Newfoundland tot Winnipeg

Onze tijd in St. John's, Newfoundland was enorm vermoeiend omdat we moesten meeleven met onze vrienden van daar, wat een hele omslag van bioritme betekende: tussen 3 en 6h smorgens gaan slapen, opstaan rond 15h en rond 17h weer beginnen drinken. Hebben wij hier toch een zwaar leven!
Hoewel onze dagen niet zo productief waren daar, zijn we er toch in geslaagd om het meest oostelijke punt van Noord-Amerika te bereiken -Cape Spear-, nu op naar het meest westelijke punt. We hebben ons daar enorm geamuseerd, en het deed bijna pijn aan ons hart om al onze vrienden te verlaten. Als stad stelt St. John's niet veel voor. Het mag dan al de eerste stad van Noord-Amerika zijn, veel oude, interessante gebouwen zijn er toch niet te vinden. In tegendeel: downtown bestaat uit 1 party-straat, George Street, waar er meer cafees per vierkante meter zijn dan elders in Noord-Amerika (ja, veel records hier in die stad), en dan een paar straten waar ze de marginalen steken, met mooie huisjes in verschillende kleuren, maar met enorm veel afval en vuiligheid. Ik persoonlijk ben geen grote fan van St. John's, Michiel wel een beetje.
Na een zestal dagen besloten we dat het tijd was om te vertrekken omdat we anders nooit weg zouden raken.
Eigenlijk wilden we van St. John's rechtstreeks naar de boot in Port aux Basques liften, en 's avonds de boot nemen om 's anderendaags vroeg toe te komen in Sydney Nova Scotia, maar spijtiggenoeg is het ons niet gelukt. Toen we beseften dat we de boot niet meer gingen halen besloten we te stoppen in Corner Brook, waar we al eerder waren en dus mensen kenden waar we konden slapen. We hadden Ryan echter niet gewaarschuwd, en toen we aan zijn huis kwamen bleek dat hij er niet was, en niet ging zijn de hele avond. Gelukkig kwamen 2 van zijn vrienden ook net op bezoek zonder dat ze wisten dat hij er niet was, en we mochten mee met under. Die avond werden we onofficieel ingescreecht: in een zuidwester een bevroren kabeljauw kussen, een shot rum nemen (Screech) en de onuitspreekbare zin 'deed I is me ol' cock, and long may your big jib draw' antwoorden op de vraag 'Is ye an honourary Newfoundlander?'(kheb het op wikipedia moeten opzoeken wi, want ik was het al compleet vergeten), en voila, dan ben je een echten. Wij hebben wel geen kabeljauw gekust en hebben geen officieel certificaat, maar er was wel meer dan genoeg screech aanwezig om een echten genoemd te worden (vind ik).
De volgende avond namen we de boot naar Nova Scotia om vervolgens naar Halifax te liften, en het was enorm gezellig, want we hebben veel mensen leren kennen, waaronder Caitlin, een meisje dat ook naar Halifax zou gaan. 
Eens daar aangekomen (netjes vlak voor de deur afgezet door onze vriendelijke lift), werd het ineens stralend weer, en op slag leek het zomer, mede door de grote mooie groene bomen in de straten en de vriendelijke mensen. 
Onze host leek ook wel cool, maar zijn huisgenoten waren allemaal Quebec-ers, die niet echt ons type mensen waren. Soms heb je dat weetjewel, je kan niet met iedereen overeenkomen. Ze waren wel heel erg vriendelijk en lief en attent en wat dan nog, maar het klikte gewoon echt niet. In het begin wel: we speelden voetbal en frisbee samen in het park, en het was gezellig. Maar 's avonds ontpopten ze zich als saaiste mensen ter wereld. Ze besloten spelletjes te spelen, met als topspel een handjesklapspel (zo dat waarbij je in een cirkel zit met iedereen zijn handen gekruist, en dan moet je 1 of twee klopjes geven om de richting aan te geven, als je weet wat ik bedoel. Zo niet: het meest kinderachtige spel dat je meestal niet meer speelt als je ouder dan 10 bent), en lachten echt met alles wat niet grappig was, en spraken de hele tijd over gemeenschappelijke vrienden die wij niet kenden, om 23h was het al hoog tijd om dodo te doen volgens hen enz ... Het was niet zo heeel leuk voor ons. We sliepen er twee nachten, en toen was het zaterdag, markttijd voor Halifax, DE place to be op zaterdagochtend, veel gezonde groenten, veel straatmuzikanten, enorm veel volk. En dat is waar we Caitlin terug tegenkwamen. We vroegen meteen of we daar konden blijven slapen, en dat was absoluut geen probleem. Zo lieten we de Quebec-gemeenschap achterwege, en kwamen terecht in een huis vol jonge hippiemeisjes en 1 homo. 
's Avonds hadden we met Romesh (van Hey Rosetta, die ondertussen in Halifax toegekomen waren om hun nieuwe plaat op te nemen) afgesproken en Caitlin kwam mee. Na een kort bezoekje aan de studio gingen we naar een van de bekendere cafes met de hele band en producer (die praktisch alle albums van oa Mogwai en Belle and Sebastian heeft geproduced) die uiteindelijk alles voor ons betaalde. Het was -uiteraard- gezellige avond.
De volgende avond zijn we gaan kamperen. Het was nog steeds prachtig weer, en we hadden de perfecte kampeerspot aan een meer, maar toch geschut tegen de wind door een paar bomen, en er was al een vuurpit, en enorm veel goed brandhout. We maakten meteen een groot vuur aan, en roosterden hotdogs en marshmellows. Het lekkerste ter wereld: 'smores = geroosterde marshmellow tussen 2 koekjes met een reepje chocolade. Een beetje zoals mellowcakes maar dan zelfgemaakt, heerlijk warm en met een tikkeltje gesmolten marshmellow. mmm.
De volgende dag was enorm warm, en we hebben de hele dag in de zon gelegen, in het meer gezwommen, van een brug gesprongen, ... Heerlijk, eindelijk zomer! 's Avonds hadden we terug met Romesh afgesproken, want de volgende dag zouden we vertrekken.

