Wat later dan verwacht krijg je dan toch hier het laatste verslag van onze tiendaagse naar het Oosten:
Na PEI (Prince Edward Island) zijn we met een vijf uur-durende ferrie richting de prachtige eilandengroep Iles de la Madeleine vertrokken. De boottocht verliep rustig, en was eerder een verademing (denk aan de lange ritten in de auto) dan een noodzakelijke overzet. We aten wat van de duur aangeprezen producten van de cafetaria en doodden de tijd met rondwaggelen op het dek en fantaseren over wat we te zien zouden krijgen. Ons droombeeld lag echter ver van hetgeen we te zien krijgen, maar wees gerust, in positieve zin! Voor zij die al meteen wat achtergrondinfo willen: http://en.wikipedia.org/wiki/Magdalen_Islands
De eerste indrukken waren meer dan portretwaardig. Het eiland, zoals een eiland behoort te doen, was volledig omringd met water en op sommige plekken kon je aan weerzijde van de weg de oceaan bespeuren. Winston, Jay, Anna , Jud en ik zagen het meteen zitten! We deden snel nog wat inkopen, en gingen op zoek naar de perfecte wild-kampeer plaats, en ja hoor, die vonden we! Terwijl de zon stilaan alle kleuren begon uit te stralen zetten we ons tentje op aan de achterzijde van een hoge zandduin aan de ene kant (op slechts 50m van het strand) en met uitzicht op diezelfde zon en struikgewas met uitloop in de oceaan aan de andere kant. Dit zou eveneens de setting worden voor de volgende avond. Nu, direct na het opbouwen van onze nederzetting (de ene tent al meer waardig om 'tent' genoemd te worden dan de andere) hebben we wat zitten rondrijden in het donker op zoek naar voedsel. Pizza voor Judith, de lokale specialiteit 'Poutine' (owv het gebrekkige frans, oftewel dialect, uitgesproken als [poutzien]). Je moet hier maar eens kijken om te zien hoe dat er uitziet, opgepast, niet voor gevoelige kijkers!: http://en.wikipedia.org/wiki/Poutine
Nu, buikje vol, terug naar de duinen voor een kampvuurtje op het strand met hout dat we daar hadden gevonden, bier dat we hadden ingeslaan, en gesprekken die op het moment zelf tot stand kwamen. Iedereen gelukkig.
Voor dag 2 stond het noorden van het eiland op het programma. Maar eerst een plonsje in de oceaan. Noot aan mezelf: draag altijd een wet-suit in de oceaan! Voor ons eerste plekje verwijs ik graag door naar de foto's want we zijn begonnen met het spontaan beklimmen van een van de hoogste heuvels om een overzicht te krijgen van het eiland. Pe-rach-tig! Ware het niet voor de meest agressieve muggen ooit, dan was het een van de meest dromerige plekjes van het eiland. (ocharme jud met haar teenslippers). We reden van her naar der, van de ene mooie plaats naar de andere. Bijna nergens waren bomen te bespeuren, maar rotsen al evenmin, want het eiland is bedekt met gras van het lange type.We wisselden het land af met het strand, en namen genoeg momenten om wat te kuieren en strandkiekjes te nemen. De avond hebben we nogmaals afgesloten met een vuurtje. 't Was verdomme schrikken toen er een pick-up truck tot 2 maal toe als een zot over het strand reed en een volgende keer tot hoog in de duinen langs ons raasde. We hebben ons gezellig vuurtje met poging tot het lekker vinden van marshmellows dan maar gelaten voor wat het was. Oh ja, heb ik al verteld dat we een wilde vos hebben gezien? Wel, bij deze dus...
Dag 3 was bestemd voor het zuiden van het eiland. Voor we't wisten kwamen we uit bij de lokale dorpsgek. In dit geval gaat het om Marie Marteau (Marie Hamer). Ze had een klein winkeltje met de meest kitsche geschilderde schelpjes en andere prularia, en belangrijker: een hoed met een hamer op haar hoofd. Jay verdacht haar van 'vrijmetselaar' te zijn, wij gingen vooral voor 'idioot'.Nu, iets verder van haar huisje aan het meest zuidelijke punt hadden we uitzicht op een klein zeehonden eilandje. Jammer dat het net iets te ver lag, maar hey, nu kunnen we 'zeehond' toch ook al schrappen van onze checklist van dingen die we willen zien. Door wat rond te rijden van de ene plaats naar de andere kwamen we uit op een soort van rood-mars-achtige rotsformatie met het geluid van de klotsende golven. Perfecte lunchpauze. Dan wat verder over de resterende stukken van de heuvel tot het uiterste puntje. Rode heuvelgrond, lichtgroene bovenkant als een korstje op de rotsen. Bekijk zeker deze foto's! Jammer dat we meestal iets te laat aan de dag zijn begonnen, anders hadden we daar nog voor uren kunnen liggen en rustig wat keuvelen. Maar voor het donker werd moesten we onze laatste slaapplaats zien te vinden. Deze was niet echt wat we op het oog hadden, maar wel, gratis is gratis. De regen en de wind zaten ons wat tegen, dus besloten we om naar het naburige dorpje te gaan waar we wonder bij wonder een schitterende kroeg vonden waar quasi al de locale jeugd in samenkwam. We hebben daar wat gekaart, en een poging gedaan om andere gezelschapsspelletjes te spelen. Gezellig, gezapig. Daarna was het terug richting vochtige tent, en de dag erop terug richting Sussex om nogmaals te genieten van de meest luxueuze omstandigheden bij de ouders van Winston. We kregen 'Chowder' als diner. (http://en.wikipedia.org/wiki/Chowder) Smaakt naar de vulling van St Jacobsschelp, maar is een soep. De topper was echter het dessert: 'maak-je-eigen-ijscoupe-met-werkelijk-alles-wat-in-een-ijscoupe-hoort'. Zalig lekker. Kort kampvuurtje, nog wat biertjes, een noodzakelijke douche, en vroeg naar bed voor de lange rit die zou volgen de dag erop. Wij waren voldaan, en dit is nog maar het begin...
