Ondertussen dag 5. Nog altijd geestig hier!
We 'woonden' tot gisterenavond nog altijd in St Anne de Bellevue, echt super mooi daar, met een haventje, en een meer met veel eilandjes erin. Heel gezellig, kleine straatjes met van die huizen gemaakt van houten planken met zo van die porches ervoor weetjewel, zoals in de westernfilms. Meestal ook echt met schommelstoel, helaas wel zonder oude pijp-rokende kerels met shotguns. Onze tweede dag was ook nogal ideaal. 's Morgens zijn we met Karen naar een soort Canadese kinderboerderij/zoo gegaan. Eigenlijk een opvanghuis voor gewonde dieren, maar dan wel met Canadese beesten zoals beren, wolven, otters, elanden. 's Middags zijn we gaan kano-varen met Olivier, een vriend van Karen, naar een plaats waar je kon zwemmen (zonder te veel rotsen), en daarna nog rond een eilandje gevaren. Toen terug naar zijn huis om te bbq'en, en een beetje te zitten en pintjes drinken.
De volgende dag hebben we 's morgens de lokale markt van st anne bezocht en daarna zijn we naar Montreal-city gegaan om het eens te bekijken, maar we wisten niet goed wat te doen eigenlijk, dus hebben we naar een honkbalwedstrijd gekeken, en een beetje in't park gelegen. Er was ook een braderie waar we een beetje dingen gekocht hebben (ik vooral natuurlijk), twas vooral ook heel gezellig. En geestig dat het hier nu al heel de tijd supermooi weer geweest is. 's Avonds zijn we dan gewoon teruggekeerd naar ons huis met de metro en bus, en gewoon film gekeken.
De dag daarop was gisteren, smorgens zijn we naar een garagesale gegaan in't dorp, waariik een hoed voor vijf dollar gekocht heb, ook hebben we nog een beetje rondgetjoold in st anne, hebben we een beetje gekeken naar de boten die vaszaten in de sluizen, hebben eens een kerkje bezocht. En toen Karen wakker was (ze werkt in de weekends in een cafe tot 5h snachts) zijn we met de auto naar Montreal city gereden voor Picnic Elektronique. Elektro muziek in open lucht van 14 tot 21h, in een super raar park, dat 2 eilanden groot is, en vol met entertainment dingen zoals een strand, een zwembad, een racebaan voor formule 1 racen, een soort technopolismuseum, enzovoorts enzoverder, kweet het zelf allemaal niet wat er allemaal te doen was, maar alleszins vree veel. En dan dus elke zondag picnic elektronique. Twas wel nog cool, heel festivalsfeer achtig, en vooral veel homo's, echt village people-style, brr.
Toen we terug thuis waren savonds heb ik naar die kerel gebeld met wie we die 10-daagse trip gaan maken, om eens goed en wel af te spreken. Het was een beetje een overdonderende telefoon die begon met 'ik bel eens om gewoon af te spreken waar en wanneer we donderdag moeten samenkomen' en eindigde in die kerel die ons stante pede ging komen ophalen ter plekke en dat we dan daar zouden slapen. Eerst hebben we nog een paar pintjes samen gedronken in de bar waar Karen werkt, en toen zijn we onze zakken gaan halen en zijn naar een nog kleiner gat gereden, genaamd Ormstown. Nu zijn we hier, we hebben hier geslapen in een peperkoekenhuisje, echt zot. Hij heeft het huis geerfd van zijn oma die in juli gestorven is, en alles is hier nog zoals het was, eigenlijk zoals honderd jaar geleden. Er zijn 4 slaapkamers in dit huis, en er staat een spinnewiel in de living; De wc heeft een kussentje ipv een bril, en de hele keuken is rood. Tis een beetje ongelofelijk.
