfen me hem.
We houden jullie wel op de hoogte.
Veel eekhoorntjes in Canada!!
Judith

Ja zeg, tis dat inderdaad en nog zo veel meer. Zo zijn er ook nog de spontane jamsessie momentjes, de ongelooflijk vriendelijke mensen die een praatje met je slaan over vanalles en nog wat (helpt trouwens enorm om niet altijd hetzelfde 'small talk' gesprek te hebben), het goede weer, de gekke biertjes, de comfortabele slaapplaatsen, een schitterende reispartner, mijn vercanadeeste voornaam: McGill (dankzij Judith), de dikke amerikaanse sleeen op de weg, de supermarkets met al hun gekke producten, naar quinten tarantino ruikende taferelen, het race circuit van montreal, en door alles wat we hier horen en zien...vooral de goesting om nog meer te ontdekken! We'll keep you up-to-date!

Michiel