Michiel
Ondertussen zijn we terug in Ormstown, bij Winston, maar we zijn misschien van plan van straks naar montreal city te gaan en bij Jay te slapen.
Wat we intussentijd gedaan hebben -tussen de trip en hedentendage bedoel ik- is weer niet al te veel. Michiel en ik hebben nog een heerlijke dag aan de wharf gespendeerd in de zon en het ijskoude water, we zijn een dag naar Montreal city gegaan, alwaar ik mijn kodak gekocht heb en we nieuwe coole buurten ontdekten (we zien het ondertussen meer en meer zitten om hier te wonen, maar aan de andere kant hebben we nog miljarden vierkante kilometers land te verkennen ook natuurlijk zodus we hebben nog steeds geen plan). 's Avonds kwamen we wonder boven wonder Jay tegen op straat (het was niet supersupersuper toevallig want we waren eigenlijk onderweg naar zijn huis, maar het was wel een beetje toevallig want hij wist niet dat we kwamen). Hij was met zijn vriend en een vriend van die vriend, 2 engelsen Chris en Jamie, en samen gingen we naar een paar cafees, en rond 22h30 zijn wij ook winston gaan ophalen en toen hebben we nog tot in de vroege uurtjes het montreaalse nachtleven verkend, inclusief de nachtelijke poutine (omelet voor mij, met een reuzeberg frieten, mmm). Gisteren zijn we naar st anne gelift, om eindelijk eens mijn zonnebril te gaan halen. Het was echt een beetje thuiskomen, omdat we zo veel mensen en plaatsen kenden daar. Alleen al in de supermarkt kwamen we 3 mensen tegen die we kenden, heel leuk. We aten bij Karen en haar lief, en hoewel het plan was om diezelfde avond nog terug te liften besloten we toch maar te blijven slapen. Dat was gisteren.
Vanmorgen zijn we terug gelift (je krijgt niet altijd even makkelijk een lift, maar als er dan toch iemand stopt zijn ze wel supervriendelijk. Zo kregen we gisteren 20 dollar van een kerel met wie we meereden 'om een sandwich van te kopen' en vanmorgen werden we ergens onderweg afgezet door een koppel omdat ze elders naartoe moesten, maar toen we uitgestapt waren stonden ze er 5 min later al terug, omdat ze bedachten dat ze het eigenlijk niet erg vonden om ons helemaal tot aan de deur van ons huis te brengen). Vandaag zijn we 's morgens naar Franklin gereden, omdat het appelseizoen is. We hebben wat rondgelopen in een appelboomgaard met hele mooie oude bomen, en zijn vervolgens terug gereden naar hier, want appels plukken kostte te veel geld naar onze goesting. Michiel en ik hebben deze middag inkopen gedaan, wat met mijn kodak geexperimenteerd en wat op de computer gepruld, en onze gastheer kijkt heeltijd tv. Nu gaan we patatten met brocolli maken, mmm.
Ps, ondanks het feit dat michiel heeltijd zegt 'check de fotoos check de fotoos' staan er nog nergens fotoos van deel 2 van onze trip, dat is nl een heel gedoe want ze staan op een andere computer, en daar is winston heeltijd mee bezig en we willen hem niet te veel lastig vallen. Maar ze komen ooit, binnenkort wel eens.
byebye!
Judith
donderdag 24 september 2009
dinsdag 15 september 2009
trip naar de East Coast
Ondertussen zijn we bezig aan onze 10-daagse trip naar het Oosten, we zitten op Prince Edward Island. Wat er tussen het vorige bericht en vandaag gebeurd is is het volgende:
Dag 6 zijn we inderdaad gaan surfen met Winston, onze gastheer, of beter gezegd: Michiel is gaan surfen met hem. Ik durfde niet (hehe). Het was niet echt surfen surfen zoals surfen normaal is, het was in een rivier, en het was echt heel raar: door een rots in het water ontstaat er een soort eeuwige golf, en als je echt heel goed bent erin, kan je gewoon je plank erin placeren, en dan tja, ga je niet vooruit, blijf je gewoon heeltijd op dezelfde plaats en kan je een beetje doen alsof je wel beweegt. MAAR eer je in die golf geraakt is er overal naast die golf een zotte stroming en ik zag het echt niet zitten omdat ik een beetje vreesde dat ik met mijn minimum aan spieren nooit meer uit die stroming zou geraken en ergens verdwaald in de rivier terecht zou komen en uiteindelijk een eenzame dood in de oceaan zou sterven. Zodus las ik de humo. Pas op, voor degene die de fotoos gezien hebben en zagen dat ik wel een surfoutfit droeg, ik ben daadwerkelijk in het water gegaan int begin, om het peddelen te oefenen. Michiel durft alles natuurlijk, maar over zijn surfavonturen zal hij jullie zelf moeten vertellen. Toen Michiel en ik honger kregen (ik vooral) namen we de metro naar een raarsoortig metrostation om een winkel te zoeken om eten te kopen, en kwamen perongeluksgewijs terecht in een heel cool park, vol hobo's en punkers, maar wel met eric clapton en beatlesmuziek die door de boxen speelde, en reuzeschaak. Twas er heel cool. Na onze schranspartij (stokbrood met humus en komkommer) gingen we terug naar Winston en samen met hem gingen we naar een Indisch restaurant omdat hij nog niet gegeten had en daarna terug naar huis. De volgende 2 dagen ofzo deden we absoluut niets, echt niets, behalve genieten van het mooie weer, rondhangen aan de dwarf (=wharf=dat houten minipontonnetje in het meer), zwemmen in het meer, korte golfpartijtjes, eten koken, enzovoortsenzoverder. Geestig!