Onze nieuwe host is Winston, een 32-jarige kerel, een beetje een raren. Hij zit in de reserve navy, heeft net 2 jaar in Australie gewoond, heeft een baardje en nerveus lachje, een heel Amerikaanse stem en een raar gevoel voor humor. Maar het kon erger. Alhoewel. Hij kwam net terug van een science fair haha. Echt zoiets als waar Family Guy of de Simpsons mee lachen: allemaal nerds die samenkomen en zich verkleden in darth vader en die met leonard nimoy op de foto willen (echt waar, hij heeft zo'n foto!). Maar pas op, hij is wel nog cool. Hij heeft zo'n 600 films en series gedownload, we zullen ons hier dus zeker niet vervelen moesen we ineens ingesneeuwd raken. Gisteren hebben we hier nog naar een True Blood gekeken, en zijn toen gaan slapen. Deze ochtend echte amerikaanse pannekoeken gegeten met syrop en michiel met spek. En Tim Horton koffie gedronken (de nationale koffie hier). Twas wel lekker.
Zometeen gaan we hier eens in de maisvelden gaan wandelen, eens naar het meer hier gaan zwemmen alst niet te koud is, en verder zien we wel. Morgen gingen we misschien gaan surfen me hem.
We houden jullie wel op de hoogte.
Veel eekhoorntjes in Canada!!
Judith
Ja zeg, tis dat inderdaad en nog zo veel meer. Zo zijn er ook nog de spontane jamsessie momentjes, de ongelooflijk vriendelijke mensen die een praatje met je slaan over vanalles en nog wat (helpt trouwens enorm om niet altijd hetzelfde 'small talk' gesprek te hebben), het goede weer, de gekke biertjes, de comfortabele slaapplaatsen, een schitterende reispartner, mijn vercanadeeste voornaam: McGill (dankzij Judith), de dikke amerikaanse sleeen op de weg, de supermarkets met al hun gekke producten, naar quinten tarantino ruikende taferelen, het race circuit van montreal, en door alles wat we hier horen en zien...vooral de goesting om nog meer te ontdekken! We'll keep you up-to-date!
Michiel
We 'woonden' tot gisterenavond nog altijd in St Anne de Bellevue, echt super mooi daar, met een haventje, en een meer met veel eilandjes erin. Heel gezellig, kleine straatjes met van die huizen gemaakt van houten planken met zo van die porches ervoor weetjewel, zoals in de westernfilms. Meestal ook echt met schommelstoel, helaas wel zonder oude pijp-rokende kerels met shotguns. Onze tweede dag was ook nogal ideaal. 's Morgens zijn we met Karen naar een soort Canadese kinderboerderij/zoo gegaan. Eigenlijk een opvanghuis voor gewonde dieren, maar dan wel met Canadese beesten zoals beren, wolven, otters, elanden. 's Middags zijn we gaan kano-varen met Olivier, een vriend van Karen, naar een plaats waar je kon zwemmen (zonder te veel rotsen), en daarna nog rond een eilandje gevaren. Toen terug naar zijn huis om te bbq'en, en een beetje te zitten en pintjes drinken.
De volgende dag hebben we 's morgens de lokale markt van st anne bezocht en daarna zijn we naar Montreal-city gegaan om het eens te bekijken, maar we wisten niet goed wat te doen eigenlijk, dus hebben we naar een honkbalwedstrijd gekeken, en een beetje in't park gelegen. Er was ook een braderie waar we een beetje dingen gekocht hebben (ik vooral natuurlijk), twas vooral ook heel gezellig. En geestig dat het hier nu al heel de tijd supermooi weer geweest is. 's Avonds zijn we dan gewoon teruggekeerd naar ons huis met de metro en bus, en gewoon film gekeken.
