Ondertussen zijn we bezig aan onze 10-daagse trip naar het Oosten, we zitten op Prince Edward Island. Wat er tussen het vorige bericht en vandaag gebeurd is is het volgende:
Dag 6 zijn we inderdaad gaan surfen met Winston, onze gastheer, of beter gezegd: Michiel is gaan surfen met hem. Ik durfde niet (hehe). Het was niet echt surfen surfen zoals surfen normaal is, het was in een rivier, en het was echt heel raar: door een rots in het water ontstaat er een soort eeuwige golf, en als je echt heel goed bent erin, kan je gewoon je plank erin placeren, en dan tja, ga je niet vooruit, blijf je gewoon heeltijd op dezelfde plaats en kan je een beetje doen alsof je wel beweegt. MAAR eer je in die golf geraakt is er overal naast die golf een zotte stroming en ik zag het echt niet zitten omdat ik een beetje vreesde dat ik met mijn minimum aan spieren nooit meer uit die stroming zou geraken en ergens verdwaald in de rivier terecht zou komen en uiteindelijk een eenzame dood in de oceaan zou sterven. Zodus las ik de humo. Pas op, voor degene die de fotoos gezien hebben en zagen dat ik wel een surfoutfit droeg, ik ben daadwerkelijk in het water gegaan int begin, om het peddelen te oefenen. Michiel durft alles natuurlijk, maar over zijn surfavonturen zal hij jullie zelf moeten vertellen. Toen Michiel en ik honger kregen (ik vooral) namen we de metro naar een raarsoortig metrostation om een winkel te zoeken om eten te kopen, en kwamen perongeluksgewijs terecht in een heel cool park, vol hobo's en punkers, maar wel met eric clapton en beatlesmuziek die door de boxen speelde, en reuzeschaak. Twas er heel cool. Na onze schranspartij (stokbrood met humus en komkommer) gingen we terug naar Winston en samen met hem gingen we naar een Indisch restaurant omdat hij nog niet gegeten had en daarna terug naar huis. De volgende 2 dagen ofzo deden we absoluut niets, echt niets, behalve genieten van het mooie weer, rondhangen aan de dwarf (=wharf=dat houten minipontonnetje in het meer), zwemmen in het meer, korte golfpartijtjes, eten koken, enzovoortsenzoverder. Geestig!
We keken ook naar de Jacket, een film met Adrien Brody(!!) die opgenomen was in Ormstown, echt nog een tamelijk goeie film. Voor zij die hem kennen of van plan zijn hem te bekijken, als hij die dokter gaat zoeken en die juist uit de kerk komt, dat is bijv in Ormstown. Niet veel soeps hoor pas op, maar wel een beetje cool als je die kerk dan int echt ziet.
Toen was het tijd voor de trip. We ontmoetten de andere 2 die meegingen op de ochtend van ons vertrek, Jay, een 27-jaar oude grappigaard, zo'n drogen weetjewel, maar wel heel cool, en Anna, een 31-jarige uit Zweden, vre-se-lijk. Verrassingsgewijsgenoeg ontpopte Winston zich tijdens de trip als de ultieme grappigaard, een beetje absurd grappig wel, maar echt om je krom te lachen en kan ik hem nu wel helemaal terug verdragen. Die anna daarentegen is echt de hel, ze vindt alles fantastisch, zelfs koeien in de wei, en laat haar fascinatie altijd blijken door heel hoog "oooeeeeh what is this?? Some cows! how niiiiice!" te schruwelen. Tis echt de hel. Pas op, ze is vriendelijk, en lief en bezorgd en al, het is zeker en vast een goed mens, maar ze is traag maar traag maar traag! Zelfs geduldige Michiel krijgt het vaak op zn heupen door haar.
Soit. De eerste dag reden we tot Sussex, het huis van Winston zn ouders. Een hele dikke ma, en een oude pa, helemaal gelik John Locke zn pa, zo'n kerel die wel heel vriendelijk is maar toch een beetje dodgy lijkt. We werden wel heel goed verzorgd. Eerst moet ik ook wel nog vertellen over onze stop in Quebec city, tis daar eigenlijk wel heel mooi. Ik vond het nooit echt zo aantrekkelijk klinken 'Quebec'(vooral door die vrouw in De Mol), maar waarlijks, ik was aangenaam verrast. We kochten eten in een supermarkt, en picknickten op een mooie plaats met zicht op het water, geestig. Terug naar Sussex nu. Ze maakten hamburgers voor ons, er werd een buitenvuur gestookt, en we kregen veel bier en cocktails te drinken. We bleven buiten zitten tot vroeg in de morgen, het was een mooie avond. De volgende ochtend werden we gewekt toen het ontbijt klaarstond, echt super lekker: ei, worstjes, sla (met mayo!!! smorgens), fruitsap, koffie en zo van die krokante patatjes. Na een morgenzwemmertje in het verwarmde zwembad gingen we op pad naar het fameuze ballonfestival van sussex. Gezellig daar, en vooral erg vadsig. ZOOOOveel eetkramen!! Allerlei verschillende soorten vetmakers, een krakkemikkige kermis, legerrekrutanten, veel dikke mensen, slechte live muziek, handcraftkramen, een kraam waar je je eigen hand in wax kon laten maken en kleuren (haha), en natuurlijk heel veel ballonnen. En savonds, toen de zon onderging, waren er glow-in-the-dark ballons, mooi. 