We keken ook naar de Jacket, een film met Adrien Brody(!!) die opgenomen was in Ormstown, echt nog een tamelijk goeie film. Voor zij die hem kennen of van plan zijn hem te bekijken, als hij die dokter gaat zoeken en die juist uit de kerk komt, dat is bijv in Ormstown. Niet veel soeps hoor pas op, maar wel een beetje cool als je die kerk dan int echt ziet.
Toen was het tijd voor de trip. We ontmoetten de andere 2 die meegingen op de ochtend van ons vertrek, Jay, een 27-jaar oude grappigaard, zo'n drogen weetjewel, maar wel heel cool, en Anna, een 31-jarige uit Zweden, vre-se-lijk. Verrassingsgewijsgenoeg ontpopte Winston zich tijdens de trip als de ultieme grappigaard, een beetje absurd grappig wel, maar echt om je krom te lachen en kan ik hem nu wel helemaal terug verdragen. Die anna daarentegen is echt de hel, ze vindt alles fantastisch, zelfs koeien in de wei, en laat haar fascinatie altijd blijken door heel hoog "oooeeeeh what is this?? Some cows! how niiiiice!" te schruwelen. Tis echt de hel. Pas op, ze is vriendelijk, en lief en bezorgd en al, het is zeker en vast een goed mens, maar ze is traag maar traag maar traag! Zelfs geduldige Michiel krijgt het vaak op zn heupen door haar.
Soit. De eerste dag reden we tot Sussex, het huis van Winston zn ouders. Een hele dikke ma, en een oude pa, helemaal gelik John Locke zn pa, zo'n kerel die wel heel vriendelijk is maar toch een beetje dodgy lijkt. We werden wel heel goed verzorgd. Eerst moet ik ook wel nog vertellen over onze stop in Quebec city, tis daar eigenlijk wel heel mooi. Ik vond het nooit echt zo aantrekkelijk klinken 'Quebec'(vooral door die vrouw in De Mol), maar waarlijks, ik was aangenaam verrast. We kochten eten in een supermarkt, en picknickten op een mooie plaats met zicht op het water, geestig. Terug naar Sussex nu. Ze maakten hamburgers voor ons, er werd een buitenvuur gestookt, en we kregen veel bier en cocktails te drinken. We bleven buiten zitten tot vroeg in de morgen, het was een mooie avond. De volgende ochtend werden we gewekt toen het ontbijt klaarstond, echt super lekker: ei, worstjes, sla (met mayo!!! smorgens), fruitsap, koffie en zo van die krokante patatjes. Na een morgenzwemmertje in het verwarmde zwembad gingen we op pad naar het fameuze ballonfestival van sussex. Gezellig daar, en vooral erg vadsig. ZOOOOveel eetkramen!! Allerlei verschillende soorten vetmakers, een krakkemikkige kermis, legerrekrutanten, veel dikke mensen, slechte live muziek, handcraftkramen, een kraam waar je je eigen hand in wax kon laten maken en kleuren (haha), en natuurlijk heel veel ballonnen. En savonds, toen de zon onderging, waren er glow-in-the-dark ballons, mooi. 's Avonds 't zelfde scenario: vettig eten eten, bij het vuur zitten en cocktails drinken (mm zijn pa maakte margharita's voor ons), decadent maar leuk. En de volgende ochtend moesten we alweer op weg. We maakten een stop in de Bay of Fundy, supermooi daar, en de snelste tij-en (?) ter wereld, snelste eb en snelste vloed. Cool ook omdat er mist hing, en er waren rotsen, en het leek er zo verlaten. We wandelden naar het water, maar voorts keerden we snel terug omdat het tij opkwam en metdat het daar zo snel opkomt gingen we er maar snel vandoor. Volgende stop was Hopewell Rocks. Michiel en ik, stoer als we zijn, betaalden uiteraard de ingang niet (tis ook zo ongelofelijk stom, ze hebben zo'n gigantisch land, ze maken er natuurparken van, maar je moet wel ingang betalen om die natuur te zien, stom toch? En trouwens, het binnensluipen lukt verdacht gemakkelijk, alsof niemand het ooit echt probeert). En uiteindelijk was het er wel heel mooi. Je moest heel ver naar beneden wandelen, om vervolgens op een klein baaitje uit te komen, waar er Paaseilandachtige rotsen stonden. Toen ook daar het tij opkwam zetten we onze trip maar weer verder. 's Avonds reden we over de Confederation Bridge, een 9 km lange brug, - de langste brug over ijswater!- om vervolgens op Prince Edward Island uit te komen. Aangezien het nacht was zagen we niet veel van het uitzicht, we reden meteen naar het huis waar we zouden blijven, bij een vriend van Jay: Josh. Die avond hebben we met zn allen wat Wii gespeeld, series gekeken en andere dingen die je doet als je in Canada bent.
