Uit pure verveling...

Beste iedereen en allemaal,

ik zit hier nu aan de balie van 'ons' hotel, the Rundlestone Lodge, en ik verveel mij een beetje, dus schrijf ik maar. We zijn ondertussen al een kleine week bezig hier, dit is de allereerste keer dat ik helemaal alleen ben en alles zelf moet doen (incheckers, uitcheckers, telefoon- en emailreservaties, klachten, info, ...) en behalve af en toe een klein beetje stress lukt het toch wel tamelijk goed.
Michiel ligt nu in zijn bed, ik ben hem vanmorgen om 7h komen aflossen, die arme mens heeft hier heel zijn nacht gespendeerd, maar ja, dat is zijn job nu eenmaal tegenwoordig.
Hij doet het ook nog graag zegt hij, eerst valt er veel te werken, en vanaf een uur of 2 kan hij een beetje relaxen en lezen en dingen op internet kijken (als ze niet geblokkeerd zijn), en hij krijgt er nog veel geld voor.
Wat heel geestig is aan onze job zijn alle gratis dingen. Zo zwemmen we (tot nu toe) bijna elke dag een uurtje in het zwembad van het hotel (en nadien relaxen in de jaccuzi die veeel te warm is), zijn we eergisteren gratis gaan kano-varen dankzij onze staff-pass, en gaan we ons seffes inschrijven voor een gratis wildlife toer om grizzlyberen te gaan bezichtigen.
Ons appartement, waar we sinds een dag of 4 in wonen, is ook heel cool, het is enorm groot, met een grote living, een propere keuken, een balkon met zicht op het bos en 1 tamelijke coole (uit de Filipijnen) en 1 coole kerel (uit Quebec). We hebben een bbq, een dvd speler (met dvds die we gratis kunnen huren van het hotel) en alles wat we moeten hebben, plus het is recht over ons werk, zodus we zitten goed.
We kunnen ook auto's huren voor 10% korting, wat ons zeker nog van pas zal komen, want we zijn niet naar dat dinosaurus park gegaan, waar we eigenlijk wel naartoe wilden, dus als we eens conge hebben kunnen we dat doen.
Ook, moesten er (een beetje rijke) mensen zijn die ons willen bezoeken: 't is 't moment, want jullie kunnen ook van al die dingen genieten dankzij ons, en daarenboven kan je ofwel in ons appartement blijven slapen, ofwel tegen reductieprijs in het hotel, zodus 't is't waard om er (nog) eens over na te denken. Tis hier trouwens ook tmooiste deel van heel Canada peis ik. Moest ik jullie zijn zou ik vliegen naar Calgary en dan hier een beetje tijd spenderen, en dan doorreizen naar Vancouver en van daar terugvliegen. Maar ja, ik weet al wel dat niemand er geld genoeg voor heeft, dus tgeeft niet.
Ha, de tijd vliegt toch tamelijk. Ik moet nog 45min en dan ben ik klaar, dus ik ga al een beetje afronden want ik moet nog mijn kassa doen en een shiftreport maken. Het is binnenkort Canada-day, 1 juli, dan zal het hier groot feest zijn, wat heel leuk klinkt.
Ik zal hier nog eens zo'n geestig GoogleStreetview ding placeren zi, dat jullie kunnen zien waar we werken en vervolgens een beetje virtueel door ons stadje kunnen wandelen.
De leute!


View Larger Map

The touristy town of Banff

View Larger Map

Gedaan met de vlakte, nu zitten we hier temidden van de bergen. De naam? Banff. (inderdaad met twee 'f"-en). Voor het eerst in onze hele tocht zijn we genoodzaakt om in een jeugdherberg te blijven, en hoewel het tamelijk duur is (32 per persoon per nacht!!) is het wel tamelijk geestig. In tegenstelling tot Couchsurfing, waar je altijd bij de locals zit, zit je nu eens bij heel de rest van de wereld en hoor je van verschillende mensen hoe zij Canada/Banff in hun reis gebreid hebben, en dat is altijd wel eens interessant om te vergelijken.En... ge raadt het nooit, maar we hebben al een job gevonden! We hebben lang zitten zwoegen de eerste dag om onze cv's in orde te krijgen en overal binnen te brengen, en de volgende dag wat job interviews te doen, maar het loonde precies wel! De eerste dag waren we al aangenomen als kamermeisjes (is er een mannelijke term voor dat eigelijk?), maar toen waren we er nog van overtuigd dat we kersen zouden gaan plukken in het Zuiden. Wat nu? We zijn de volgende dag toch gezwicht voor een aanbieding in de Rundlestone Inn (een hotel dus, inderdaad) als front desk assistants. Judith mag overdag de balie doen, ik 's nachts en wat bewaking erboven op. We verdienen er een aardige kluit aan (10 dollar voor Jud, 11 tot 12 dollar voor mij), het is enkel jammer dat we onze kamer (die zij aanbieden) moeten betalen tegen een slordige 10 dollar/persoon/nacht (wat goedkoop lijkt maar het niet is, want als je het uitrekent 2x10x31=620 per maand, terwijl we in Montreal 420 betaalden voor een hele mooie kamer in een mooi appartement met perfecte locatie). De job biedt gelukkig ook wat extra's, namelijk: kortingen in cafe's en restaurants, voedselkortingen, en - houd je vast-eventuele gratis raftingtochten, helicoptervluchten en andere tours, zogezegd om de klanten te overtuigen hetzelfde te doen. Amai, we hebben onze hoofden erop gebroken of we nu toch fruit zouden gaan plukken (verdient meer, minder comfort, meer hard werken, maar coole sfeer) of de horeca in (contra) te gaan, maar we hebben de knoop doorgehakt en besloten dit een maandje te doen (mondje dicht, want de baas denkt dat we het tot ten minste midden september gaan doen), en dan pas naar het zuiden te trekken. Morgen beginnen we, en goh, we zijn allebei heeeeel benieuwd naar wat het allemaal gaat worden!