's Avonds 't zelfde scenario: vettig eten eten, bij het vuur zitten en cocktails drinken (mm zijn pa maakte margharita's voor ons), decadent maar leuk. En de volgende ochtend moesten we alweer op weg. We maakten een stop in de Bay of Fundy, supermooi daar, en de snelste tij-en (?) ter wereld, snelste eb en snelste vloed. Cool ook omdat er mist hing, en er waren rotsen, en het leek er zo verlaten. We wandelden naar het water, maar voorts keerden we snel terug omdat het tij opkwam en metdat het daar zo snel opkomt gingen we er maar snel vandoor. Volgende stop was Hopewell Rocks. Michiel en ik, stoer als we zijn, betaalden uiteraard de ingang niet (tis ook zo ongelofelijk stom, ze hebben zo'n gigantisch land, ze maken er natuurparken van, maar je moet wel ingang betalen om die natuur te zien, stom toch? En trouwens, het binnensluipen lukt verdacht gemakkelijk, alsof niemand het ooit echt probeert). En uiteindelijk was het er wel heel mooi. Je moest heel ver naar beneden wandelen, om vervolgens op een klein baaitje uit te komen, waar er Paaseilandachtige rotsen stonden. Toen ook daar het tij opkwam zetten we onze trip maar weer verder. 's Avonds reden we over de Confederation Bridge, een 9 km lange brug, - de langste brug over ijswater!- om vervolgens op Prince Edward Island uit te komen. Aangezien het nacht was zagen we niet veel van het uitzicht, we reden meteen naar het huis waar we zouden blijven, bij een vriend van Jay: Josh. Die avond hebben we met zn allen wat Wii gespeeld, series gekeken en andere dingen die je doet als je in Canada bent.
De volgende dag was ik ziekachtig, maar desondanks gingen we 's morgens met zn allen naar Brackley Beach, het was uberwinderig, en tamelijk koud, maar toch ging Anna zwemmen, en Winston surfen. Ik stond maar een beetje te trillen en rillen en pijnlijke keel en oren te hebben. Waardoor ik maar naar huis ging, en Michiel, mijn allerliefste Michiel vergezelde mij. Ik sliep het meeste van de middag, terwijl Michiel de avonturen van King Arthur las, en mij af en toe iets te eten of te drinken bracht. We gingen vroeg slapen. De eerste nacht sliepen we allemaal in de kelder (hm, misschien is een beetje basic info niet niet op zijn plaats hier: dit huis is eigenlijk van ene Bruce, maar die is weg naar ergens en komt pas morgen terug, Josh woont hier ook, en sinds drie weken ook Andrew, het is een raar huis, het heeft geen bovenverdieping, als je binnenkomt is er een living en daarachter een keuken, en tussen de living en de keuken is er een gang naar links, met aan weerszijden 2 deuren, links is eerst een klein kamertje, en op't einde van de gang Bruce zijn kamer, met een eigen prive badkamer met bubbelbad en superchique douche, en de eerste deur rechts ook een klein kamertje, en de tweede deur rechts een vuil klein badkamertje. Het huis heeft wel een grote kelder, een soort clubhuiskelder, met veel zetels, een pingpong tafel en veel gemorst bier op de grond. Daar sliepen wij dus allemaal de eerste nacht). De tweede nacht, toen wij vroeg gingen slapen in de kelder, verwisselden michiel en ik van bed, want de rest kwam midden in de nacht toe, en stapte nogal hard op de grond, en toen stelde Josh voor dat wij Bruce zijn kamer maar moesten nemen. Goed idee! We sliepen tot vanochtend 10h, en toen we allemaal wakker waren reden we naar Cavendish beach. We zetten Anna af in de Anna of Green Gables huis (een boek over een meisje dat naar PIA gestuurd werd ofzoiets, en dat was daar een soort museum van). Michiel en ik glipten ook snel eens naar binnen voor een kort toertje, maar het was het niet echt waard. Er was niet echt veel te zien, wel een mooi bospad met veel wilde bloemen langs de kant van de weg, en af en toe een bord met een tekst uit LM Montgomery's boeken, maar het was echt geen geld waard eigenlijk. We lieten anna daar achter, zij was wel bereid er geld voor te betalen, en wij gingen naar't strand. Twas daar ook heel mooi, met rode rotsen. We speelden wat op het strand: boomwerpen en evenwichtsmatchen, baseball, we wandelden wat rond op het duinenpad. Toen gingen we Anna terug op halen, reden we naar de winkel om etensinkopen te doen en eventueel kampeerspullen te kopen, en toen terug naar huis om te bbq'en met Josh. Het was best gezellig. Nu zijn we allemaal tamelijk moe. Winston en Andrew slapen, Jay en Josh zijn de stad in (maar wij zijn eigenlijk te moe en gierig om mee te gaan), en michiel anna en ik kijken series (hoewel ik al zodanig lang aan het typen ben dat er ondetussen nog vanalles gebeurd is hoor maar kom, kben het hier beu).
Zo, dit was het dan weer. Morgen nemen we de ferry naar de Magdalen Islands/Iles de la Madeleine, alwaar we gaan kamperen, 3 nachten in het bos. Zodus als we binnenkort niets laten weten zijn we misschien wel vermoord, opgegeten, verdwaald, verdronken of nog iets anders, je weet maar nooit.
Byebye!
Fotoos zijn hier te zien:
http://www.facebook.com/album.php?aid=318440&id=508670710&l=8a3ebb9749
en michiel heeft geen zin om te schrijven