De volgende dag was ik ziekachtig, maar desondanks gingen we 's morgens met zn allen naar Brackley Beach, het was uberwinderig, en tamelijk koud, maar toch ging Anna zwemmen, en Winston surfen. Ik stond maar een beetje te trillen en rillen en pijnlijke keel en oren te hebben. Waardoor ik maar naar huis ging, en Michiel, mijn allerliefste Michiel vergezelde mij. Ik sliep het meeste van de middag, terwijl Michiel de avonturen van King Arthur las, en mij af en toe iets te eten of te drinken bracht. We gingen vroeg slapen. De eerste nacht sliepen we allemaal in de kelder (hm, misschien is een beetje basic info niet niet op zijn plaats hier: dit huis is eigenlijk van ene Bruce, maar die is weg naar ergens en komt pas morgen terug, Josh woont hier ook, en sinds drie weken ook Andrew, het is een raar huis, het heeft geen bovenverdieping, als je binnenkomt is er een living en daarachter een keuken, en tussen de living en de keuken is er een gang naar links, met aan weerszijden 2 deuren, links is eerst een klein kamertje, en op't einde van de gang Bruce zijn kamer, met een eigen prive badkamer met bubbelbad en superchique douche, en de eerste deur rechts ook een klein kamertje, en de tweede deur rechts een vuil klein badkamertje. Het huis heeft wel een grote kelder, een soort clubhuiskelder, met veel zetels, een pingpong tafel en veel gemorst bier op de grond. Daar sliepen wij dus allemaal de eerste nacht). De tweede nacht, toen wij vroeg gingen slapen in de kelder, verwisselden michiel en ik van bed, want de rest kwam midden in de nacht toe, en stapte nogal hard op de grond, en toen stelde Josh voor dat wij Bruce zijn kamer maar moesten nemen. Goed idee! We sliepen tot vanochtend 10h, en toen we allemaal wakker waren reden we naar Cavendish beach. We zetten Anna af in de Anna of Green Gables huis (een boek over een meisje dat naar PIA gestuurd werd ofzoiets, en dat was daar een soort museum van). Michiel en ik glipten ook snel eens naar binnen voor een kort toertje, maar het was het niet echt waard. Er was niet echt veel te zien, wel een mooi bospad met veel wilde bloemen langs de kant van de weg, en af en toe een bord met een tekst uit LM Montgomery's boeken, maar het was echt geen geld waard eigenlijk. We lieten anna daar achter, zij was wel bereid er geld voor te betalen, en wij gingen naar't strand. Twas daar ook heel mooi, met rode rotsen. We speelden wat op het strand: boomwerpen en evenwichtsmatchen, baseball, we wandelden wat rond op het duinenpad. Toen gingen we Anna terug op halen, reden we naar de winkel om etensinkopen te doen en eventueel kampeerspullen te kopen, en toen terug naar huis om te bbq'en met Josh. Het was best gezellig. Nu zijn we allemaal tamelijk moe. Winston en Andrew slapen, Jay en Josh zijn de stad in (maar wij zijn eigenlijk te moe en gierig om mee te gaan), en michiel anna en ik kijken series (hoewel ik al zodanig lang aan het typen ben dat er ondetussen nog vanalles gebeurd is hoor maar kom, kben het hier beu).
Zo, dit was het dan weer. Morgen nemen we de ferry naar de Magdalen Islands/Iles de la Madeleine, alwaar we gaan kamperen, 3 nachten in het bos. Zodus als we binnenkort niets laten weten zijn we misschien wel vermoord, opgegeten, verdwaald, verdronken of nog iets anders, je weet maar nooit.
Byebye!
Fotoos zijn hier te zien:
http://www.facebook.com/album.php?aid=318440&id=508670710&l=8a3ebb9749
en michiel heeft geen zin om te schrijven
Dag 6 zijn we inderdaad gaan surfen met Winston, onze gastheer, of beter gezegd: Michiel is gaan surfen met hem. Ik durfde niet (hehe). Het was niet echt surfen surfen zoals surfen normaal is, het was in een rivier, en het was echt heel raar: door een rots in het water ontstaat er een soort eeuwige golf, en als je echt heel goed bent erin, kan je gewoon je plank erin placeren, en dan tja, ga je niet vooruit, blijf je gewoon heeltijd op dezelfde plaats en kan je een beetje doen alsof je wel beweegt. MAAR eer je in die golf geraakt is er overal naast die golf een zotte stroming en ik zag het echt niet zitten omdat ik een beetje vreesde dat ik met mijn minimum aan spieren nooit meer uit die stroming zou geraken en ergens verdwaald in de rivier terecht zou komen en uiteindelijk een eenzame dood in de oceaan zou sterven. Zodus las ik de humo. Pas op, voor degene die de fotoos gezien hebben en zagen dat ik wel een surfoutfit droeg, ik ben daadwerkelijk in het water gegaan int begin, om het peddelen te oefenen. Michiel durft alles natuurlijk, maar over zijn surfavonturen zal hij jullie zelf moeten vertellen. Toen Michiel en ik honger kregen (ik vooral) namen we de metro naar een raarsoortig metrostation om een winkel te zoeken om eten te kopen, en kwamen perongeluksgewijs terecht in een heel cool park, vol hobo's en punkers, maar wel met eric clapton en beatlesmuziek die door de boxen speelde, en reuzeschaak. Twas er heel cool. Na onze schranspartij (stokbrood met humus en komkommer) gingen we terug naar Winston en samen met hem gingen we naar een Indisch restaurant omdat hij nog niet gegeten had en daarna terug naar huis. De volgende 2 dagen ofzo deden we absoluut niets, echt niets, behalve genieten van het mooie weer, rondhangen aan de dwarf (=wharf=dat houten minipontonnetje in het meer), zwemmen in het meer, korte golfpartijtjes, eten koken, enzovoortsenzoverder. Geestig!
We keken ook naar de Jacket, een film met Adrien Brody(!!) die opgenomen was in Ormstown, echt nog een tamelijk goeie film. Voor zij die hem kennen of van plan zijn hem te bekijken, als hij die dokter gaat zoeken en die juist uit de kerk komt, dat is bijv in Ormstown. Niet veel soeps hoor pas op, maar wel een beetje cool als je die kerk dan int echt ziet.
Toen was het tijd voor de trip. We ontmoetten de andere 2 die meegingen op de ochtend van ons vertrek, Jay, een 27-jaar oude grappigaard, zo'n drogen weetjewel, maar wel heel cool, en Anna, een 31-jarige uit Zweden, vre-se-lijk. Verrassingsgewijsgenoeg ontpopte Winston zich tijdens de trip als de ultieme grappigaard, een beetje absurd grappig wel, maar echt om je krom te lachen en kan ik hem nu wel helemaal terug verdragen. Die anna daarentegen is echt de hel, ze vindt alles fantastisch, zelfs koeien in de wei, en laat haar fascinatie altijd blijken door heel hoog "oooeeeeh what is this?? Some cows! how niiiiice!" te schruwelen. Tis echt de hel. Pas op, ze is vriendelijk, en lief en bezorgd en al, het is zeker en vast een goed mens, maar ze is traag maar traag maar traag! Zelfs geduldige Michiel krijgt het vaak op zn heupen door haar.
Soit. De eerste dag reden we tot Sussex, het huis van Winston zn ouders. Een hele dikke ma, en een oude pa, helemaal gelik John Locke zn pa, zo'n kerel die wel heel vriendelijk is maar toch een beetje dodgy lijkt. We werden wel heel goed verzorgd. Eerst moet ik ook wel nog vertellen over onze stop in Quebec city, tis daar eigenlijk wel heel mooi. Ik vond het nooit echt zo aantrekkelijk klinken 'Quebec'(vooral door die vrouw in De Mol), maar waarlijks, ik was aangenaam verrast. We kochten eten in een supermarkt, en picknickten op een mooie plaats met zicht op het water, geestig. Terug naar Sussex nu. Ze maakten hamburgers voor ons, er werd een buitenvuur gestookt, en we kregen veel bier en cocktails te drinken. We bleven buiten zitten tot vroeg in de morgen, het was een mooie avond. De volgende ochtend werden we gewekt toen het ontbijt klaarstond, echt super lekker: ei, worstjes, sla (met mayo!!! smorgens), fruitsap, koffie en zo van die krokante patatjes. Na een morgenzwemmertje in het verwarmde zwembad gingen we op pad naar het fameuze ballonfestival van sussex. Gezellig daar, en vooral erg vadsig. ZOOOOveel eetkramen!! Allerlei verschillende soorten vetmakers, een krakkemikkige kermis, legerrekrutanten, veel dikke mensen, slechte live muziek, handcraftkramen, een kraam waar je je eigen hand in wax kon laten maken en kleuren (haha), en natuurlijk heel veel ballonnen. En savonds, toen de zon onderging, waren er glow-in-the-dark ballons, mooi. 's Avonds 't zelfde scenario: vettig eten eten, bij het vuur zitten en cocktails drinken (mm zijn pa maakte margharita's voor ons), decadent maar leuk. En de volgende ochtend moesten we alweer op weg. We maakten een stop in de Bay of Fundy, supermooi daar, en de snelste tij-en (?) ter wereld, snelste eb en snelste vloed. Cool ook omdat er mist hing, en er waren rotsen, en het leek er zo verlaten. We wandelden naar het water, maar voorts keerden we snel terug omdat het tij opkwam en metdat het daar zo snel opkomt gingen we er maar snel vandoor. Volgende stop was Hopewell Rocks. Michiel en ik, stoer als we zijn, betaalden uiteraard de ingang niet (tis ook zo ongelofelijk stom, ze hebben zo'n gigantisch land, ze maken er natuurparken van, maar je moet wel ingang betalen om die natuur te zien, stom toch? En trouwens, het binnensluipen lukt verdacht gemakkelijk, alsof niemand het ooit echt probeert). En uiteindelijk was het er wel heel mooi. Je moest heel ver naar beneden wandelen, om vervolgens op een klein baaitje uit te komen, waar er Paaseilandachtige rotsen stonden. Toen ook daar het tij opkwam zetten we onze trip maar weer verder. 's Avonds reden we over de Confederation Bridge, een 9 km lange brug, - de langste brug over ijswater!- om vervolgens op Prince Edward Island uit te komen. Aangezien het nacht was zagen we niet veel van het uitzicht, we reden meteen naar het huis waar we zouden blijven, bij een vriend van Jay: Josh. Die avond hebben we met zn allen wat Wii gespeeld, series gekeken en andere dingen die je doet als je in Canada bent.