Ziezo beste vrienden, dat was weer een kleine update. Ah ja, en mocht ge nog eens willen google maps uit willen proberen: zoek naar Lake Louise, daar zijn we vandaag gaan wandelen tot aan de glaciers. Gene kak, wel mooi!

Winnipeg tot hier en nu, plus fotoos (eindelijk!)

View Larger Map
Ik denk dat veeeel mensen content gaan zijn met de grote lading fotoos, het werd inderdaad eens tijd, want het was een maand of 2 geleden dat er nog eens visueel nieuws was.
De laatste keer had ik dus gezegd dat Michiel werk had bij Elliot zijn pa, als grasafmaaier en als dakwerker. Ik heb ook een dag als grasmaaier gewerkt, en moest eigenlijk boekhouding doen, maar dat is er niet van gekomen, en uiteindelijk bleef ik dan thuis om naar documentaires en The Office te kijken. Maar uiteindelijk heeft Michiel, van de 2 weken dat we daar gebleven zijn, maar een 4-tal dagen gewerkt, wat wel veel geld opleverde.
De rest van onze tijd in Winnipeg bestond vaak uit uiterste verveling (en frustratie tov Elliot, die op sommige dagen gewoon NIETS deed, terwijl wij stonden te popelen om iets te zien van de stad- maar gezien we zo ver van het centrum woonden konden we er nooit zonder auto naartoe, dus waren wij op die momenten genoodzaakt van ook niets te doen), waarbij ik wel ettelijke kilo's afgevallen ben denk ik, want ik deed niet anders dan Wii Fit spelen. We zijn wel eens naar Gimli gereden om te kamperen, en hoewel het 's avonds regenachtig was (maar wel enorm gezellig, met gitaar en gezang en worstjes en bier), was het de volgende dag stralend weer. We visten op de pier, en zwommen in het meer, en moesten toen naar huis want Leah moest werken.
De volgende dag was het mijn verjaardag. Ik werd gewekt met een heerlijk ontbijt op bed, gevolgd door het meest perfecte kado: een nieuwe koptelefoon, want de mijne was ineens kapot. Vervolgens gingen we met de bus de stad in (het was nog steeds enorm mooi weer), waar Michiel gevonden had dat er een goochelaar en jongleur optraden. Het was een coole show.
Nadien gingen we naar de Forks, de bekendste plaats in Winnipeg waar de 2 rivieren (Red River en Assiniboine River) samenkomen. Daar aten we onze heerlijke picknick (door Michiel klaargemaakt). Vervolgens had Michiel eigenlijk een kanotrip gepland, maar door de hevige regenval was de rivier te hoog en was er te veel stroming en werden er geen kano's verhuurd. Jammer maar helaas.
Dan aten we maar pannekoeken in de plaats. Mmmm heerlijk, met aardbeien en creme fraiche.
Na een beetje op het terrasje gezeten te hebben moesten we al weer terug, want Elliot zijn ouders hadden een reservatie in een restaurant gemaakt voor mijn verjaardag. We aten fancy eten en dronken fancy cocktails, en ik kreeg een zilveren armbandje als kado van under, wat heel lief was!
Na het eten wilde Elliot me ergens mee naartoe nemen, maar zijn mama wilde ons niet brengen, dus gingen we eerst naar huis, waar bleek dat de reden waarom Chris (zijn mama) ons niet wilde brengen een heuse chocoladetaart was. We aten allemaal een groot dik stuk van de heerlijke taart, en toen kwamen een paar van Elliots vrienden ons oppikken. Dit was deel van Elliot zijn verrassing.
Ze brachten ons naar een golfterrein, want een van de vrienden werkte daar, en het was zijn job om alle vlaggen te verzamelen. We reden met 2 golfwagentjes het enorme veld af in de donkerte (botsten bijna tegen een hert op), en amuseerden ons te pletter.
Na afloop was het inmiddels middernacht, en we waren doodmoe, dus gingen we naar huis, om Disneyfilms te kijken. Het was een heerlijke verjaardag, zeker gezien ik de laatste 10 jaar altijd in de examenperiode verjaarde en nooit niet veel aan mijn verjaardag gehad heb. Iedereen was enorm lief en attent en het was echt geestig.

Wat we nog allemaal in Winnipeg deden? Af en toe een bubbelbad in de tuin nemen, een beetje frisbeen, naar Elliot zijn hockeymatchen gaan kijken, met zijn vrienden op cafe gaan, zoals gezegd veeel Wii spelen, en ook veel Office gekeken, Michiel en ik gingen soms eens gaan fietsen, en dat was het zoal.
Hoewel het geestig was om Elliot terug te zien en we af en toe geestige dingen deden was ons verblijf in Winnipeg toch een klein beetje teleurstellend. Maar het heeft ons wel een enorm gevulde maag en wat geld in de portefeuille opgeleverd. Dus we klagen niet echt.

Blij dat we weer on the road konden, vertrokken we op een vrijdagmorgen. Elliot en Leah zetten ons af op de autostrade en het kostte ons niet al te veel moeite om in het Riding Mountain National Park te geraken. Toen we de camping eindelijk vonden (we waren zodanig verdwaald dat toen we de weg vroegen, iemand ons er moest afzetten) bleek dat die belachelijk duur was dus trokken we maar het bos in en zetten ons daar.  We hingen ons eten netjes in de boom om geen beren aan te trekken, en gingen met de kippen op stok want onze zaklamp is kapot.
De volgende ochtend was een druilerige dag. We wilden gaan wandelen, maar onze voeten werden zelfs op het gemakkelijkste pad enorm nat. Dus plantten we ons in het bezoekerscentrum voor de haard, met een beetje boeken over de fauna en flora van de regio, en brachten onze middag al lezen door.
Nadien dronken we koffie, en vond Michiel dat we naar de bizonrange moesten gaan en daar slapen. We besloten te liften, maar wisten niet waarheen. Gelukkig kwam de bakkersvrouw, die ons eerder al een gratis stokbrood gegeven had, juist langs, en terwijl zij ons op weg hielp kwamen 2 jongeren voorbij (het meisje dat in het bezoekerscentrum werkte en haar lief) en zij boden aan om ons te brengen.
Het was een prachtige rit, het klaarde ineens op en we zagen 4 beren, een heleboel wapiti's, een fisher, en bizons. Ze zetten ons af op de camping (waar we quasi alleen waren), en het was er echt ongelofelijk prachtig. De zonsondergang was magnifiek, en ons knetterend vuur was geweldig. Maar toen de nacht kwam waren we toch niet meer zo vrolijk. We hoorden constant wolven huilen, en rare vogels akelige geluiden maken, en natuurlijk van zodra het eindelijk eens een momentje stil was beeldden we ons vanalles in, en bij elk geritsel schrokken we wakker omdat we dachten dat het een beer was. We werden ook enorm geplaagd door teken!
Maar we overleefden alles, en de volgende nachten gingen al beter.
Een gebrek aan eten noodzaakte ons om terug naar de bewoonde wereld te gaan (want er was zelfs geen water op heel die camping), spijtig want we konden er wel voor eeuwig blijven.
We zagen ook nog een kolibrie (we wisten niet eens dat dat hier zat!) en een coyote.
Terugraken ging al heeel wat moeilijker, gezien het ondertussen geen weekend meer was en er bijgevolg veel minder volk op toer was. In vijf uur tijd raakten we gelukkig wel uit het park, maar amper verder dan de autostrade die we nodig hadden om onze tocht verder te zetten. Daarenboven was de zon enorm sterk, en hadden we alletwee bijna een zonnesteek, dus besloten we maar om een plekje te zoeken om onze tent op te zetten naast de autostrade.
We vonden het meest perfecte stukje veld, met lang gras, en grote madelieven, en we zetten onze tent mooi tussen een paar struiken en bomen om niet te veel in het zicht te staan. We sliepen goed en lang, en de volgende ochtend liftten we verder.

Ook dat lukte niet onmiddellijk erg goed, maar de eerste rit die we vonden, ging naar Regina Saskatchewan, wat toch 5h verder was dan waar we waren. Het was een vriendelijke vent, die zelfs aanbood dat we een nacht of 2 bij hem thuis mochten doorbrengen, en gezien wij al superlang niet meer gedoucht waren zagen we dit wel zitten.
Nu zijn we hier bij hem en zijn lief. We hebben gisteren een gezellige avond doorgebracht, en vandaag al heel de dag de computer ingepalmd om die foto's op internet te krijgen. Het is spijtiggenoeg ook weer regenachtig, maar gelukkig zitten we binnen.
Morgen gaan we weer verder. Onze volgende stop zal het Dinosaurus park zijn, waar enorm veel skeletten van dino's gevonden zijn. Ik ben eens benieuwd.

Alez, tjow he.