Ons doel van de volgende lift-sessie: Winnipeg, exact 3595km verder! Dag 1 was ongelofelijk onsuccesvol. We raakten maar tot Truro, wat exact EEN uur verder dan Halifax is. Een geluk bij een ongeluk: sommige mensen op de wereld zijn nog zo ongelofelijk vriendelijk en lief dat je ze wel kan opeten. Na heel veel gesukkel en gewandel met onze dikke zware zakken kregen we een lift, zo rond 16h, en we waren zodanig depressief dat we besloten hadden dat we maar tot Truro zouden gaan, waar we de eerste nacht in Nova Scotia ook hadden geslapen. We wisten wel dat het meisje er niet meer zou zijn, maar we konden desnoods wel vragen aan haar ouders of we weer onze tent in hun tuin mochten zetten. Toen we dit vertelden aan de meneer die ons had meegenomen, en hij woonde ook in Truro. Hij vertelde ons dat hij een vriend had die een motel had, en dat hij wel een goed prijsje voor ons kon krijgen, maar toen zeiden wij dat het niet nodig was, dat we wel in onze tent zouden slapen, en uiteindelijk heeft hij ons die motelkamer betaald. En wat voor een kamer! Je zou denken dat het waarschijnlijk de goedkoopste, vuilste, meest stinkende kamer van het motel zou zijn, maar nee. Er stonden twee dubbelbedden in, er was een hele keuken met alles wat je maar kon bedenken (behalve eten natuurlijk, maar wel koffie en thee en chocolademelk en zout en peper en patatteschellers en kweetnietwatnogmeer maar vooral dingen die je niet zou verwachten in een motelkamer).
En de volgende ochtend, na weer een heleboel gesukkel, kregen we een rit van Moncton, New Brunswick tot Winnipeg! Met een vent van Prince Edward Island, die in Alberta of Saskachewan ging gaan werken in de olievelden. En het was nog geen slechte kerel ook niet. Tamelijk intellegent, af en toe grappig, een roker maar het was niet erg. Michiel kwam goed overeen met hem, en ik zat gezellig vanachter met mijn ipod en mijn boeken.

Nu zijn we hier, bij Elliot, die bij ons in Leuven 2 weken komen logeren is. Hij is nogmaar thuis sinds gisteren, maar de dag ervoor zorgden zijn vrienden al voor ons. Het was een meisje haar verjaardag (18),  en haar kado was een 3l fles whiskey. Hoe de avond afliep moet ik niemand meer vertellen, alleen de tamelijk verstandigen hebben het overleefd.
Het was leuk om Elliot terug te zien. Nu zijn we hier in zijn huis, hebben in een heerlijk donsbed geslapen, eten goed eten, Michiel werkt voor Elliot zijn pa (gras maaien, daken repareren, vanalles), en ik help met zijn ma (vandaag planten gekocht, eten gemaakt). Het is een beetje zoals op de boerderijen werken, maar met extra geld en aanwezigheid van jonge mensen. Niet slecht dus.

Foto's gaan nog een tijdje duren. Voor de een of andere reden kunnen apple computers mijn kodak niet aan of zoiets. Maar we blijven proberen. We laten weten van zodra het lukt.
In the meantime: take care.

cheerio!