De volgende dag was ik ziekachtig, maar desondanks gingen we 's morgens met zn allen naar Brackley Beach, het was uberwinderig, en tamelijk koud, maar toch ging Anna zwemmen, en Winston surfen. Ik stond maar een beetje te trillen en rillen en pijnlijke keel en oren te hebben. Waardoor ik maar naar huis ging, en Michiel, mijn allerliefste Michiel vergezelde mij. Ik sliep het meeste van de middag, terwijl Michiel de avonturen van King Arthur las, en mij af en toe iets te eten of te drinken bracht. We gingen vroeg slapen. De eerste nacht sliepen we allemaal in de kelder (hm, misschien is een beetje basic info niet niet op zijn plaats hier: dit huis is eigenlijk van ene Bruce, maar die is weg naar ergens en komt pas morgen terug, Josh woont hier ook, en sinds drie weken ook Andrew, het is een raar huis, het heeft geen bovenverdieping, als je binnenkomt is er een living en daarachter een keuken, en tussen de living en de keuken is er een gang naar links, met aan weerszijden 2 deuren, links is eerst een klein kamertje, en op't einde van de gang Bruce zijn kamer, met een eigen prive badkamer met bubbelbad en superchique douche, en de eerste deur rechts ook een klein kamertje, en de tweede deur rechts een vuil klein badkamertje. Het huis heeft wel een grote kelder, een soort clubhuiskelder, met veel zetels, een pingpong tafel en veel gemorst bier op de grond. Daar sliepen wij dus allemaal de eerste nacht). De tweede nacht, toen wij vroeg gingen slapen in de kelder, verwisselden michiel en ik van bed, want de rest kwam midden in de nacht toe, en stapte nogal hard op de grond, en toen stelde Josh voor dat wij Bruce zijn kamer maar moesten nemen. Goed idee! We sliepen tot vanochtend 10h, en toen we allemaal wakker waren reden we naar Cavendish beach. We zetten Anna af in de Anna of Green Gables huis (een boek over een meisje dat naar PIA gestuurd werd ofzoiets, en dat was daar een soort museum van). Michiel en ik glipten ook snel eens naar binnen voor een kort toertje, maar het was het niet echt waard. Er was niet echt veel te zien, wel een mooi bospad met veel wilde bloemen langs de kant van de weg, en af en toe een bord met een tekst uit LM Montgomery's boeken, maar het was echt geen geld waard eigenlijk. We lieten anna daar achter, zij was wel bereid er geld voor te betalen, en wij gingen naar't strand. Twas daar ook heel mooi, met rode rotsen. We speelden wat op het strand: boomwerpen en evenwichtsmatchen, baseball, we wandelden wat rond op het duinenpad. Toen gingen we Anna terug op halen, reden we naar de winkel om etensinkopen te doen en eventueel kampeerspullen te kopen, en toen terug naar huis om te bbq'en met Josh. Het was best gezellig. Nu zijn we allemaal tamelijk moe. Winston en Andrew slapen, Jay en Josh zijn de stad in (maar wij zijn eigenlijk te moe en gierig om mee te gaan), en michiel anna en ik kijken series (hoewel ik al zodanig lang aan het typen ben dat er ondetussen nog vanalles gebeurd is hoor maar kom, kben het hier beu).
Zo, dit was het dan weer. Morgen nemen we de ferry naar de Magdalen Islands/Iles de la Madeleine, alwaar we gaan kamperen, 3 nachten in het bos. Zodus als we binnenkort niets laten weten zijn we misschien wel vermoord, opgegeten, verdwaald, verdronken of nog iets anders, je weet maar nooit.
Byebye!
Fotoos zijn hier te zien:
http://www.facebook.com/album.php?aid=318440&id=508670710&l=8a3ebb9749
en michiel heeft geen zin om te schrijven
maandag 7 september 2009
Montreal the sequel
Ondertussen dag 5. Nog altijd geestig hier!
We 'woonden' tot gisterenavond nog altijd in St Anne de Bellevue, echt super mooi daar, met een haventje, en een meer met veel eilandjes erin. Heel gezellig, kleine straatjes met van die huizen gemaakt van houten planken met zo van die porches ervoor weetjewel, zoals in de westernfilms. Meestal ook echt met schommelstoel, helaas wel zonder oude pijp-rokende kerels met shotguns. Onze tweede dag was ook nogal ideaal. 's Morgens zijn we met Karen naar een soort Canadese kinderboerderij/zoo gegaan. Eigenlijk een opvanghuis voor gewonde dieren, maar dan wel met Canadese beesten zoals beren, wolven, otters, elanden. 's Middags zijn we gaan kano-varen met Olivier, een vriend van Karen, naar een plaats waar je kon zwemmen (zonder te veel rotsen), en daarna nog rond een eilandje gevaren. Toen terug naar zijn huis om te bbq'en, en een beetje te zitten en pintjes drinken.
