Iles de la Madeleine

Wat later dan verwacht krijg je dan toch hier het laatste verslag van onze tiendaagse naar het Oosten:

Na PEI (Prince Edward Island) zijn we met een vijf uur-durende ferrie richting de prachtige eilandengroep Iles de la Madeleine vertrokken. De boottocht verliep rustig, en was eerder een verademing (denk aan de lange ritten in de auto) dan een noodzakelijke overzet. We aten wat van de duur aangeprezen producten van de cafetaria en doodden de tijd met rondwaggelen op het dek en fantaseren over wat we te zien zouden krijgen. Ons droombeeld lag echter ver van hetgeen we te zien krijgen, maar wees gerust, in positieve zin! Voor zij die al meteen wat achtergrondinfo willen: http://en.wikipedia.org/wiki/Magdalen_Islands
De eerste indrukken waren meer dan portretwaardig. Het eiland, zoals een eiland behoort te doen, was volledig omringd met water en op sommige plekken kon je aan weerzijde van de weg de oceaan bespeuren. Winston, Jay, Anna , Jud en ik zagen het meteen zitten! We deden snel nog wat inkopen, en gingen op zoek naar de perfecte wild-kampeer plaats, en ja hoor, die vonden we! Terwijl de zon stilaan alle kleuren begon uit te stralen zetten we ons tentje op aan de achterzijde van een hoge zandduin aan de ene kant (op slechts 50m van het strand) en met uitzicht op diezelfde zon en struikgewas met uitloop in de oceaan aan de andere kant. Dit zou eveneens de setting worden voor de volgende avond. Nu, direct na het opbouwen van onze nederzetting (de ene tent al meer waardig om 'tent' genoemd te worden dan de andere) hebben we wat zitten rondrijden in het donker op zoek naar voedsel. Pizza voor Judith, de lokale specialiteit 'Poutine' (owv het gebrekkige frans, oftewel dialect, uitgesproken als [poutzien]). Je moet hier maar eens kijken om te zien hoe dat er uitziet, opgepast, niet voor gevoelige kijkers!: http://en.wikipedia.org/wiki/Poutine
Nu, buikje vol, terug naar de duinen voor een kampvuurtje op het strand met hout dat we daar hadden gevonden, bier dat we hadden ingeslaan, en gesprekken die op het moment zelf tot stand kwamen. Iedereen gelukkig.

Voor dag 2 stond het noorden van het eiland op het programma. Maar eerst een plonsje in de oceaan. Noot aan mezelf: draag altijd een wet-suit in de oceaan! Voor ons eerste plekje verwijs ik graag door naar de foto's want we zijn begonnen met het spontaan beklimmen van een van de hoogste heuvels om een overzicht te krijgen van het eiland. Pe-rach-tig! Ware het niet voor de meest agressieve muggen ooit, dan was het een van de meest dromerige plekjes van het eiland. (ocharme jud met haar teenslippers). We reden van her naar der, van de ene mooie plaats naar de andere. Bijna nergens waren bomen te bespeuren, maar rotsen al evenmin, want het eiland is bedekt met gras van het lange type.We wisselden het land af met het strand, en namen genoeg momenten om wat te kuieren en strandkiekjes te nemen. De avond hebben we nogmaals afgesloten met een vuurtje. 't Was verdomme schrikken toen er een pick-up truck tot 2 maal toe als een zot over het strand reed en een volgende keer tot hoog in de duinen langs ons raasde. We hebben ons gezellig vuurtje met poging tot het lekker vinden van marshmellows dan maar gelaten voor wat het was. Oh ja, heb ik al verteld dat we een wilde vos hebben gezien? Wel, bij deze dus...
Dag 3 was bestemd voor het zuiden van het eiland. Voor we't wisten kwamen we uit bij de lokale dorpsgek. In dit geval gaat het om Marie Marteau (Marie Hamer). Ze had een klein winkeltje met de meest kitsche geschilderde schelpjes en andere prularia, en belangrijker: een hoed met een hamer op haar hoofd. Jay verdacht haar van 'vrijmetselaar' te zijn, wij gingen vooral voor 'idioot'.Nu, iets verder van haar huisje aan het meest zuidelijke punt hadden we uitzicht op een klein zeehonden eilandje. Jammer dat het net iets te ver lag, maar hey, nu kunnen we 'zeehond' toch ook al schrappen van onze checklist van dingen die we willen zien. Door wat rond te rijden van de ene plaats naar de andere kwamen we uit op een soort van rood-mars-achtige rotsformatie met het geluid van de klotsende golven. Perfecte lunchpauze. Dan wat verder over de resterende stukken van de heuvel tot het uiterste puntje. Rode heuvelgrond, lichtgroene bovenkant als een korstje op de rotsen. Bekijk zeker deze foto's! Jammer dat we meestal iets te laat aan de dag zijn begonnen, anders hadden we daar nog voor uren kunnen liggen en rustig wat keuvelen. Maar voor het donker werd moesten we onze laatste slaapplaats zien te vinden. Deze was niet echt wat we op het oog hadden, maar wel, gratis is gratis. De regen en de wind zaten ons wat tegen, dus besloten we om naar het naburige dorpje te gaan waar we wonder bij wonder een schitterende kroeg vonden waar quasi al de locale jeugd in samenkwam. We hebben daar wat gekaart, en een poging gedaan om andere gezelschapsspelletjes te spelen. Gezellig, gezapig. Daarna was het terug richting vochtige tent, en de dag erop terug richting Sussex om nogmaals te genieten van de meest luxueuze omstandigheden bij de ouders van Winston. We kregen 'Chowder' als diner. (http://en.wikipedia.org/wiki/Chowder) Smaakt naar de vulling van St Jacobsschelp, maar is een soep. De topper was echter het dessert: 'maak-je-eigen-ijscoupe-met-werkelijk-alles-wat-in-een-ijscoupe-hoort'. Zalig lekker. Kort kampvuurtje, nog wat biertjes, een noodzakelijke douche, en vroeg naar bed voor de lange rit die zou volgen de dag erop. Wij waren voldaan, en dit is nog maar het begin...
Michiel

