Omdat we het wel altijd naar onze ouders sturen maar nooit naar onze vrienden en de rest, en het te vermoeiend is om het aan iedereen afzonderlijk te vertellen, nog maar eens een kleine update van ons dagelijks leven.
Michiel, mijn goede vriend en tevens bedpartner, heeft sinds een weekenhalf werk gevonden in de Métro, een grote supermarkt à la GB of Colruyt, als visverkoper. Wonder boven wonder doet hij het graag en is hij er -ondanks het belachelijk lage loon- erg positief over.
Het is veel te erg eigenlijk, die hongerloontjes hier. Minimumloon is 9 dollar per uur, wat exact 5.74518 euro is, en daar worden dan nog eens de taksen van afgetrokken, kan je dat nu geloven. Een voorbeeld van de poverheid: Michiel heeft gisteren voor één dag betaald gekregen: voor negen uur werken heeft hij 75 dollar (=net geen 48 euro) gekregen. Erg he. En het ergste is dat hij op sommige dagen belachelijk veel werkt, van 9 tot 20 bijv. Maar ja, zoals ik al zei, hij blijft er positief over en hij doet het graag, dus ja.
Wat mij betreft, ik heb een week in La Belle Provence gewerkt, een provenciale fastfoodketen hier vlak naast de deur maar ik ben gisteren vervangen door iemand die (zogezegd) beter was dan ik. Spijtig, want 1. het was belachelijk dichtbij, ik kon een kwartier vòòr ik moest gaan werken opstaan, en om één voor vertrekken en ik was nog ruim op tijd. 2. Het waren goeie uren, van maandag tot vrijdag van 11 tot 19. 3. Ik kreeg eerlijk gezegd veel geld, want a. ik werd onder de tafel betaald (dus geen belastingen) en b. ik kreeg fooi, voor mij alleen. Op een dag had ik eens 61 dollar fooi, maar meestal was`t gemiddeld 40. En 4. Ik mocht eten wat ik wou daar, dus dat spaarde ook weer geld uit. Spijtig dat ik geen vlees eet of ik zou al een goeie speklaag voor de winter aangelegd hebben daar, jonges toch, maar vlees fretten dat die mensen hier doen, tis er gewoon walgelijk over. Als je sous-marin bestelt, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ìk verwacht dat gewoon een broodje eigenlijk, met een beetje groenten, een beetje mayonaise, misschien wat hesp, allezja, ik wéét niet he. Hier krijg je een broodje, opengesneden (dus de bovenkant ligt naast de onderkant), met een STEAK op, en spek, en ui en champignons en bbqsaus en ik weet niet wat nog allemaal maar tis zòveel en zò vadsig.
Soit, ik zou wel kunnen blijven verder babbelen over mijn ex-werk, maar ik krijg er alleen maar honger van en word depressief van`t feit dat ik nu nooit geen hotdogszonderworstjemaarmetgesmoltenkaasenketchup,mayo,mosterd,kool,relish-en-uitjes gratis krijg.
Zodus ben ik weer huisvrouw. En een goeie wi! Eergisteren heb ik heel het huis gekuist (het was wel een beetje op commando van JP maar kom), onze kamer helemaal in orde gebracht, kleine boodschappen gedaan en heerlijke (echt waar!) tomatensoep gemaakt voor michiel. Gisteren heb ik met onze huisgenoten heel de middag grote boodschappen gedaan, een beetje alles inslaan voor de winter, en dan een lekkere groentensoep gemaakt. En voorts maak ik altijd michiel zijn ontbijt klaar, doe zijn afwas als hij vertrokken is naar zijn werk, warm de soep al op en dek de tafel als ik weet dat hij bijna naar huis komt voor zijn lunchpauze, ruim en was vervolgens alles af en savonds begin ik al aan het eten.
Nu wacht ik op een telefoontje van michiel om te zeggen hoelaat hij naar huis komt zodanig dat ik de vis al kan bakken (jaja, raad eens waar we hem gehaald hebben de vis?) en de patatjes kan bakken en de broccoli kan stoven.
Voorts ga ik seffes, als michiel weer vertrokken is, naar de bib, een beetje films gaan halen want ze hebben voor morgen een sneeuwstorm voorspeld, met minimumtemperaturen van -17graden, zodus je kan je wel inbeelden dat ik geen goesting heb om dan buiten te komen. Michiel heeft dan gelukkig ook congé dus we kunnen een gezellig dagje houden en als het gedaan is met stormen kunnen we in de sneeuw gaan spelen, whii!
Voila da wast weer
ps. Dit was 7december, het zicht uit onze kamer