De volgende dag hebben we 's morgens de lokale markt van st anne bezocht en daarna zijn we naar Montreal-city gegaan om het eens te bekijken, maar we wisten niet goed wat te doen eigenlijk, dus hebben we naar een honkbalwedstrijd gekeken, en een beetje in't park gelegen. Er was ook een braderie waar we een beetje dingen gekocht hebben (ik vooral natuurlijk), twas vooral ook heel gezellig. En geestig dat het hier nu al heel de tijd supermooi weer geweest is. 's Avonds zijn we dan gewoon teruggekeerd naar ons huis met de metro en bus, en gewoon film gekeken.
De dag daarop was gisteren, smorgens zijn we naar een garagesale gegaan in't dorp, waariik een hoed voor vijf dollar gekocht heb, ook hebben we nog een beetje rondgetjoold in st anne, hebben we een beetje gekeken naar de boten die vaszaten in de sluizen, hebben eens een kerkje bezocht. En toen Karen wakker was (ze werkt in de weekends in een cafe tot 5h snachts) zijn we met de auto naar Montreal city gereden voor Picnic Elektronique. Elektro muziek in open lucht van 14 tot 21h, in een super raar park, dat 2 eilanden groot is, en vol met entertainment dingen zoals een strand, een zwembad, een racebaan voor formule 1 racen, een soort technopolismuseum, enzovoorts enzoverder, kweet het zelf allemaal niet wat er allemaal te doen was, maar alleszins vree veel. En dan dus elke zondag picnic elektronique. Twas wel nog cool, heel festivalsfeer achtig, en vooral veel homo's, echt village people-style, brr.
Toen we terug thuis waren savonds heb ik naar die kerel gebeld met wie we die 10-daagse trip gaan maken, om eens goed en wel af te spreken. Het was een beetje een overdonderende telefoon die begon met 'ik bel eens om gewoon af te spreken waar en wanneer we donderdag moeten samenkomen' en eindigde in die kerel die ons stante pede ging komen ophalen ter plekke en dat we dan daar zouden slapen. Eerst hebben we nog een paar pintjes samen gedronken in de bar waar Karen werkt, en toen zijn we onze zakken gaan halen en zijn naar een nog kleiner gat gereden, genaamd Ormstown. Nu zijn we hier, we hebben hier geslapen in een peperkoekenhuisje, echt zot. Hij heeft het huis geerfd van zijn oma die in juli gestorven is, en alles is hier nog zoals het was, eigenlijk zoals honderd jaar geleden. Er zijn 4 slaapkamers in dit huis, en er staat een spinnewiel in de living; De wc heeft een kussentje ipv een bril, en de hele keuken is rood. Tis een beetje ongelofelijk.
Onze nieuwe host is Winston, een 32-jarige kerel, een beetje een raren. Hij zit in de reserve navy, heeft net 2 jaar in Australie gewoond, heeft een baardje en nerveus lachje, een heel Amerikaanse stem en een raar gevoel voor humor. Maar het kon erger. Alhoewel. Hij kwam net terug van een science fair haha. Echt zoiets als waar Family Guy of de Simpsons mee lachen: allemaal nerds die samenkomen en zich verkleden in darth vader en die met leonard nimoy op de foto willen (echt waar, hij heeft zo'n foto!). Maar pas op, hij is wel nog cool. Hij heeft zo'n 600 films en series gedownload, we zullen ons hier dus zeker niet vervelen moesen we ineens ingesneeuwd raken. Gisteren hebben we hier nog naar een True Blood gekeken, en zijn toen gaan slapen. Deze ochtend echte amerikaanse pannekoeken gegeten met syrop en michiel met spek. En Tim Horton koffie gedronken (de nationale koffie hier). Twas wel lekker.
Zometeen gaan we hier eens in de maisvelden gaan wandelen, eens naar het meer hier gaan zwemmen alst niet te koud is, en verder zien we wel. Morgen gingen we misschien gaan surfen me hem.
We houden jullie wel op de hoogte.
Veel eekhoorntjes in Canada!!
Judith
Ja zeg, tis dat inderdaad en nog zo veel meer. Zo zijn er ook nog de spontane jamsessie momentjes, de ongelooflijk vriendelijke mensen die een praatje met je slaan over vanalles en nog wat (helpt trouwens enorm om niet altijd hetzelfde 'small talk' gesprek te hebben), het goede weer, de gekke biertjes, de comfortabele slaapplaatsen, een schitterende reispartner, mijn vercanadeeste voornaam: McGill (dankzij Judith), de dikke amerikaanse sleeen op de weg, de supermarkets met al hun gekke producten, naar quinten tarantino ruikende taferelen, het race circuit van montreal, en door alles wat we hier horen en zien...vooral de goesting om nog meer te ontdekken! We'll keep you up-to-date!