De dag daarop was gisteren, smorgens zijn we naar een garagesale gegaan in't dorp, waariik een hoed voor vijf dollar gekocht heb, ook hebben we nog een beetje rondgetjoold in st anne, hebben we een beetje gekeken naar de boten die vaszaten in de sluizen, hebben eens een kerkje bezocht. En toen Karen wakker was (ze werkt in de weekends in een cafe tot 5h snachts) zijn we met de auto naar Montreal city gereden voor Picnic Elektronique. Elektro muziek in open lucht van 14 tot 21h, in een super raar park, dat 2 eilanden groot is, en vol met entertainment dingen zoals een strand, een zwembad, een racebaan voor formule 1 racen, een soort technopolismuseum, enzovoorts enzoverder, kweet het zelf allemaal niet wat er allemaal te doen was, maar alleszins vree veel. En dan dus elke zondag picnic elektronique. Twas wel nog cool, heel festivalsfeer achtig, en vooral veel homo's, echt village people-style, brr.
Toen we terug thuis waren savonds heb ik naar die kerel gebeld met wie we die 10-daagse trip gaan maken, om eens goed en wel af te spreken. Het was een beetje een overdonderende telefoon die begon met 'ik bel eens om gewoon af te spreken waar en wanneer we donderdag moeten samenkomen' en eindigde in die kerel die ons stante pede ging komen ophalen ter plekke en dat we dan daar zouden slapen. Eerst hebben we nog een paar pintjes samen gedronken in de bar waar Karen werkt, en toen zijn we onze zakken gaan halen en zijn naar een nog kleiner gat gereden, genaamd Ormstown. Nu zijn we hier, we hebben hier geslapen in een peperkoekenhuisje, echt zot. Hij heeft het huis geerfd van zijn oma die in juli gestorven is, en alles is hier nog zoals het was, eigenlijk zoals honderd jaar geleden. Er zijn 4 slaapkamers in dit huis, en er staat een spinnewiel in de living; De wc heeft een kussentje ipv een bril, en de hele keuken is rood. Tis een beetje ongelofelijk.
Onze nieuwe host is Winston, een 32-jarige kerel, een beetje een raren. Hij zit in de reserve navy, heeft net 2 jaar in Australie gewoond, heeft een baardje en nerveus lachje, een heel Amerikaanse stem en een raar gevoel voor humor. Maar het kon erger. Alhoewel. Hij kwam net terug van een science fair haha. Echt zoiets als waar Family Guy of de Simpsons mee lachen: allemaal nerds die samenkomen en zich verkleden in darth vader en die met leonard nimoy op de foto willen (echt waar, hij heeft zo'n foto!). Maar pas op, hij is wel nog cool. Hij heeft zo'n 600 films en series gedownload, we zullen ons hier dus zeker niet vervelen moesen we ineens ingesneeuwd raken. Gisteren hebben we hier nog naar een True Blood gekeken, en zijn toen gaan slapen. Deze ochtend echte amerikaanse pannekoeken gegeten met syrop en michiel met spek. En Tim Horton koffie gedronken (de nationale koffie hier). Twas wel lekker.
Zometeen gaan we hier eens in de maisvelden gaan wandelen, eens naar het meer hier gaan zwemmen alst niet te koud is, en verder zien we wel. Morgen gingen we misschien gaan surfen me hem.
We houden jullie wel op de hoogte.
Veel eekhoorntjes in Canada!!
Judith
Ja zeg, tis dat inderdaad en nog zo veel meer. Zo zijn er ook nog de spontane jamsessie momentjes, de ongelooflijk vriendelijke mensen die een praatje met je slaan over vanalles en nog wat (helpt trouwens enorm om niet altijd hetzelfde 'small talk' gesprek te hebben), het goede weer, de gekke biertjes, de comfortabele slaapplaatsen, een schitterende reispartner, mijn vercanadeeste voornaam: McGill (dankzij Judith), de dikke amerikaanse sleeen op de weg, de supermarkets met al hun gekke producten, naar quinten tarantino ruikende taferelen, het race circuit van montreal, en door alles wat we hier horen en zien...vooral de goesting om nog meer te ontdekken! We'll keep you up-to-date!
Michiel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten