British Columbia en byebye Canada

Veel gebeurd sinds we Banff verlaten hebben.

Het was raar om na zo'n stilte zonder verplaatsing ineens weer onderweg te zijn, en vooral om weer te liften. We hadden er niet echt naar uit gekeken, zo weer beginnen liften en al, maar uiteindelijk viel het al bij al allemaal goed mee. Een dag later vertrokken dan gepland, wegens slecht weer, en een verjaardagsfeest van 1 van de meisjes van het hotel, wat ons goed uitkwam omdat we het als ons afscheidsfeest ook konden beschouwen. Het was een toffe avond, met alle collega's, een perfecte afsluiter.

Het liften ging verrassend goed, we werden eerst opgepikt door een heel cool koppel van Montreal, dat een beetje dezelfde plannen had als wij, eerst tot het eiland, en dan naar het Zuiden, tot in Mexico, maar alles een beetje rustiger dan wij. En vervolgens een gekke kerel die veel te rap reed in zijn klein autootje waar wij op de achterbank gekneld zaten met onze zakken. Maar hij zette ons wel lekker af vlak voor de deur van onze eerste nieuwe host sinds lang.

Jeff, in Kamloops leek heel schuchter in het begin, maar ontpopte zich al gauw tot perfecte gastheer, verrassend actief, en met heel veel coole projecten. Hij had zijn eigen huis gekocht, er heel veel aan gerenoveerd, zelfs een eigen sauna gebouwd, was nu bezig een hele oude caravan op te knappen om ermee te reizen, maakt zijn eigen (heerlijke!) pasta, is een fanatieke longboarder en fietser, ... Het was een waar plezier om daar te blijven, we hebben veel geleerd van en aan elkaar en we hebben enorm lekker gegeten en ons goed bezig gehouden. Wij hielpen hem zijn kelder op te knappen en te verven etc, en hij hielp ons met onze zoektocht naar een auto. We waren eigenlijk van plan om een auto te kopen in Vancouver, maar toen bleek dat je daar door een strenge keuring moet, wat elders niet moet, dus dachten we dat het misschien best was om in Kamloops al eens te beginnen kijken.

Daar vonden we wonder boven wonder, de (of toch, wat op het eerste zicht leek op de) perfecte auto: een ford escort station wagen, weinig km, alles aan de moteur leek in orde, en bovendien niet al te duur - ons geluk kon niet op. Jeff raadde ons aan hem te kopen, het leek hem ook een supergoeie deal. Maar natuurlijk, toen we naar Vancouver reden ermee begon hij te sputteren en enorm veel problemen te hebben met bergop rijden. Ik zal jullie niet vervelen met de details, maar het kwam er op uit -na veel weg en weer gemail met mijn onkeltje Peter de garagist en bespreken met een amateur garagist die we in Vancouver hadden leren kennen dat het echt niet opgelost kon worden tenzij we bereid waren meer geld te spenderen dan we al hadden gedaan om hem te kopen. Zodus, werd het varkentje verkocht.

Onze tijd in Vancouver zal in onze gedachten blijven als de plaats met de automiserie, maar ook een heel zonnige, mooie, vredige stad, vol coole mensen met goeie groene ideeen, veel toffe buurten, veel te doen, veel leuke cafeetjes, ... We hebben er een grote week doorgebracht, bij 3 verschillende mensen in 3 verschillende buurten, en het was allemaal even tof.

We kenden iemand die de ferry naar Vancouver Island wilde nemen, en gezien wij geen auto meer hadden reden we mee met hem, en liftten vervolgens naar Tofino aan de westkust. Of althans, dat was ons plan, maar spijtig genoeg raakten we er niet. Een hele vriendelijke man, -in de jaren 50 ge-emigreerd uit Holland, die hier voor een jaar op een boerderij kwam werken toen hij 19 was, maar toen de vrouw van zijn leven tegenkwam, ook van Hollandse afkomst, en dan hier blijven steken is- nodigde ons uit om in zijn huis te slapen toen het donker werd. We zeiden uiteraard van ja, en werden uitstekend verzorgd, kregen lekker eten voorgeschoteld, en hadden ons eigen kamertje. Zijn vrouw was jammer genoeg een paar maanden overleden, en uit alles bleek dat ze elkaar enorm graag gezien hebben, maar hij houdt hem goed, blijft groenten kweken in zijn tuin, maakt zijn eigen wijn van zijn eigen druiven, en maakt elke morgen zijn eigen heerlijk brood. En hij was er op voorbereid, -ze had kanker-, en is boven alles blij dat ze vredig gestorven is en nu bij haar God is. Heel triestig allemaal, is het niet?

Maar goed, de volgende dag gingen we terug op pad, maar het liften lukte echt niet goed. Na lang wachten toch eindelijk aangekomen in Tofino maar we hadden eigenlijk geen idee wat we wilden doen, iedereen raadde ons af om op het strand te slapen omdat de politie daar heel streng tegen is, en we wilden graag een walvistoer doen, maar het was zo belachelijk duur, dus besloten we maar om meteen rechtsomkeer te maken (vooral omdat we naar Rifflandia wilden in Victoria, dat al de volgende dag begon) en begonnen terug te liften. Haha.

Toen het donker werd werden we opnieuw door iemand uitgenodigd om te overnachten bij hem en zijn gezin, een heel vriendelijke lachgrage mens En bij hem vonden we onze nieuwe auto: een Dodge Caravan, van 97. Een enorm grote bak, met al wat kilometers, maar nu weten we tenminste dat er niets mis mee is.

