Winnipeg tot hier en nu, plus fotoos (eindelijk!)

View Larger Map
Ik denk dat veeeel mensen content gaan zijn met de grote lading fotoos, het werd inderdaad eens tijd, want het was een maand of 2 geleden dat er nog eens visueel nieuws was.
De laatste keer had ik dus gezegd dat Michiel werk had bij Elliot zijn pa, als grasafmaaier en als dakwerker. Ik heb ook een dag als grasmaaier gewerkt, en moest eigenlijk boekhouding doen, maar dat is er niet van gekomen, en uiteindelijk bleef ik dan thuis om naar documentaires en The Office te kijken. Maar uiteindelijk heeft Michiel, van de 2 weken dat we daar gebleven zijn, maar een 4-tal dagen gewerkt, wat wel veel geld opleverde.
De rest van onze tijd in Winnipeg bestond vaak uit uiterste verveling (en frustratie tov Elliot, die op sommige dagen gewoon NIETS deed, terwijl wij stonden te popelen om iets te zien van de stad- maar gezien we zo ver van het centrum woonden konden we er nooit zonder auto naartoe, dus waren wij op die momenten genoodzaakt van ook niets te doen), waarbij ik wel ettelijke kilo's afgevallen ben denk ik, want ik deed niet anders dan Wii Fit spelen. We zijn wel eens naar Gimli gereden om te kamperen, en hoewel het 's avonds regenachtig was (maar wel enorm gezellig, met gitaar en gezang en worstjes en bier), was het de volgende dag stralend weer. We visten op de pier, en zwommen in het meer, en moesten toen naar huis want Leah moest werken.
De volgende dag was het mijn verjaardag. Ik werd gewekt met een heerlijk ontbijt op bed, gevolgd door het meest perfecte kado: een nieuwe koptelefoon, want de mijne was ineens kapot. Vervolgens gingen we met de bus de stad in (het was nog steeds enorm mooi weer), waar Michiel gevonden had dat er een goochelaar en jongleur optraden. Het was een coole show.
Nadien gingen we naar de Forks, de bekendste plaats in Winnipeg waar de 2 rivieren (Red River en Assiniboine River) samenkomen. Daar aten we onze heerlijke picknick (door Michiel klaargemaakt). Vervolgens had Michiel eigenlijk een kanotrip gepland, maar door de hevige regenval was de rivier te hoog en was er te veel stroming en werden er geen kano's verhuurd. Jammer maar helaas.
Dan aten we maar pannekoeken in de plaats. Mmmm heerlijk, met aardbeien en creme fraiche.
Na een beetje op het terrasje gezeten te hebben moesten we al weer terug, want Elliot zijn ouders hadden een reservatie in een restaurant gemaakt voor mijn verjaardag. We aten fancy eten en dronken fancy cocktails, en ik kreeg een zilveren armbandje als kado van under, wat heel lief was!
Na het eten wilde Elliot me ergens mee naartoe nemen, maar zijn mama wilde ons niet brengen, dus gingen we eerst naar huis, waar bleek dat de reden waarom Chris (zijn mama) ons niet wilde brengen een heuse chocoladetaart was. We aten allemaal een groot dik stuk van de heerlijke taart, en toen kwamen een paar van Elliots vrienden ons oppikken. Dit was deel van Elliot zijn verrassing.
Ze brachten ons naar een golfterrein, want een van de vrienden werkte daar, en het was zijn job om alle vlaggen te verzamelen. We reden met 2 golfwagentjes het enorme veld af in de donkerte (botsten bijna tegen een hert op), en amuseerden ons te pletter.
Na afloop was het inmiddels middernacht, en we waren doodmoe, dus gingen we naar huis, om Disneyfilms te kijken. Het was een heerlijke verjaardag, zeker gezien ik de laatste 10 jaar altijd in de examenperiode verjaarde en nooit niet veel aan mijn verjaardag gehad heb. Iedereen was enorm lief en attent en het was echt geestig.

Wat we nog allemaal in Winnipeg deden? Af en toe een bubbelbad in de tuin nemen, een beetje frisbeen, naar Elliot zijn hockeymatchen gaan kijken, met zijn vrienden op cafe gaan, zoals gezegd veeel Wii spelen, en ook veel Office gekeken, Michiel en ik gingen soms eens gaan fietsen, en dat was het zoal.
Hoewel het geestig was om Elliot terug te zien en we af en toe geestige dingen deden was ons verblijf in Winnipeg toch een klein beetje teleurstellend. Maar het heeft ons wel een enorm gevulde maag en wat geld in de portefeuille opgeleverd. Dus we klagen niet echt.