Ondertussen zijn we terug in Ormstown, bij Winston, maar we zijn misschien van plan van straks naar montreal city te gaan en bij Jay te slapen.
Wat we intussentijd gedaan hebben -tussen de trip en hedentendage bedoel ik- is weer niet al te veel. Michiel en ik hebben nog een heerlijke dag aan de wharf gespendeerd in de zon en het ijskoude water, we zijn een dag naar Montreal city gegaan, alwaar ik mijn kodak gekocht heb en we nieuwe coole buurten ontdekten (we zien het ondertussen meer en meer zitten om hier te wonen, maar aan de andere kant hebben we nog miljarden vierkante kilometers land te verkennen ook natuurlijk zodus we hebben nog steeds geen plan). 's Avonds kwamen we wonder boven wonder Jay tegen op straat (het was niet supersupersuper toevallig want we waren eigenlijk onderweg naar zijn huis, maar het was wel een beetje toevallig want hij wist niet dat we kwamen). Hij was met zijn vriend en een vriend van die vriend, 2 engelsen Chris en Jamie, en samen gingen we naar een paar cafees, en rond 22h30 zijn wij ook winston gaan ophalen en toen hebben we nog tot in de vroege uurtjes het montreaalse nachtleven verkend, inclusief de nachtelijke poutine (omelet voor mij, met een reuzeberg frieten, mmm). Gisteren zijn we naar st anne gelift, om eindelijk eens mijn zonnebril te gaan halen. Het was echt een beetje thuiskomen, omdat we zo veel mensen en plaatsen kenden daar. Alleen al in de supermarkt kwamen we 3 mensen tegen die we kenden, heel leuk. We aten bij Karen en haar lief, en hoewel het plan was om diezelfde avond nog terug te liften besloten we toch maar te blijven slapen. Dat was gisteren.
Vanmorgen zijn we terug gelift (je krijgt niet altijd even makkelijk een lift, maar als er dan toch iemand stopt zijn ze wel supervriendelijk. Zo kregen we gisteren 20 dollar van een kerel met wie we meereden 'om een sandwich van te kopen' en vanmorgen werden we ergens onderweg afgezet door een koppel omdat ze elders naartoe moesten, maar toen we uitgestapt waren stonden ze er 5 min later al terug, omdat ze bedachten dat ze het eigenlijk niet erg vonden om ons helemaal tot aan de deur van ons huis te brengen). Vandaag zijn we 's morgens naar Franklin gereden, omdat het appelseizoen is. We hebben wat rondgelopen in een appelboomgaard met hele mooie oude bomen, en zijn vervolgens terug gereden naar hier, want appels plukken kostte te veel geld naar onze goesting. Michiel en ik hebben deze middag inkopen gedaan, wat met mijn kodak geexperimenteerd en wat op de computer gepruld, en onze gastheer kijkt heeltijd tv. Nu gaan we patatten met brocolli maken, mmm.
Ps, ondanks het feit dat michiel heeltijd zegt 'check de fotoos check de fotoos' staan er nog nergens fotoos van deel 2 van onze trip, dat is nl een heel gedoe want ze staan op een andere computer, en daar is winston heeltijd mee bezig en we willen hem niet te veel lastig vallen. Maar ze komen ooit, binnenkort wel eens.
byebye!
Judith