En dan nu… EINDELIJK… een nog eens een blogpost, deze keer mét fotoos , omdat het nu eenmaal leuker is om prentjes bij de tekst te zien.
Zoals te zien was op de fotoos hebben we dus ondertussen een paar steden gezien (Toronto, Ottawa, Kingston, Niagara Falls), maar zijn we ondertussen terug in Montreal.
Hier hebben we eerst nog serieus veel gecouchsurft, tot we het kots- en kotsbeu waren (hoewel er ook voordelen aan zijn hoor pasop, we hebben nu veel mensen leren kennen die we kunnen uitnodigen voor onze housewarmingsparty, en we hebben nu veel verschillende kwartieren van de stad van binnenuit leren kennen). Maar toch, het is goed – héél goed – om een eigen stekje te hebben, te kunnen slapen en opstaan wanneer we willen, te kunnen koken als we willen koken, en te kunnen thuisblijven of weggaan als we dat willen.
Oja, hier ik heb er eentje : nog een voordeel aan couchsurfen : je leert enorm veel bij. Hier bijv, bij Milene en Gabriel hebben we de theorie achter de Rubiks Cube`s geleerd, maar ik moet eerlijk toegeven: int beste geval lukte het van mij maar om één kant in één kleur te krijgen, en ondertussen zou het verzeker toch niet meer lukken. Tis gewoon een kwestie van oefenen en de techniek doorhebben, maar das absoluut niets voor mijn niet-wiskundige hersenen.
Hier hebben we eerst nog serieus veel gecouchsurft, tot we het kots- en kotsbeu waren (hoewel er ook voordelen aan zijn hoor pasop, we hebben nu veel mensen leren kennen die we kunnen uitnodigen voor onze housewarmingsparty, en we hebben nu veel verschillende kwartieren van de stad van binnenuit leren kennen). Maar toch, het is goed – héél goed – om een eigen stekje te hebben, te kunnen slapen en opstaan wanneer we willen, te kunnen koken als we willen koken, en te kunnen thuisblijven of weggaan als we dat willen.
Oke. Vanaf nu alleen interessantere fotoos.
Eentje van de leuke zondagen hier misschien. Ik weet nu niet of we al een vorige keer verteld hebben over de Tamtams? Een hippiegebeuren waarbij alle rare mensen hun tamtams, drums en soms zelfs andere instrumenten meenemen om muziek te maken voor wie er op wil dansen. En dat allemaal in het park aan het einde van onze straat. Klein uitlegje misschien, wij wonen tegenwoordig in de Avenue Mont Royal (de buurt wordt hier `Plateau` genoemd, een beetje de hippe buurt, waar bijv Patrick Watson ook woont), en aan het eind van onze straat is er een bergje, de Mont Royal, dat een park is, en elke zondag gebeuren er naast het tamtamgebeuren ook nog andere dingen. Iedereen neemt gewoon zijn talent mee naar de voet van de berg, en doet wat hij wil. Jongleren, touwlopen, muziek spelen, wat je je maar kan inbeelden en meer. Veel meer. Zoals het zwaardvechten bijv. Geloof het of niet, maar mensen komen daar serieus om te zwaardvechten. Tis simpel: je maakt je eigen wapens (liefst zo veilig mogelijk om niemand pijn te doen), en je vecht. Je verdeelt jezelf in 2 teams, en de enige regel is (denk ik toch) dat als een ledemaat geraakt wordt je deze niet meer mag gebruiken, en als je in de borst geraakt wordt ben je dood en moet je wachten tot de volgende ronde om mee te doen. Voor de rest mag iedereen meedoen: jong, oud, vrouwelijk, mannelijk en alles ertussen (jaja, lach maar met mijn `alles ertussen`! We gingen hier eens meedoen aan een gratis velo-vermaakles, maar het was alleen voor vrouwen en traverstieten die dag, dus nu moeten we wachten tot volgende week want michiel wou hem niet verkleden). Spijtig genoeg wordt het nu hoe langer hoe kouder, dus er komt telkens maar minder en minder volk, en uiteindelijk zal het stoppen, als het nog niet gedaan is ondertussen.