Blij dat we weer on the road konden, vertrokken we op een vrijdagmorgen. Elliot en Leah zetten ons af op de autostrade en het kostte ons niet al te veel moeite om in het Riding Mountain National Park te geraken. Toen we de camping eindelijk vonden (we waren zodanig verdwaald dat toen we de weg vroegen, iemand ons er moest afzetten) bleek dat die belachelijk duur was dus trokken we maar het bos in en zetten ons daar.  We hingen ons eten netjes in de boom om geen beren aan te trekken, en gingen met de kippen op stok want onze zaklamp is kapot.
De volgende ochtend was een druilerige dag. We wilden gaan wandelen, maar onze voeten werden zelfs op het gemakkelijkste pad enorm nat. Dus plantten we ons in het bezoekerscentrum voor de haard, met een beetje boeken over de fauna en flora van de regio, en brachten onze middag al lezen door.
Nadien dronken we koffie, en vond Michiel dat we naar de bizonrange moesten gaan en daar slapen. We besloten te liften, maar wisten niet waarheen. Gelukkig kwam de bakkersvrouw, die ons eerder al een gratis stokbrood gegeven had, juist langs, en terwijl zij ons op weg hielp kwamen 2 jongeren voorbij (het meisje dat in het bezoekerscentrum werkte en haar lief) en zij boden aan om ons te brengen.
Het was een prachtige rit, het klaarde ineens op en we zagen 4 beren, een heleboel wapiti's, een fisher, en bizons. Ze zetten ons af op de camping (waar we quasi alleen waren), en het was er echt ongelofelijk prachtig. De zonsondergang was magnifiek, en ons knetterend vuur was geweldig. Maar toen de nacht kwam waren we toch niet meer zo vrolijk. We hoorden constant wolven huilen, en rare vogels akelige geluiden maken, en natuurlijk van zodra het eindelijk eens een momentje stil was beeldden we ons vanalles in, en bij elk geritsel schrokken we wakker omdat we dachten dat het een beer was. We werden ook enorm geplaagd door teken!
Maar we overleefden alles, en de volgende nachten gingen al beter.
Een gebrek aan eten noodzaakte ons om terug naar de bewoonde wereld te gaan (want er was zelfs geen water op heel die camping), spijtig want we konden er wel voor eeuwig blijven.
We zagen ook nog een kolibrie (we wisten niet eens dat dat hier zat!) en een coyote.
Terugraken ging al heeel wat moeilijker, gezien het ondertussen geen weekend meer was en er bijgevolg veel minder volk op toer was. In vijf uur tijd raakten we gelukkig wel uit het park, maar amper verder dan de autostrade die we nodig hadden om onze tocht verder te zetten. Daarenboven was de zon enorm sterk, en hadden we alletwee bijna een zonnesteek, dus besloten we maar om een plekje te zoeken om onze tent op te zetten naast de autostrade.
We vonden het meest perfecte stukje veld, met lang gras, en grote madelieven, en we zetten onze tent mooi tussen een paar struiken en bomen om niet te veel in het zicht te staan. We sliepen goed en lang, en de volgende ochtend liftten we verder.

Ook dat lukte niet onmiddellijk erg goed, maar de eerste rit die we vonden, ging naar Regina Saskatchewan, wat toch 5h verder was dan waar we waren. Het was een vriendelijke vent, die zelfs aanbood dat we een nacht of 2 bij hem thuis mochten doorbrengen, en gezien wij al superlang niet meer gedoucht waren zagen we dit wel zitten.
Nu zijn we hier bij hem en zijn lief. We hebben gisteren een gezellige avond doorgebracht, en vandaag al heel de dag de computer ingepalmd om die foto's op internet te krijgen. Het is spijtiggenoeg ook weer regenachtig, maar gelukkig zitten we binnen.
Morgen gaan we weer verder. Onze volgende stop zal het Dinosaurus park zijn, waar enorm veel skeletten van dino's gevonden zijn. Ik ben eens benieuwd.

Alez, tjow he.