Na ontzettend veel tijd en moeite te verspillen in Phoenix, eindelijk onze auto voor veel te weinig geld verkocht gekregen. Het probleem was dat we enkel Canadese, en geen Amerikaanse papieren hadden en dit MOET. Zodus, slechts 450 ervoor gekregen, wat toch tamelijk weinig is, gezien wij 750betaald hebben, en voor nog een heleboel andere dingen hebben mogen dokken ook, om hem dan aan een stomme rijke auto-exporter te moeten geven voor bijna niets. Soit. Tis maar geld.
Dezelfde dag de bus genomen (al ons geld al bijna op!), vanuit Tucson Arizona (verrassend cool daar!!!) naar Mazatlán, Mexico (22h bus, ong.1500km verder).
Max ging voor couchsurfers kijken, maar vond enkel een kerel die al andere surfers had, maar waar we eventueel wel onze zakken konden laten. Jammer maar helaas, toen we hem belden bij aankomst bleek dat hij er niet was. Gelukkig kwam een sandwichverkoper een beetje babbelen met ons, en even later bevonden we ons in zijn huisje, met heel zijn familie.
Heel kort misschien: Mexico is heerlijk en alles wat je verwacht dat Mexico is. Ik vergelijk het wegens gebrek aan beter met Marokko, maar anders. Geen soeks, geen couscous, geen authentieke beroepen meer zoals babbouchemaker, geen muntthee en geen muezzins die 5 keer per dag het exotische gevoel geven, maar wel veel hectisch-heid: veel volk op straat, overal kleine eetkraampjes, dolle chauffeurs, heerlijke warmte, en vaneigens heel ander eten.
De sandwichverkoper heette Jorge, zijn pa was Jorge Luis, en verder woonden ook Jorge zijn vrouw en twee kinderen, en zijn broer in het kleine huisje dat bestond uit een klein keukentje, een slaapkamer, een open ruimte met een minitoiletje en wasplaats, en nog een slaapkamer allemaal op het einde. We verstaan nog altijd niet hoe zij daar met zoveel volk sliepen, maar gezellig was het alleszins wel. Wij placeerden ons op het dak en sliepen er 2 heerlijke nachten.
De eerste nacht was het Dag van de Doden, wat zogezegd heel bekend is, maar eerder iets voor toeristen is, want alle mexicanen zeiden dat het voor hen eigenlijk een trieste dag is (de eerste is de dag voor de dode kinderen, de tweede de dag voor de dode volwassenen, en net zoals bij ons is het de dag waarop iedereen het graf van zijn geliefden bezoekt en een beetje bloemen legt en kuist), en wisten niets van festiviteiten -ik ben mijn draad kwijt, er zitten er hier heeltijd twee superluid te kussen naast me, bweuk- maar toen we in het centrum met Jorge en een paar van zijn vrienden botsten we ineens toch op een gigantische parade van geschminkte kinderen, muziek, en veel gratis bier. Zodus dat zat al goed, voor onze eerste avond mexico!
Zeker omdat we ervoor in de zee gaan zwemmen waren bij zonsondergang, en het water nog zo ongelofelijk heerlijk warm was dat we het bijna niet konden geloven. Akkoord, in Phoenix was het ook superwarm weer, en altijd zonnig, maar zelfs het kleine openluchtzwembadje bij onze couchsurfer raakte voor de een of andere reden nooit opgewarmd, en hier was de heeeeeeeeeeeeeeele zee heerlijk. WAW!
De volgende dagen deden we dus niets anders dan hele dagen gaan zwemmen, tot ik er een zonneslagje aan overhield peis ik. Na twee nachten in het huis van Jorge zijn vader switchten we ook naar zijn eigen huisje-in-making, ergens op een illegaal stuk grond, waar een deel mensen ineens hun eigen dorpje begonnen waren: elk kreeg een eigen stukje grond, mocht zijn eigen huisje bouwen, er is nog niet echt veel stromend water (laat staan wcs! Pipi mocht in de tuin, voor kaka had hij een kartonnen doos in zijn schuurtje), en eletriek werd gestolen van een paal ergens in de buurt. Zijn huisje was helemaal briekabrak, gemaakt van alles wat hij maar kon vinden, en bestond uit 2 kamertjes. Hij was zo trots op zijn maaksel, en zo trots dat hij zelfs een stoof had, en een betonnen vloer, en een bed voor ons (zelf getimmerd uit planken, keihard!). Daar hebben we ook twee gezellige nachten geslapen, en veel met zijn vrienden gebabbeld. En ochotte, hij was de velomaker van de buurt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten