We zijn weer weg zi..

Ons plan van vorige keer was dus extreem onderhevig aan verandering. We hebben niets gedaan zoals gepland, behalve naar Quebec City gelift (waar we 2 nachten bleven slapen bij een kerel die we leerden kennen in een supermarkt -Maar goed ook, want we hadden nog geen slaapplaats). Het was er tamelijk mooi en geestig, want het was mooi weer, maar als je Europa kent dan is de 'oudheid' van Quebec natuurlijk niet veel waard.

Vervolgens gingen we dus alles doen wat we vorige keer geschreven hebben, maar onderweg hebben we een gigantisch goeie lift gevonden die helemaal naar Halifax, Nova Scotia ging, en dat konden we natuurlijk niet laten liggen. We reden helemaal mee tot Truro, Nova Scotia, omdat -hoewel we nog niets geregeld hadden- daar een paar boerderijen in de omtrek lagen waar we misschien wilden gaan werken.

We kwamen toe rond middernacht, en gezien we daar ook geen slaapplaats geregeld hadden, belden we aan bij mensen om te vragen of we onze tent in hun tuin mochten zetten. Een meisje van onze leeftijd deed de deur open en vond het een cool idee, maar haar ouders waren een beetje te paranoia. Dus bracht ze ons maar naar een veld waar we wel konden slapen en nodigde ons uit de volgende dag in haar huis. Het was een ijskoude nacht, enorm vochtig, en onze nieuwe slaapzakken konden het jammergenoeg niet echt aan, maar desondanks hebben we het toch overleefd onze eerste nacht in de tent.

's Ochtends gingen we naar haar huis, alwaar we ontbijt kregen en mochten douchen en alles wat we maar wilden. We zochten naar boerderijen op internet, maar de meesten hadden nog niemand nodig of waren zodanig zot (ja, je mag komen, maar je moet wel 8 tot 10h per dag werken, 5 dagen in de week, en dat in ruil voor kost en inwoon) dat we niet onmiddellijk iets vonden. Maar uiteindelijk waren we meer dan welkom op de boerderij die we het liefst wilden. Het lag ietsje meer noordelijk, bij Baddeck, en naast normale boerderij-activiteiten verhuurden ze ook (helemaal zelfgebouwde!) cottages en er was een potterij. Terry en Linda, een ouder koppel van rond de begin 60, waren echt heel lief en vriendelijk en enorm relax. In tegenstelling tot de meeste boerderijen waar je om 8 of 9u moet beginnen werken mochten we opstaan wanneer we wilden, beginnen werken wanneer we wilden, stoppen of pauzeren als we wilden, alles eten wat we maar tegenkwamen enzovoorts. We deden allerlei klusjes, van cottages kuisen tot onkruid wieden tot houthakken tot muurtjes bouwen tot compost op het veld verdelen, tot eten maken. Allemaal zonder stress en met heel veel plezier. Hoewel het weer niet altijd meezat hebben we ons daar toch altijd nuttig kunnen maken en ons vooral goed vetgemest met zelf versgebakken brood, groenten uit de tuin en af en toe iets heerlijk lekker vettigs. We leerden een beetje pottebakken, en hebben elk een zelfgemaakt kopje meegekregen voor onderweg. We hebben daar 10 dagen gebleven, heerlijk uitgerust (niet dat we het nodig hadden, maar dat doet altijd deugd weetjewel).

Zondag 2 mei besloten we de oversteek te wagen naar Newfoundland. Terry en Linda brachten ons naar North Sydney, waar de boot vertrok, maar we misten hem op een haar na. We wachtten van 11h tot 21h30, maar het was al bij al een goeie dag. Het was tamelijk warm, we speelden wat muziek buiten, kochten boeken voor 2dollar, en de rest van de middag speelden we pool met een paar lokale dronkelappen. De boottocht verliep ook tamelijk smooth. We vertrokken met (enorm veel!) vertraging, maar hebben de hele weg geslapen.
Toen we de volgende ochtend vroeg toekwamen in Port-aux-Basques regende het pijpestelen.
Iedereen had ons gewaarschuwd (in goeie zin) voor de vriendelijkheid van de Newfoundlanders, en dat het een makkie zou zijn om te liften van de ene plaats naar de andere, maar niet die dag. We werden al gauw helemaal nat, en we zaten nog niet eens op de snelweg. Uiteindelijk wandelden we heel de weg naar het mini centrum van PaB, trakteerden we ons op een ontbijtje van Tim Hortons (de grootste koffiekeet van heel Canada) en probeerden we een rit te versieren.
We vonden een kerel die voor Pepsi werkte en en nieuwe truck-ontlader moest helpen, en gezien we niets beter vonden besloten we mee te gaan met hem. Hoewel hij ons zei dat het hoogstens nog een uurtje zou duren hebben we de hele middag van klein microdorpje naar nog kleiner microdorpje gereden om pepsi uit te laden. Maar dat was perfect voor ons, gezien we koud hadden en moe waren en zo lekker heel de dag in de warme auto konden zitten.