En toen werd het Halloween. De mensen gaan hier crazy voor Halloween, iedereen versiert zijn huizen, iedereen verkleedt zichzelf en gaat op toer.
En omdat wij hier nu eenmaal wonen, waren we verplicht van hetzelfde te doen. Met plezier. We gingen opnieuw naar de Village des Valeurs, ofnee, twas Armée du Salue deze keer, en ik kocht er vanalles rood om roodkapje te zijn, terwijl Michiel een skelettepak kreeg van onze toenmalige host Nicolas. Daarmee fabriceerden we een priesterkostuum, met een boordje van papier, een kruis van karton, en veel griezelige make up, zodat Michiel the Priest from Hell werd of zoiets. We hadden afgesproken bij Alaya, met Jay en nog een paar vrienden van under. Jay was een dronken piloot, Alaya was een emo, Matt een vampier, zijn lief een Russische kweetnietwat, David een vrouwelijke prostituee, en dan was er nog een Peter Pan en zijn Tinkelbell.
We gingen eerst (zonder Peter Pan en Tinkelbell, vandaar dat ik hun echte naam niet eens weet) met de metro (grappig: een hele metro vol verklede mensen) naar een feestje van een vriendin van Alaya, maar het was daar zo doods en saai (het raakte een beetje aan het zielige: je komt binnen in de living, waar er 4man naast elkaar in de zetel zitten met hun handen in hun schoot en naar sport op tv zitten kijken) dat Matt en David al na 3 seconden zeiden `don`t worry, we`ll get you out of here`, en dat gelukkig ook effectief deden. Aldus kwamen we terecht op een feestje in iemand anders zn appartement, met coole muziek en coole mensen en daar bleven we heel de avond. Mensen waren verkleed in alles wat je maar kan denken. Een weedblad, Edward Scissorhands (wat ik ook eerst wilde zijn, maar uiteindelijk was Roodkapje zoveel makkelijker), the Joker, UFO`s, slager, monster, vrijheidsbeeld, ... Op straat ook nog een Ghostbuster gezien, maar echt een zotgoednagemaakten met zo`n machine op zijn rug dat echt flikkerlichtjes had. Amai wi.
Voorts hebben we nog wat de toerist uitgehangen, we zijn naar de oude haven gegaan op een prachtige avond met volle maan (voller dan je je kan voorstellen, alleen spijtig dat dat zo niet kan getrokken worden op foto), alwaar ik mijn allereerste poutine gegeten heb (want dat is normaal gemaakt van vleessaus, maar deze dus niet). Daar bestaat een foto van, maar wegens één van de drieduizend fouten hier lukt het niet om hem up te loaden. Ik zie er alleszins heel gelukkig uit, al zeg ik het zelf. En omdat het vanaf nu niet meer lukt om fotoos erbij te zetten (geloof me, ik heb vanalles geprobeerd en lang genoeg gesukkeld) ga ik toch maar weer een mapje op facebook moeten maken.
Ps, ik denk dat dit het allerlaatste blogbericht ooit was (van mij in elk geval), want ik heb er een hele dag aan verkloot en het ziet er nog altijd superslecht uit.
Het vervolg van de foto`s is hier te vinden: http://www.facebook.com/album.php?aid=350630&id=508670710&l=de4e4063dd
Veel plezier en sorry voor mijn ongeduld. Er zijn nog veel fotoos te kort, maar deze computer herkent mijn foto-geheugenkaart niet, dus ik moet wachten tot Jean Pierre terug is met zijn laptop. Nog eventjes geduld dus, en jullie zien waar we nu wonen en met wie. Ik zal het proberen morgen te doen, maar kan uiteraard niets beloven.
Nu ga ik de blues spelen op ukelele en michiel zijn internetgitaar les laten volgen.
Ps, met een beetje geluk zal michiel ook morgen eens iets schrijven op deze blog, want het is een beetje niet meer eerlijk he, dat ik meestal schrijf en hij meestal niet. Onze excuses daarvoor.
Bye!