Michiel
We 'woonden' tot gisterenavond nog altijd in St Anne de Bellevue, echt super mooi daar, met een haventje, en een meer met veel eilandjes erin. Heel gezellig, kleine straatjes met van die huizen gemaakt van houten planken met zo van die porches ervoor weetjewel, zoals in de westernfilms. Meestal ook echt met schommelstoel, helaas wel zonder oude pijp-rokende kerels met shotguns. Onze tweede dag was ook nogal ideaal. 's Morgens zijn we met Karen naar een soort Canadese kinderboerderij/zoo gegaan. Eigenlijk een opvanghuis voor gewonde dieren, maar dan wel met Canadese beesten zoals beren, wolven, otters, elanden. 's Middags zijn we gaan kano-varen met Olivier, een vriend van Karen, naar een plaats waar je kon zwemmen (zonder te veel rotsen), en daarna nog rond een eilandje gevaren. Toen terug naar zijn huis om te bbq'en, en een beetje te zitten en pintjes drinken.
De volgende dag hebben we 's morgens de lokale markt van st anne bezocht en daarna zijn we naar Montreal-city gegaan om het eens te bekijken, maar we wisten niet goed wat te doen eigenlijk, dus hebben we naar een honkbalwedstrijd gekeken, en een beetje in't park gelegen. Er was ook een braderie waar we een beetje dingen gekocht hebben (ik vooral natuurlijk), twas vooral ook heel gezellig. En geestig dat het hier nu al heel de tijd supermooi weer geweest is. 's Avonds zijn we dan gewoon teruggekeerd naar ons huis met de metro en bus, en gewoon film gekeken.
De dag daarop was gisteren, smorgens zijn we naar een garagesale gegaan in't dorp, waariik een hoed voor vijf dollar gekocht heb, ook hebben we nog een beetje rondgetjoold in st anne, hebben we een beetje gekeken naar de boten die vaszaten in de sluizen, hebben eens een kerkje bezocht. En toen Karen wakker was (ze werkt in de weekends in een cafe tot 5h snachts) zijn we met de auto naar Montreal city gereden voor Picnic Elektronique. Elektro muziek in open lucht van 14 tot 21h, in een super raar park, dat 2 eilanden groot is, en vol met entertainment dingen zoals een strand, een zwembad, een racebaan voor formule 1 racen, een soort technopolismuseum, enzovoorts enzoverder, kweet het zelf allemaal niet wat er allemaal te doen was, maar alleszins vree veel. En dan dus elke zondag picnic elektronique. Twas wel nog cool, heel festivalsfeer achtig, en vooral veel homo's, echt village people-style, brr.
Toen we terug thuis waren savonds heb ik naar die kerel gebeld met wie we die 10-daagse trip gaan maken, om eens goed en wel af te spreken. Het was een beetje een overdonderende telefoon die begon met 'ik bel eens om gewoon af te spreken waar en wanneer we donderdag moeten samenkomen' en eindigde in die kerel die ons stante pede ging komen ophalen ter plekke en dat we dan daar zouden slapen. Eerst hebben we nog een paar pintjes samen gedronken in de bar waar Karen werkt, en toen zijn we onze zakken gaan halen en zijn naar een nog kleiner gat gereden, genaamd Ormstown. Nu zijn we hier, we hebben hier geslapen in een peperkoekenhuisje, echt zot. Hij heeft het huis geerfd van zijn oma die in juli gestorven is, en alles is hier nog zoals het was, eigenlijk zoals honderd jaar geleden. Er zijn 4 slaapkamers in dit huis, en er staat een spinnewiel in de living; De wc heeft een kussentje ipv een bril, en de hele keuken is rood. Tis een beetje ongelofelijk.
Onze nieuwe host is Winston, een 32-jarige kerel, een beetje een raren. Hij zit in de reserve navy, heeft net 2 jaar in Australie gewoond, heeft een baardje en nerveus lachje, een heel Amerikaanse stem en een raar gevoel voor humor. Maar het kon erger. Alhoewel. Hij kwam net terug van een science fair haha. Echt zoiets als waar Family Guy of de Simpsons mee lachen: allemaal nerds die samenkomen en zich verkleden in darth vader en die met leonard nimoy op de foto willen (echt waar, hij heeft zo'n foto!). Maar pas op, hij is wel nog cool. Hij heeft zo'n 600 films en series gedownload, we zullen ons hier dus zeker niet vervelen moesen we ineens ingesneeuwd raken. Gisteren hebben we hier nog naar een True Blood gekeken, en zijn toen gaan slapen. Deze ochtend echte amerikaanse pannekoeken gegeten met syrop en michiel met spek. En Tim Horton koffie gedronken (de nationale koffie hier). Twas wel lekker.
Zometeen gaan we hier eens in de maisvelden gaan wandelen, eens naar het meer hier gaan zwemmen alst niet te koud is, en verder zien we wel. Morgen gingen we misschien gaan surfen me hem.
We houden jullie wel op de hoogte.
Veel eekhoorntjes in Canada!!
Judith
Ja zeg, tis dat inderdaad en nog zo veel meer. Zo zijn er ook nog de spontane jamsessie momentjes, de ongelooflijk vriendelijke mensen die een praatje met je slaan over vanalles en nog wat (helpt trouwens enorm om niet altijd hetzelfde 'small talk' gesprek te hebben), het goede weer, de gekke biertjes, de comfortabele slaapplaatsen, een schitterende reispartner, mijn vercanadeeste voornaam: McGill (dankzij Judith), de dikke amerikaanse sleeen op de weg, de supermarkets met al hun gekke producten, naar quinten tarantino ruikende taferelen, het race circuit van montreal, en door alles wat we hier horen en zien...vooral de goesting om nog meer te ontdekken! We'll keep you up-to-date!
Michiel
Abonneren op:
Posts (Atom)