's Avonds nam hij ons mee naar zijn huis, waar zijn ouders eten gemaakt hadden voor ons, -we aten smakelijk!- en bracht ons vervolgens naar onze CS-host in Corner Brook. Wat een aangename verrassing! Onze host was een lachgrage supervriendelijke kerel (hij zag eruit als Sammy van het Eiland en lachte -ECHT WAAR!- gelik Alain de Protput). Hij installeerde ons een plaatsje voor de haard tussen de piano en de platenspeler in. We dronken een paar pintjes met alle huisgenoten, en luisterden naar zijn platen die hij de volgende dag allemaal zou weggeven omdat hij vond dat hij er te gehecht aan werd en niet materialistisch wilde zijn. We kozen een tiental platen uit en stuurden ze op naar Belgie voor weinig geld, joepie!
De volgende paar dagen deden we het rustig aan, want het weer was nog altijd tamelijk enorm slecht, we keken een paar films, deden een paar korte wandelingen in de stad (JCVD heeft hier een boot liggen en Oprah een huis! Maar die hebben we niet gezien), kookten samen, en warmden vooral lekker op.

Toen het na een paar dagen weer tijd was om door te gaan liftten we tot Rocky Harbour, waar we weeral geen slaapplaats geregeld hadden. We klopten aan bij een huis en vroegen of ze soms een goeie plaats wisten om onze tent op te slaan, en de vrouw raadde ons het veld van haar buren aan. Zo kwamen we terecht bij 2 oude mensen van 84 en 86 jaar, Rosie en Sydney. We stapten eerst binnen voor een kenningsmakingsgesprekje en een kopje thee, en uiteindelijk zeiden ze dat we wel in hun schuur mochten slapen. Bij het ontbijt kregen ze compassie met ons en zeiden ze dat het ongehoord was dat zij ons op zo'n koude nacht in de schuur hadden gestoken. We kregen aldus een upgrade naar een van de warme kamers binnenshuis. De familie stapte van tijd tot tijd eens binnen en iedereen sprong in om ons een meer dan goed verblijf te bezorgen. We kregen elke dag warm eten, een lunchpakket voor de bergwandelingen, en een degelijke regenjas. Hoewel het weer niet altijd meezat hebben we een gedeelte van de Gros Morne beklommen (zogezegd hoogste berg van Newfoundland, maar eigelijk is het de tweede hoogste) en deden we verscheidene andere tochten langs post-ijstijdperkse bergen, rivieren en fjords. We zijn geen beren tegengekomen maar hebben toch wat wildlife op ons lijstje staan. Hier een voorbeeld van onze topdag: 15 elanden, 6 rendieren, 1 speciale typisch Newfoundlandse patrijs, en een poolhaas. Niet slecht toch?

Omdat we niet langer ten laste van het oude koppel wilden zijn (want Rosie was slecht te been, en Sidney is ook niet meer van de jongste) besloten we om verder te liften naar de overkant van het eiland richting de oudste stad van Noord-Amerika: St. John's. 't Heeft ons veel moeite gekost eer we de juiste lift kregen, maar een geschifte trucker nam ons tenslotte mee voor een goeie 6 uur. We hadden al wat slaapplaatsen geregeld op voorhand, maar we hadden nog niemand verwittigd. Uiteindelijk hebben we iemand kunnen contacteren, maar toen we aan zijn huis aankwamen was hij nog steeds niet daar en hebben we een tijdje buiten gestaan tot de buurman ons binnenriep. Die bleek een sympathieke komiek te zijn en hij heeft ons wat beziggehouden met straffe verhalen over zijn snowboarden totdat onze host binnekwam met het nieuws dat hij ons "eerlijk gezegd vergeten was". Geen probleem voor ons... de avond was meer dan geweldig. We hebben wat pinten gedronken met een 6-tal vrienden van hem, en een extreme contrast avond beleefd dan wat we de laatste paar avonden met de ouderlingen gedaan hadden en zijn deze ochtend om 6h gaan slapen. Het zijn echt allemaal coole kerels, allemaal muzikanten met een indrukwekkend repertoire. De meeste van hen spelen in Hey Rosetta! Een band die ik niet ken, maar die hier wel groot is, en enorm goed klinkt. Ze hebben al in Parijs en London gespeeld. Anderen hebben al samen gespeeld met oa. Broken Social Scene, Stars en the Acorn. We leren hier veel nieuwe muziek bij!
Nu zitten we al heel de dag tetris op de wii te spelen. Het kan niet beter!
En morgen en eigenlijk heelt weekend kan ik (Judith) een avond gaan werken als vestiairevrouw in een cafe voor 80dollar per avond. Goed he.
Als we meer fotos op internet zetten laten we wel iets weten.
Bye.