De volgende dag reden we met onze nieuwe kar naar het zuiden van het eiland: Victoria, de hoofdstad van de provincie British Columbia. Het was er enorm druk, voor het festival, maar desondanks de drukte kwam het over als een klein gezellig stadje. Vier dagen aan een stuk vulden we onze dagen met muziek en kunst op verschillende plaatsen, we zagen een paar coole dingen die we graag wilden zien, een paar dingen die we nooit eerder hadden gehoord. Hoogtepunten waren oa. Aesop Rock, Tommy Guerero, Mount Kimbie, Yukon Blonde, Great Lake Swimmers, en natuurlijk onze vrienden van Hey Rosetta! Dat was, zonder zever, echt het beste optreden van heel het festival. ZO veel sfeer, ZO veel goeie nummers, het was echt tof. We hadden geen idee dat ze zo populair waren hier in Canada (hoewel geheel terecht). De hele zaterdag hebben we rondgehangen met hun,  het was ongelofelijk leuk om ze terug te zien, deze keer aan de hele andere kant van het land. Ariel Pink, die diezelfde dag ge-overdosed had hebben we spijtig genoeg gemist, voor de rest was het festival meer dan bevredigend.

Na 4 vermoeiende dagen, en een email van een duits kereltje dat zei dat hij wel meewilde met ons op onze roadtrip en dat hij op 3 oktober in Seattle zou toekomen besloten we dat we  van onze extra tijd wel een paar dagen aan het strand wilden spenderen.

We reden naar 3 verschillende prachtige plaatsen, waar je eerst door het regenwoud moest wandelen op vervolgens op een heel erg mooi strand uit te komen. De eerste dagen waren maar slecht weer, hoewel enorm mysterieus met al de mist, maar uiteindelijk kwam de zon toch tevoorschijn en hebben we ten volle van de natuur kunnen genieten. Onze auto deed goed dienst als slaapplaats, hoewel het eventjes zoeken was hoe we het allemaal het best placeren, want het is zodanig groot en er staan zodanig veel zetels in dat het nog geen makkelijk klusje was. Nu hebben we het alleszins.

En toen brak onze laatste dag in Canada aan: we reden terug naar Victoria, (een stad gekenmerkt door de vele tweedehands boekenwinkels, koffieshops en thrift stores) brachten een paar internet zaken in orde, zeiden nog eens gedag aan een paar maten en namen toen de boot naar Vancouver  (geen walvissen gezien jammer genoeg, wel veel zeehondjes en -leeuwtjes, en het was eerlijk gezegd een prachtige rit, tussen de vele eilanden in) en reden van daar de States in.

Klootzakkenland. We hadden al ongelofelijk veel moeite om binnen te raken, want ze konden het precies niet vatten dat we geen terugticket hadden. De eerste kerel dacht dat Belgie en de UK het zelfde waren, en toen we binnen zaten voor een interview moesten we een paar keer uitleggen wat we nu weer juist kwamen doen, en of we toch wel zeker waren dat we het land weer zouden verlaten. En hoe komen we aan al dat geld? En moeten jullie dan niet naar Belgie voor jullie werk? En waarom waren jullie in Canada? En wat zijn jullie in plan in Mexico? Waar gaan jullie blijven in Seattle, welke vriend, welk adres?

Pff.

Maar na veel gedoe en veel geduld zijn we er toch geraakt. En zo zitten we hier en nu in de Verenigde Staten van Amerika. Met name in Seattle. En tis hier zo slecht nog niet.

We merken wel een paar dingen op als verschil met Canada. Het lijkt groter, hoewel het niet groter is dan bijv Vancouver, er lijken meer slechte buurten te zijn -wij wonen hier in Chinatown, de eerste avond Chinees gaan eten in van die restaurants waar van die dode gefrituurde beesten in de etalage hangen weetjewel, bleu, maar michiel is natuurlijk helemaal in zijn nopjes, en om terug te keren naar de slechte buurtheid: snachts is het altijd ruzie op straat, van fuck you bitch en fuck off asshole en we zijn altijd bang dat we ineens gunshots gaan horen. En er is een kerel uit zijn huis gezet, en al zijn spullen staan buiten op het trottoir, ochottediemens, en alle schooiers zitten er in te graaien. Brr-, minder netjes dan Canada weetjewel, minder braaf. Hoewel, het kan ook zijn omdat dat cliche nu eenmaal in mijn hoofd zit, ik weet het niet. Veel meer bakstenen ook hier, dat had je in Canada precies toch niet. Maar voor de rest, toch tamelijk hetzelfde.

We hebben hier al 2 dagen rondgelopen, beetje de stad verkend, met onze gastheer Tiernan die wel nog cool is en een enorm strak appartement heeft. En morgen gaan we die duitser gaan ophalen in de luchthaven en rijden we naar Portland.

Seattle is wel nog cool! Veel goedkope boeken gekocht vandaag, pff tis moeilijk om je in te houden!

Portland gaat ook cool zijn peis ik.

Voila, nu gaan we quiche eten mmmmmm met frietjes en bier.

Tata!

Ps ik wou dat ik foto;s kon opzetten, maar apples kunnen mijn kodak lik niet aan, stomme bakken. Zodus tzal een momentje wachten zijn!

View Larger Map

View Larger Map